Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်သူကို ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် နင်ခဲယွင်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက သူ့ခေတ်ရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလောက်အောင် အဆုံးသတ်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲဝေက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုက အသွင်ပြောင်း ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ အခွင့်အရေး အမြဲရှိပါတယ်။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ အဲဒါအားလုံးက သူရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း သက်သာနိုင်မလဲဆိုတာအပေါ် မူတည်တယ်"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲယွင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်က ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း ရှိတယ်လို့ ထင်လား"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲဝေက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါးဆယ်ငါးဆယ်လောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်က ခက်ခဲတဲ့အချိန်တွေကို ကြုံတွေ့နေရပေမဲ့ ဆာလောင်နေတဲ့ ကုလားအုပ်က မြင်းထက်တော့ ပိုကြီးနေတုန်းပဲ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အခု အလိုအပ်ဆုံးက မဟာမိတ်တွေပဲ… ငါတို့ အလိုအပ်ဆုံးကလည်း မဟာမိတ်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲယွင် ထိတ်လန့်သွားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေက အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ပြောချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ပိုးထည်ပေါ် ပန်းထိုးထည့်ဖို့ လွယ်ပေမဲ့ ဆီးနှင်းထဲမှာ မီးသွေးထောက်ပံ့ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ဒီအချိန်မှာ မဟာမိတ်ဖွဲ့တာက လူကြိုက်အများဆုံးနဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးနည်းလမ်းပဲ"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲယွင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးတို့ ရတာထက် ဆုံးရှုံးတာ ပိုများသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်မှာ အားကောင်းတဲ့ ရန်သူ တင်းရှန် အတွင်းမှာ ရှိပြီး လင်းပိုင်ယိ အပြင်မှာ ရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>အခု သူတို့က တော်ဝင်နယ်မြေကိုတောင် စော်ကားလိုက်ပြီ။ သမီးတို့ အခု သူတို့နောက်လိုက်ရင် သမီးတို့ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခအများကြီး ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲဝေက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက အခြေအမြစ်မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p>ကောင်းပြီ၊ တင်းရှန်နဲ့ တော်ဝင်နယ်မြေက သူတို့က အလုပ်တွေလုပ်တဲ့အခါ အကန့်အသတ်နဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ထည့်စဉ်းစားရဦးမယ်။</p> <p> </p> <p>အခက်ခဲဆုံးက လင်းပိုင်ယိပဲ။ ငါတို့ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရင် ရလဒ်က ဆိုးရွားမှာ စိုးမိတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အသင်္ချေရတနာစတိုးဆိုင်က မိုက်မဲရင်တောင် ဒီအချိန်မှာ လင်းပိုင်ယိကို ရန်စမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ လင်းပိုင်ယိရဲ့ ဒီနေ့ ဒဏ်ရာတွေက တစ်နှစ် နှစ်နှစ်ထက် မနည်းဘဲ ပြန်ကောင်းလာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲယွင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးတော့ အဖေ ပိုသတိထားသင့်တယ်လို့ ထင်တုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>နင်ခဲဝေက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ သေချာစဉ်းစားပါ့မယ်။ အဖေတို့အတွက် ဒီရေကို လှည့်ပြောင်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ သတိထားရမယ်။</p> <p> </p> <p> အဖေတို့ သွေးလမြို့မှာ ရှိနေတုန်းက လီယွင်ရှောင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အခု လီယွင်ရှောင်က ဝမ်ယိချန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ သူ့ဆီမှာ သူ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ အဖေယုံကြည်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများမှာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေပြီးနောက် လှိုင်းထန်နေသော လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်တမန်ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက ချက်ချင်းဆိုသလို လူတိုင်းကို နေရာချထားရန် စီစဉ်လိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူများကို သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို စတင်ထုပ်ပိုးကာ ရွှေ့ပြောင်းရန် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့ အဓိကပိုင်ဆိုင်မှုတွေက ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကြီးတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဖြန့်ကျက်ထားတုန်းပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ကစပြီး သူတို့က တင်းရှန်ရဲ့ အပြင်းအထန် ဖိနှိပ်ခြင်းနဲ့ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရမှာ စိုးမိတယ် "</p> <p> </p> <p>ချန်ကျုံရှီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအချိန်မှာ ငွေက အပြင်ပန်းအရာတစ်ခုပဲ… ပြီးတော့ တကယ့်ရတနာတွေက ငါတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယိချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီထိပ်တန်းပစ္စည်းတွေ ရှိနေသရွေ့တော့ တခြားအရာအားလုံးက လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။</p> <p> </p> <p>တင်းရှန်က ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးပေမဲ့ သူ ဘယ်တော့မှ ဒီမှာ ရပ်တန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p> တကယ့်အန္တရာယ်က အခုမှ စတင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ လူတိုင်း ဒီဆယ်ရက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသသင့်တယ်။ ထုပ်ပိုးတာကို လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် လူတိုင်း ပြင်ဆင်ရန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ခန်းမမှ ထွက်သွားသည်နှင့် စုလျန်ရီက ယွင်ရှောင်ကို အလျင်အမြန် လိုက်မီပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင် ငါတို့ ရှင်းယန်မြို့ကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ကောင်းကင်တမန်ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်း ဘယ်ကို ရွှေ့ပြောင်းမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ် သေချာစဉ်းစားမထားရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိရှိ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ပရမ်းပတာဖြစ်နေတော့ ခင်ဗျား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒါကို အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်တမန်ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းက နင်နဲ့ ဆက်စပ်နေမှာဖြစ်ပြီး နင့် အမိန့်တွေကို နာခံပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက ကောင်းကင်တမန်ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ သခင်မပဲလေ။ အထူးအခြေအနေတွေမရှိရင် ကျုပ် ခင်ဗျားကို ရှာမှာမဟုတ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျား ကျုပ်ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားထဲမှာ အချိန်တိုအတွင်း နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရေရှည်ဖြေရှင်းချက်တော့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ နားလည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူမက ယွင်ရှောင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးယွင် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်မ လျန်ရီက တကယ်ပဲ စဉ်းစားတတ်တာပဲ။ ဒါက ကျုပ်စိတ်ထဲက အရာတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့မလို့"</p> <p> </p> <p>"သူငယ်ချင်းလား။ အခုလား"</p> <p> </p> <p>စုလျန်ရီ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်းယန်မြို့မှာ အခု အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ပြီးတော့ သခင်လေးယွင်က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားတယ်။ ငါ အခုပဲ အကြီးဆုံး ကျင့်ကြံခန်းကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ် ကျုပ်ပြန်လာရင် သုံးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူက ခြံဝင်းမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲတွင် မှိန်ဖျော့သော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားရာ သူက မြို့အပြင်သို့ ဦးတည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့မှာ ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ပရမ်းပတာဖြစ်နေပြီး အမျိုးမျိုးသော ပညာရှင်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသဖြင့် သူက အလွန် ထင်ရှားစွာ မပြုလုပ်ဝံ့ဘဲ လူအုပ်ကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာရီပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ရှင်းယန်မြို့အပြင်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောကန္တာရတစ်ခုတွင် လျှပ်စီးများ လင်းလက်ပြီး ယွင်ရှောင်၏ စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ဗလာကျင်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ ငါ့ကို စောင့်ခိုင်းထားရမှာ မကြောက်ဘူးလား။ မင်း တခြားသူတွေရဲ့ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရလောက်အောင် အရှက်မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စိမ်းပြာရောင်အလင်းတစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ခန့်ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ၎င်းထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လော့ချင်းယွင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူ့ကို အနီးကပ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ကြီးစိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ ကြမ်းတမ်း လှိုင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ သူ၏လူ့အရေပြားအောက်တွင် သူက ရှေးဟောင်း ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက အဆင့်တစ်ဆယ် နတ်ဘုရားသွေးရဲ့ စွမ်းအားလား...</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်သည် ဤကောင်းကင်အောက်တွင် အဆင့်တစ်ဆယ် သွေးမျိုးရိုးရှိသော တစ်ဦးတည်းသော ပညာရှင်ဖြစ်ပြီး သူ ဘယ်လောက်အထိ သွားနိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခါးသက်သက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အခြေချပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ဒီကို လာခဲ့တာပါ။ မြို့ထဲမှာ အားကောင်းတဲ့လူတွေ အရမ်းများတယ်။ ပြီးတော့ ငါ အခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အရမ်းဆူညံအောင် မလုပ်ဝံ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် လောကမှာ မင်းမလုပ်ဝံ့တာ ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြော မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ခေါ်ထုတ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွေးလမြို့က လီရိကို လွှတ်လိုက်ပေမဲ့ မင်းလည်း သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ မြို့က ဗလာကျင်းပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဘွဲ့တံဆိပ်ရ သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ လင်းပိုင်ယိရဲ့ တိုက်ပွဲကို လာကြည့်ရမှာပေါ့။ မြို့က ဗလာကျင်းပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်သွားလားဆိုတာ ဂရုစိုက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် လီရိက မြို့အရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းထက် အများကြီး အရည်အချင်းရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက အခု မြို့ထဲက အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူထားတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ခေါ်ထုတ်တာလဲ။ ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းနဲ့"</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါနဲ့ တိုက်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလား"</p> <p> </p> <p>သူက ယွင်ရှောင်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အသက်ရှူရုံမျှသာ ရှိပြီး ကုသမှုမရှိဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လျှင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခါးသက်သက်ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုက အကောင်းဆုံးအချိန်တော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါမင်းရဲ့ အဆင့်တစ်ဆယ် နဂါးသွေးကို လိုတယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ မျက်ဆံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အေးစက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ"</p> <p> </p> <p>နဂါး၏ တန်ခိုးအာဏာမှာ သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေရာ ယွင်ရှောင်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို အလကား သွေးထွက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား ငါမင်းနဲ့ လောင်းကြေးတစ်ခု လုပ်မယ်။</p> <p> </p> <p>မင်းနိုင်ရင် မင်း ချောချောမွေ့မွေ့ ထွက်သွားနိုင်တယ်။ မင်းရှုံးရင်တော့ ဟီးဟီး ငါဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါဘာလို့ မင်းနဲ့ လောင်းရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်မြှောက်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားမှာ သူ့လက်ဝါးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို အမြဲတမ်း အနိုင်ယူချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားအတွင်းမှာ ငါက လောကရဲ့ အရှင်သခင်တစ်ယောက်ပဲ။</p> <p> </p> <p> နတ်ဘုရားအာရုံကနေတစ်ဆင့် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ငါတို့ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားအတွင်းမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ငါက ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေမှာ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတိုက်ပွဲကို တိုက်ရဲလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ တွန့်ဆုတ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက တစ်ဖက်လူမှာ အတွင်းပိုင်း ရုန်းကန်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက်ပဲ။ မင်း ငါ့ကို ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ငါ့ရဲ့ မြင့်မြတ်လက်နက်ရဲ့ အကန့်အသတ်အတွင်းမှာ အနိုင်ယူချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>မင်း ဒီအခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားရင် ငါမင်းကို မြင့်မြတ်လက်နက်ထဲ ဝင်ခွင့် နောက်တစ်ကြိမ် မပေးတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p> ပြီးတော့ ငါက လောကရဲ့ သူရဲကောင်းအားလုံးရှေ့မှာ မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုတာကို ဒီနေ့ ထုတ်ဖော်ပြသပြီးပြီ။</p> <p> </p> <p> ငါ တစ်နေ့နေ့မှာ လမ်းပေါ်မှာ ခုတ်သတ်ခံရနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်း ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ရန်စဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ မင်းက အတွင်းထဲမှာ ငါ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ်လို့ အရမ်းယုံကြည်နေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုမှန်း သိရက်နဲ့တောင် မင်းက စမ်းကြည့်ချင်နေတာကို ငါမြင်နိုင်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်။ ငါမင်းကို မြင့်မြတ်လက်နက်ထဲမှာ အနိုင်ယူနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အတွင်းနတ်ဆိုးကို ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်… ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်ချောင်းဖြင့် ခေါ်လိုက်ပြီး ဆိုးရွားစွာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး ဒါဆို လာခဲ့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။ မင်း ဒီလောက် ယုံကြည်နေမှတော့ ငါမင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ကြေမွအောင် ကြိုးစားမယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ကြီးမားသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာရာ သူက နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ လျစ်လျူရှုပြီး ဖော်ရွေသော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေသော်လည်း သူက စိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုအပြည့် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ခိုင်မာသော သိုင်းပညာအတွက် နှလုံးသား မယိမ်းယိုင်နိုင်ပြီး မကျိုးမကြေနိုင်သော စိတ်ဓာတ်မှာ သူ့အား ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် အမှန်တကယ် ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားပေါ်မှ အလင်းမှာ လည်ပတ်သွားပြီး လော့ချင်းယွင်ကို အလျင်အမြန် စုပ်ယူသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး အခု မင်း ငါ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတော့ နတ်ဘုရားသွေးက ငါ့အတွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆုတစ်ခုအနေနဲ့ ငါ မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်ကွာ"</p> <p> </p> <p>ပြုံးလိုက်သည်နှင့် ယွင်ရှောင်က လှည့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်အောက်တွင် တိမ်တစ်စမှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်နှင့် လော့ချင်းယွင်တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်ပြီး တည်ငြိမ်နေပြီး ယွင်ရှောင်မှာမူ ထိုမှိန်ဖျော့သော အပြုံးဖြင့် လက်နောက်ပစ်ထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်နက်အတွင်းက လောကက တကယ်ကို အံ့ဖွယ်ပဲ။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ဒဏ်ရာမရှိမှုက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်းပြဖို့ ခက်တယ်။ အဲဒါက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပဲ။ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက တကယ်ပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကနေ ဖွဲ့စည်းထားတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီအချိန်မှာ ငါက နယ်နိမိတ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ဆွဲယူနိုင်တယ်။ အဲဒါက ငါ့ကို အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းကထက် ပိုအားကောင်းစေတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး မင်း ပိုအားကောင်းရင် ပိုကောင်းတယ်… မဟုတ်ရင် ငါ မလုံလောက်မှာ စိုးမိတယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေကာ သူက လက်မြှောက်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးချက်၏ စွမ်းအားမှာ သူ့ရှေ့မှ နေရာကို ထိုးဖောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စုစည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ့လက်ငါးချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ နေရာမှာ ချက်ချင်း လိမ်ကျစ်သွားပြီး စိမ်းပြာရောင်အလင်းကွင်းများက ယွင်ရှောင်ကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လှံအလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွား၏။ သူက သူ့လက်ထဲမှ လှံဖြင့် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ စိမ်းပြာရောင်အလင်းမှာ အလွန်အားကောင်းသော နဂါး၏ တန်ခိုးစွမ်းအား ပါဝင်ပြီး ၎င်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်ထားရာ သူ၏အတွင်းစွမ်းအင် လည်ပတ်မှုမှာ အလွန် နှေးကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>လှံမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားပြီး မညှာမတာ လိမ်ကျစ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလို စူးရှသော လှံအလင်းတစ်ချက် ပန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပေတစ်ရာအကွာတွင် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် လေးနက်သွား၏။ သူက လော့ချင်းယွင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက သူက အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားရှိပြီး မသေနိုင် မပျက်စီးနိုင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တရားမျှတသော တိုက်ပွဲတစ်ခု တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သူက သူ၏မူလခန္ဓာကိုယ်နှင့် မခြားနားသော အခြေအနေတစ်ခုကို တမင်တကာ ပုံဖော်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးဖြင့် နှစ်ကြိမ် ကြေမွခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>"သွေးစစ်နဂါးတွေကြားမှာ အန္တိမတွေ… သူတော်စင်နယ်ပယ် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ကမ္ဘာဆယ်ခုအဆင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save