Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးက တကယ်ကို ပြီးဆုံးသွားတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မအာဇီ... ဘာလို့လဲ"</p> <p>ကျန်းရှင်း၏ စိတ်များက ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>သူမ မြင်တွေ့ကြားသိနေရသမျှကို သူမ မယုံကြည်ရဲခဲ့ချေ။</p> <p>"အာရှင်း" ကျီရှားက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အပြုံးက လူများကို ငိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။ "ဒီလောကကြီးမှာ ဘာလို့လဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"</p> <p>ကျီရှားက လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျန်းရှင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်</p> <p>"အစကတည်းက ငါ မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ အသုံးပြုဖို့ လုံလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေပြီး ငါ့ဆရာ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အဆင့်ချိုးဖျက် ဝင်ရောက်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်လို့ပဲ။</p> <p>ငါ့အတွက်တော့ မင်းက အစကတည်းက ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု သက်သက်ပဲ</p> <p>"မင်းမတိုင်ခင်က ငါက ကောင်လေးကောင်မလေး ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်လောက်ကို တန်ယန်ဂိုဏ်းဆီ ခေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆေးလုံးတွေအဖြစ် ဖော်စပ်ခဲ့ပြီးပြီ"</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>ကျန်းရှင်းက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ ခံစားနိုင်ပါတယ် အစ်မကျီရှား၊ အစ်မက ကျွန်မတို့ကို တကယ် ဂရုစိုက်ခဲ့တာပါ။ အစ်မကျီရှားက ကျွန်မတို့နဲ့ ရှိနေတဲ့အချိန်တွေမှာ တကယ်ကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာပါ"</p> <p>"ဟက် ဟက် ဟက်" ကျီရှားက နှစ်ကြိမ်မျှ လှောင်ရယ်ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မဟုတ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ တစ်ခါတလေ မင်းတို့နဲ့ ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ငါ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို တကယ်ပဲ မေ့သွားတတ်ပေမယ့် အဲဒါက ခဏတာလေးပါပဲ"</p> <p>"ငါ မင်းကို သနားခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်သေးလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ရမှာပဲ"</p> <p>ကျီရှားက ကျန်းရှင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။</p> <p>"အာရှင်း၊ မင်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မင်းက တခြားသူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို မြင်နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံတွေကို ကြားနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အာရုံက အဲဒီလူဆီကို စူးစိုက်ထားမှသာ မင်း ကြားနိုင်တာလေ။</p> <p>အဲဒါကြောင့် ငါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အမြဲတမ်း ချိန်ညှိပြီး ငါ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်အတွေးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ၊ မင်းနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာမျိုးကို ရှောင်ရှားခဲ့တာပေါ့။</p> <p>အဲဒီနေ့က မင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ခူးဖို့ တောင်ပေါ်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ သွားခဲ့တယ်။ မူလက မင်းကို ဖမ်းဖို့ ငါ အလုပ်မရှုပ်ချင်ခဲ့ဘူး။</p> <p>ဒါပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ မင်းက ငါ့ကို မင်းဘာသာ လာရှာခဲ့တယ်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံကိုသွားတဲ့ လမ်းရှိနေတာတောင် မင်း မသွားခဲ့ဘူး၊ ငရဲပြည်မှာ တံခါးမရှိတာတောင် မင်းက အလိုအလျောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။</p> <p>ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ်။</p> <p>အာရှင်း၊ ဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ"</p> <p>ကျီရှားက လှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းရှင်းကို ဆက်မကြည့်တော့ချေ "လူတွေ၊ သူတို့ကို ဧည့်သည်တော်တောင်ထွတ်ဆီ ခေါ်သွားပြီး သော့ခတ်လှောင်ပိတ်ထားလိုက်။ သူတို့ကို နေ့တိုင်း ခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးတွေ တိုက်ပြီး ဆယ့်ငါးရက်ကြာရင် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ဖို့ ဆေးဖိုထဲ ပစ်ထည့်လိုက်"</p> <p>ကျီရှား စကားပြောပြီးဆုံးသည်နှင့် တပည့်နှစ်ဦး ဝင်လာပြီး ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းမှာ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပုံရပြီး အစ်မအာဇီကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုကလည်း ရုန်းကန်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်များက ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ရုန်းကန်ခြင်းက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံရပြီးနောက် ထန်ကျီမင်က ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးသဲ့သဲ့တစ်ခု ရှိနေလေသည် "ဂိုဏ်းတူညီမက သဘောကောင်းနေတုန်းပဲ။ သူတို့ကို အကျဉ်းခန်းထဲမှာ သော့ခတ်လှောင်ပိတ်မယ့်အစား ဧည့်သည်တော်တောင်ထွတ်မှာ နေခွင့်ပြုလိုက်တယ်"</p> <p>"သေဒဏ်ကျခံရမယ့် အကျဉ်းသားတစ်ယောက်တောင် ကွပ်မျက်မခံရခင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ခွင့် ရသေးတာပဲ" ကျီရှားက ထန်ကျီမင်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကန့်ကွက်စရာ ရှိလို့လား"</p> <p>"သေချာပေါက် မရှိပါဘူး"</p> <p>ထန်ကျီမင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျန်းရှင်းဘေးက ကောင်လေးမှာလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ရှိနေတာလေးတစ်ခုပါပဲ။ အဲဒီကောင်လေးကို ဆေးဖော်စပ်ဖို့ အသုံးပြုပြီး ကျန်းရှင်းကိုကျတော့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ ချန်ထားသင့်တယ်လို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြားသူတွေရဲ့ အတွေးတွေကို နားလည်နိုင်တဲ့သူက တကယ်ကို ရှားပါးလွန်းတယ်လေ"</p> <p>"ဒီလိုနည်းနဲ့ဆိုရင် ဂိုဏ်းတူညီမက ကျန်းရှင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်တယ်လို့ ယူဆလို့ရတယ်။ အဲဒါက ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား"</p> <p>ထန်ကျီမင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျီရှားမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p>ကျီရှား၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထန်ကျီမင်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ဆေးဖော်စပ်ရာအခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည် "ဂိုဏ်းတူညီမ အဲဒီအကြောင်း သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်"</p> <p>မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က ဧည့်သည်တော်တောင်ထွတ်ရှိ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ခံရလေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲရှိ မှော်ဝင်္ကပါက ပွင့်လာပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ရာ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်တော့ချေ။</p> <p>နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်မိုက နေ့စဉ် ခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးများကို အတိုက်ခံခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို စားသုံးလိုက်တိုင်း ရှောင်မိုက သူ၏ အရိုးများနှင့် အသားများ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လူးလှိမ့်နေရလေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရှောင်မိုက သူ၏ ဆာလောင်မှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် နေ့စဉ် အစာရှောင်ဆေးလုံးများကိုသာ စားသုံးနိုင်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ရေချိုးကန်ထဲတွင် မွေးမြူထားသော မြက်စားငါးကြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြက်စားငါးကြင်းကို မချက်ပြုတ်မီ ၎င်းတို့၏ ညှီနံ့များ ပျောက်သွားစေရန် ဦးစွာ အစာငတ်ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းရှင်းက ခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးကို မစားသုံးရခြင်းအတွက်မူ ဤအရာက တန်ယန်ဂိုဏ်းအနေဖြင့် သူမ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေချိန်တိုင်း ကျန်းရှင်းက သူ့ကို အမြဲတမ်း ပွေ့ဖက်ထားရန် ကြိုးစားတတ်လေသည်။</p> <p>သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် နာကျင်မှုကြောင့် ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်းကို အတင်းအကျပ် တွန်းဖယ်ပစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှင်းမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>"ရှောင်မို၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ အားလုံး ငါ့အမှားပါ၊ ငါ့အမှားတွေချည်းပါပဲ..."</p> <p>ခြံဝင်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် ဒသမမြောက်နေ့တွင် ရှောင်မိုက နောက်ထပ် ခြင်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို စားသုံးပြီးနောက် နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လူးလှိမ့်နေချိန်၌ ကျန်းရှင်းက သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ပိုက်ထားပြီး ကြီးမားသော မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေတာလဲ" ရှောင်မိုက အားနည်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါက မင်းနောက်ကို အတင်းလိုက်လာခဲ့တာပါ။ ငါက ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တာဆိုတော့ ငါ တာဝန်ယူရမှာပေါ့"</p> <p>"ဒါပေမယ့်..."</p> <p>"ဒါပေမယ့်တွေ လုပ်မနေနဲ့တော့။ မျက်ရည်တွေ သုတ်လိုက်၊ အဲဒါတွေက ငါ့ပါးစပ်ထဲ ကျတော့မယ်"</p> <p>"အို၊ အို၊ ဝူး" ကျန်းရှင်းက သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များကို အလျင်စလို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခိုင်မာစွာ ကြေညာလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှင် သေသွားရင် ကျွန်မလည်း အသက်မရှင်တော့ဘူး"</p> <p>"အရူးမလေး" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ငါ သေသွားရင်တောင် မင်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ရမယ်။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးက တကယ်ကို ပြီးဆုံးသွားတာပဲ"</p> <p>"ဟင့်အင်း ဒီလို အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ကျွန်မ ဆက်ပြီး အသက်မရှင်ချင်ဘူး" နုနယ်သော မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ခေါင်းမာသောဘက်ကို ထပ်မံ ပြသလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး ထပ်ပြောချင်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် ကျန်းရှင်းက နားထောင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မို ထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်မှာပင်။</p> <p>ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံ ပြိုကွဲသွားသည့်အလား တန်ယန်ဂိုဏ်းအထက်တွင် ကြီးမားသော ဆူညံသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲတွင် တပ်ဆင်ထားသော မှော်ဝင်္ကပါငယ်လေးက ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေသည်</p> <p>"ရှောင်မို ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ကျန်းရှင်းက ရှောင်မိုကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ဒါက... ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာလား"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တန်ယန်ဂိုဏ်းဆီသို့ ဦးတည်ဝင်ရောက်လာသော ကျင့်ကြံသူများစွာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ တန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ကြီးကြပ်ရေးမှုူးများနှင့် အကြီးအကဲများအားလုံးက ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ပျံတက်သွားကြလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိသော်လည်း သူက လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှင်း၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် "အာရှင်း၊ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြစို့"</p> <p>"အင်း" ကျန်းရှင်းက အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး မဟာဝင်္ကပါကြီး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီးနောက်။</p> <p>ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ပိုမို ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။</p> <p>ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်းက ၎င်းတို့၏ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး မဟာဝင်္ကပါကြီးကို မည်သို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်ကို တန်ယန်ဂိုဏ်း တပည့်များ မသိခဲ့ကြချေ။</p> <p>ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်လျှင် ပြိုင်ဘက်များတွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိသင့်ချေ။</p> <p>သို့သော် ၎င်းတို့တွင် တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိဘဲ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>"တာအိုရှင်တန် ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန်ထွက်ခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း"</p> <p>ရှန်းကွေ့ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကျိုးရဲ့က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p>"ကျိုးရဲ့၊ ကောင်စုတ်လေး အရမ်း မာနမကြီးစမ်းနဲ့ ဒီနေ့ မင်း ဒီနေရာမှာ သေရမယ်"</p> <p>တာအိုရှင်တန်က ပျံတက်သွားပြီး ကျိုးရဲ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်ကာ သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>"အချိန်ကိုက်ပဲ"</p> <p>ကျိုးရဲ့က သူ၏ ဧရာမပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းနှစ်ခုမှ ကျင့်ကြံသူများက တိုက်ပွဲတွင် ရင်ဆိုင်မိကြလေသည်၊ တိုက်ခိုက်သံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် လက်နက်များ ထိခတ်သံများက မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>တန်ယန်ဂိုဏ်းရှိ ကမောက်ကမဖြစ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှောင်မိုက ကျန်းရှင်း၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲ၍ တောင်အောက်သို့ အဆက်မပြတ် ပြေးဆင်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာလေသည်။</p> <p>မည်သူကမျှ ၎င်းတို့ကို သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။</p> <p>သူတို့ တကယ်ပဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ကောင်းပါရဲ့</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save