Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပုံစံနှစ်မျိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ယနေ့ လောကတွင် ဤသို့ ပြောရဲသောသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ ကြောက်သွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က လက်မြှောက်ပြီး ရေခဲဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စူးရှသော ဓားအလင်းမှာ နေရောင်ခြည်တွင် တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ အေးစက်သော အလင်းမှာ ရေထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြတ်"</p> <p> </p> <p>သူက အော်ပြောလိုက်ပြီး မြင်သာသော လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ဓားမှာ ချွင်ခနဲ အသံဖြင့် တုန်ခါသွားပြီး အလင်းကွင်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏လှံကို သူ့ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒများမှာ ပန်းထွက်လာပြီး မြစ်တစ်ရာနှင့် ပင်လယ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ဓားများ၏ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ခုတ်ပိုင်းဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က သူ၏လှံကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်သော ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျိုးပဲ့"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင် စကားလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်နှင့် လမင်းလှံအတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာမှာ တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုမှာ အဆုံးမဲ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒကို ထိုးဖောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ လော့ချင်းယွင်၏ ဘေးသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ဓားတစ်ချောင်းအကွာတွင်သာ ရှိတော့သည်။ သူက သူ၏ရေခဲဓားကို အလျားလိုက် လွှဲခုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က သူ၏လှံကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဓားရှည်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး သူ၏လှံကို ခန့်ညားစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွင်ရှောင်မှာ အစပြုလုပ်ဆောင်ပြီး အနီးကပ် ချဉ်းကပ်ကာ လော့ချင်းယွင်နှင့် ဓားတစ်ချောင်းအကွာအဝေးကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>ရေခဲဓားအောက်တွင် အမျိုးမျိုးသော ဓားစိတ်ဆန္ဒများ လည်ပတ်နေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားရာ လှံ၏ စွမ်းအားကို လုံးဝ မထုတ်လွှတ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိတ်လန့်သွားသော လော့ချင်းယွင်မှာ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ယွင်ရှောင်နှင့် ဓားတစ်ချောင်းအကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟစ်"</p> <p> </p> <p>သူက သူ့လက်ဝါးဖြင့် လှံကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ဟိန်းဟောက်သံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သားရဲအရိပ်တစ်ခု လှံပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်ကာ ယွင်ရှောင်ထံသို့ ခုန်ပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တစ်ပိုင်းနတ်ဆိုးအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လမင်းလှံကို မြှောက်ပြီး အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သားရဲအရိပ်ကို သူ၏ဓားဖြင့် နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်ပြီးနောက် အဆုံးမဲ့ လှံအလင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူက ဘယ်လက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး ဓားကို ထိလိုက်ရာ အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ ရေခဲကျောက်ခဲများ အလွှာလိုက် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>လှံထိပ်မှာ ကျဆင်းလာပြီး ရေခဲဓားကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားရာ ရေခဲများအားလုံး ကြေမွသွားသည်။ လှံ၏ စွမ်းအားမှာ ဓားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ၎င်းကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အလေးချိန်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး ပြိုင်ဘက်၏ လှံမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားရာ သူသည် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ သူ၏ချီစွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် စားသုံးခြင်းဖြင့် ဖိအားကို အသဲအသန် ခံနိုင်ရည်ရှိရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါနဲ့ ချီစွမ်းအင် ယှဉ်ပြိုင်ချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ့်အခြေအနေတစ်ခုကို စုစည်းဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ တကယ့်ကိုယ်ကို အစားထိုးလို့ မရဘူး။</p> <p> </p> <p> ငါ ရင်ဆိုင်နေရတာက အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုပဲ။ ငါ ဘာတိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှ မခံစားရဘူး။ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ပွဲပဲ"</p> <p> </p> <p>"အိုး… အဲဒါ အမှန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားအတွင်းမှာ မသေနိုင် မပျက်စီးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ ဘာတင်းမာမှု ကြောက်ရွံ့မှုမှ မခံစားရဘူး။ အလေးအနက်ထား ဟန်ဆောင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့် မင်း ငါ့ကို စော်ကားနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် တောက်ပသွားကာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ဒီကစားပွဲက ငါ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ငါမကစားတော့ဘူး"</p> <p>                                       </p> <p>လှံမှာ ရုတ်တရက် အဆုံးမဲ့ နဂါးတန်ခိုးအာဏာဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်ကို ချက်ချင်း နှိမ်နင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>လှံ၏ စွမ်းအားအောက်မှ နေရာမှာ လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပေါက်ကွဲသွားရာ စိမ်းပြာရောင်ဝဲဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းထဲမှ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား၏ နေရာကို အပေါက်တစ်ခု ဖောက်ထွက်သွားပြီး အပြင်လောကနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ ရုတ်တရက် ဝဲဂယက်အထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး အံ့အားသင့်စွာ ဟန့်တားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ကြိုက်သလို သွားနိုင်တယ်။ ဒီအဆင့်ရဲ့ လောကစွမ်းအားက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တားဆီးနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လမင်းလှံမှာ ဝှူးခနဲ အသံထွက်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်ထွက်သွားရာ ယွင်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လှံအလင်းမှာ ရွှေရောင်စက်ဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြဲပြန့်သွားကာ သူ့အား နောက်တစ်ကြိမ် ကြေမွသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်က သူ၏လှံကို ရုပ်သိမ်းပြီး ခန့်ညားသော အမူအရာဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်သည့်အလား ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်သာ ဒီလောက်ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရမနေရင် ငါမင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး မင်းရဲ့ သွေးကို ငါ့စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိ ဆွဲယူဖို့ စိတ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့က အမြဲတမ်း အောင်မြင်ဖို့ ခက်ခဲတယ်"</p> <p> </p> <p>သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လော့ချင်းယွင် ပတ်ပတ်လည်တွင် ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့သော သံကြိုးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ခြေလက်လေးခုလုံးကို ချည်နှောင်ကာ အဆုံးမရှိသို့ ဆန့်တန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နယ်မြေစွမ်းအား၏ သော့ခတ်ခြင်းလား"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဒီလက်နက်အတွင်းက လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ ဒီနေရာကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖောက်ထွက်နိုင်မှတော့ ငါက လောကရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ချည်နှောင်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ယွင်ရှောင် မင်းမှာ လှည့်ကွက်တွေ ကုန်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသွားပြီး ကျယ်ပြန့်သော နဂါး၏ တန်ခိုးအာဏာတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်သွားရာ ကောင်းကင်ယံမှ သံကြိုးများမှာ တဂျိန်းဂျိန်းမြည်ကာ လေထဲတွင် အရမ်းကာရော တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင့် မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။ သူက တုသိတာဘုံတောင်ကို ထုတ်၍ အေးစက်စက် ကြုံးဝါးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး မင်း ငါ့ကို ဒီကျောက်တုံးနဲ့ ရိုက်နှက်ခိုင်းဖို့ မတွန်းအားပေးနဲ့ကွ"</p> <p> </p> <p>တုသိတာဘုံတောင် ပေါ်ထွက်လာသောအခါတွင် လော့ချင်းယွင်၏ နှလုံးသားပင်လျှင် တစ်ချက်ခုန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> သူက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူက ထိုတောင်၏ စွမ်းအားကို မျက်ဝါးထင်ထင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူက မနေနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားကာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အခေါင်းကို မမြင်ခင်မှာ မျက်ရည်မကျဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က တုသိတာဘုံတောင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပါရာဘိုလာတစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားပြီး ဥပဒေသံကြိုးဆီသို့ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ ထိုအရာသာ သူ့ကို ထိမှန်သွားပါက သူ သေဆုံးသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဓားအလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ထန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ဥပဒေသံကြိုးများကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တုသိတာဘုံတောင်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းစွမ်းအားကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ပေပေါင်းများစွာအကွာသို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ သူက စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးအိုကြီး ဘာသဘောလဲကွ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ၏ ပုံရိပ်မှာ လေထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်း ဒီကလေးကို ဖြားယောင်းပြီး ကျောက်တုံးတွေနဲ့ သူ့သွေးကို ရိုက်ခွဲတာကို ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်တုန်းက ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်သွားတာလဲကွ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘေးဖယ်နေ။ ငါတို့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါကိုင်တွယ်မယ်။ ဒီကလေးက အရမ်းမြင့်မားတဲ့ အရည်အချင်းရှိပြီး သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ခိုင်မာတယ်။ ငါသူ့ကို အရမ်းသဘောကျတယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ဘေးဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ စိတ်ထဲတွင် အချက်ပေးသံ မြည်လာသည်။ သူက သူ့ရှေ့မှ လူကို မှတ်မိသည်။ သူ သွေးလမြို့တိုက်ပွဲတွင် ပြသခဲ့သော စွမ်းအားမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲပင်။ သူက ချက်ချင်း သတိထားနေလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သွေးနည်းနည်း ဆွဲချင်ရုံပဲ၊ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူး။ နဂါးမျိုးနွယ်စုတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါမင်းကို အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူး။</p> <p> </p> <p>ငါ မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှစ်မျိုးကို လဲလှယ်ရင်ရော"</p> <p> </p> <p>"အဆင့်နှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအားလား။ ရယ်စရာပဲ။ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းကောင်း ငါ့သွေးကို အစားထိုးလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အတ္တမဲ့ဓားမှာ သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏နောက်ကျောတွင် ထပ်ဆင့်ကာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤဓားသိုင်းမှာ သူ၏ဓားသိုင်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။</p> <p> </p> <p> ချယ်ယုံသည် ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူက ယွင်ရှောင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အမြဲတမ်း ပြင်းထန်စွာ ခံခဲ့ရသည်။ သူက ရုတ်တရက် ဤသို့ ထူးခြားသော ဓားစိတ်ဆန္ဒကို မည်သို့ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>"ပထမတိုက်ကွက် ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်"</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြန့်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခု အတ္တမဲ့ဓားချက်နှင့်အတူ ကျဆင်းလာပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို ကြေမွသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒများမှာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော တစ်ကိုယ်တည်းတောင်ထိပ်များနှင့် ဆင်တူပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အဆက်မပြတ် ထပ်ဆင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤဓားချက်မှာ တောင်တစ်သောင်းက သူ့အပေါ် ဖိနှိပ်နေသကဲ့သို့ လုံးဝ မခုခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>" နဂါးစစ်ဓမ္မခန္ဓာ"</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏အားအကောင်းဆုံး ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူက လှံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတစ်တန်း ပစ်လွှတ်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>တောင်ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ဓားသွားများ ကြေမွသွားပြီး လော့ချင်းယွင်၏ အကာအကွယ်ကို ရိုက်ခတ်သွားရာ သူသည် မူးဝေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကာ သူ၏သွေးနှင့် ချီများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ဓား၏ အရှိန်အဟုန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဓားသိုင်းမှာ အသက်၏ ဓားဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုနှင့် အနေအထားတိုင်းမှာ အသက်ရှူတိုင်းတွင် ပါဝင်နေသည်။ လူနှင့် သဘာဝမှာ ပဲ့တင်ထပ်ပြီး တစ်သားတည်းဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံမှာမူ ဓားထိန်းချုပ်ခြင်း၏ စိတ်ဆန္ဒကို ပြသနေ၏။ သူ့လက်ကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လှိုင်းတစ်ချက် ခါလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်မှ အရာအားလုံးမှာ ဓားတစ်လက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်ဟုခေါ်သော ဓားကွက်မှာ လက်ဝါးသိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း သူက ၎င်းကို လွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်ပြီး ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနဂါးအိုကြီးက ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားထဲမှာ အမြဲ ရှိနေခဲ့တာလေ။ သူက ဘယ်တုန်းက ဓားသိုင်းအပေါ် ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ နားလည်မှုမျိုး ရခဲ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွား၏။ ချယ်ယုံက ဓားသိုင်းအား မြင်စေချင်သည်ကိုလည်း သူ နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင် ဘယ်လောက်နားလည်နိုင်မလဲဆိုတာကတော့ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာအပေါ် မူတည်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ မင်းက ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တောင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် အားကောင်းတယ်။ အခု ဒုတိယတိုက်ကွက်ကို ဆက်သွားကြစို့…</p> <p> </p> <p>မပြိုလဲသော ဖုန်မှုန့်"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက သူ၏ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြောင်းလိုက်ပြီး တူညီသော နည်းလမ်းဖြင့် အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သော်လည်း ပုံစံတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခန့်ညားပြီး ဩဇာရှိသော တောင်ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် လှိုင်းများမှ အစွန်းရောက်သော ဗလာဖြစ်ခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးမဖက်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ပျက်စီးခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ ပါးစပ်မှာ အံ့အားသင့်စွာ ပွင့်ဟသွားသည်။ ၎င်းသည် လုံးဝ ကွဲပြားသော ဓားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ကာကွယ်ရေးအားလုံးမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အားကောင်းသော နဂါးအရှိန်အဝါမှာ ဤဓားချက်အောက်တွင် ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ လွင့်ပါးသွားပြီး သူ၏စွမ်းအားအားလုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>သူက လေထဲသို့ ပစ်လွှတ်ခံလိုက်ရပြီး ပေထောင်ပေါင်းများစွာအကွာသို့ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး ငါအားအရမ်းသုံးလိုက်တယ်။ နဂါးသွေးတွေ အများကြီး ဖြုန်းတီးလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပန်းထွက်နေသော သွေးများကို အလွန် နောင်တရစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ သူ စောနက သုံးခဲ့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအင်နှစ်မျိုးတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် စွဲလမ်းနေဟန်တူကာ သူ၏မျက်နှာမှာ ဗလာကျင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ချယ်ယုံ၏ ဓားမှာ သူ၏ပခုံးကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရမှသာ သတိပြန်လည်ရလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာလဲ။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ယီးပဲ… မင်း နဂါးသွေး မလိုချင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို လော့ချင်းယွင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ့လက်ငါးချောင်းဖြင့် အောက်သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်သွားသော လော့ချင်းယွင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လေထဲသို့ တက်သွားပြီး နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တန်ပြန်ရန် လက်ဟန်များ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ချယ်ယုံ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက တိုးတိုးလေး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကလေး အဲဒီတိုက်ကွက်နှစ်ကွက် ဘယ်လိုနေလဲ။ မင်း နောက်ထပ် နှစ်ကွက်လောက် သင်ချင်နေရင်တော့ ပိုပြီး အမူအကျင့်ကောင်းသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် နှစ်ကွက်လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်နှင့် လော့ချင်းယွင်နှစ်ဦးလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်၏ မျက်နှာမှာ ရုန်းကန်နေပုံရသည်။ လေးလံသော ညည်းညူသံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး လက်မောင်းမြှောက်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် သူ၏သွေးကို ဆွဲယူရန် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှစ်မျိုးမှာ နဂါးမျိုးနွယ်စုအတွက် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော သိုင်းပညာရပ်များကဲ့သို့ သူ့အား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူက ၎င်းတို့၏ အနှစ်သာရကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါ ကိုယ်တိုင် နားလည်ပြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်ရှိသွားနိုင်လောက်တယ်။</p> <p> </p> <p>ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ နောက်ထပ် သိုင်းကွက်နှစ်ကွက် ရှိနေသည်ဟု သူတွေးလိုက်သောအခါတွင် သူက ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏သွေးများမှာ ဆူပွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။ သူကဲ့သို့ ဓားသိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူပင်လျှင် ထိုတိုက်ကွက်နှစ်ကွက်မှ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပညာရပ်များကို သရုပ်ပြနေရုံသာသာမက အတွင်းမှ ဓားစိတ်ဆန္ဒကို အပြည့်အဝ ပြသနေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ၎င်းကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှပ်"</p> <p> </p> <p>အေးစက်ပြီး ရေခဲကဲ့သို့သော ဓားမှာ လော့ချင်းယွင်၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် လှီးဖြတ်သွားပြီးနောက် သွေးများ ခရမ်းရောင်ဖန်ခွက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချင်းယွင်မှာ ရှက်ရွံ့ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ အဆုံးမဲ့ ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက ထိုသိုင်းပညာရပ်နှစ်မျိုးကို တွေးလိုက်သောအခါ သူ၏မကျေမနပ်မှုမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save