Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၆၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နွားတိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှောင်နန်းတော်မှ လူတိုင်းမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူစားသုံးခဲ့သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါးနယ်ပယ် ကြယ်ကိုးပွင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်အချို့ကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားကာ လေးနက်သော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယွင်ရှောင်က သူ၏အသက်အတွက် ဆက်တိုက်ပြေးနေလျှင် သို့မဟုတ် ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်နေလျှင် သူက အလွန် စိတ်သက်သာရာရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူက သူ၏ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်ကုသရန် အချိန်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူက အလွန် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ရှိပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်း အရိပ်အယောင်မရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ သူက ယုံကြည်မှုရှိနေဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရှင်တစ်ယောက်က သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူတစ်ယောက်ကို လက်အောက်ခံပြီး သူ့ အမိန့်ကို နာခံတာကို ငါနားမလည်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ပေမင်သွမ့်ကျူမှာ မလှုပ်ရှားဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်သော အမူအရာမှာ သူ့အား အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်စေ၏။ သူက နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လောကကြီးက အရမ်းကျယ်တယ်… မင်းနားမလည်တဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ဖက်လူ၏ လွှမ်းမိုးနေသော စွမ်းအားကို ခံစားမိကြသည်။ ရလဒ်မှာ မသေချာရုံသာမက အကယ်၍ သူတို့ တိုက်ခိုက်မိလျှင် လောကကြီးမှာ ဧကန်မုချ ပြိုကျသွားပြီး မြို့တစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကူဖေးယန်က မင်းကို ပေးနိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေရဲ့ နှစ်ဆကို ငါပြန်ပေးမယ်။ မင်း ငါ့ရဲ့ ပေမင်မဟူရာနန်းတော်ကို လက်အောက်ခံမလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို မပေးနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အိုး… ပေမင်မဟူရာနန်းတော်က ကုန်းမြေပေါ်က ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ဂိုဏ်းပဲ။ သူတို့ပေးနိုင်ပြီး ငါမပေးနိုင်တဲ့အရာတွေအကြောင်း ငါ တော်တော်လေး သိချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးပြီး ပြုံးရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ငါ့ချီးကို နေ့တိုင်းစားတယ်။ မင်း နှစ်ဆလိုချင်လား"</p> <p> </p> <p>"အော့"</p> <p> </p> <p>ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ဆေးပင်များကို မျိုချနေသော ယွင်ရှောင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အားလုံးကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးပင် အပိုင်းအစများစွာမှာ သူ၏လေပြွန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ နီရဲသွားကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဟွတ် အဟွတ် အော့ အော့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူစားခဲ့သမျှ အားလုံးကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကောင်းအာဟာရဖြည့်ထားသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထောက်ပံ့မှုကြီးတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး အားနည်းလာစပြုသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှောင်နန်းတော်မှ အမျိုးသမီးများအားလုံးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြ၏။ သူတို့အများစုမှာ သူတို့၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းများကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားကြကာ သူတို့၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ပြသနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်းက မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီယွင်ရှောင် ရှင်က အားကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လို့ ယူဆရတယ်၊ ရှင် နည်းနည်းပါးပါးလေးတောင် ယဉ်ကျေးမှုမရှိနိုင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အဟွတ် အဟွတ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ တောက်ပသော အနီရောင်ပြောင်းသွားပြီး သူက သည်းခြေကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ မကျေမနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူက ချယ်ယုံကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ကောင် မင်း ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>သူ၏ရှုပ်ပွနေသော အသွင်အပြင်ကို မြင်ရသောအခါ ချယ်ယုံမှာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားပြီး မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏အစာအိမ်မှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက အလွန် စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။ စက်ဆုပ်စရာကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော လေတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းစိတ်ဆန္ဒတစ်ခု သူ၏မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ရာ အေးစက်သော လေတစ်ချက် ပစ်လွှတ်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ရယ်မောခြင်းကို တိခနဲ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် လှောင်ပြောင်သရော်သံ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> သူက သူ့လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်ကာ နဂါးလက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အေးစက်သော လေမှာ သူ့လက်ဖဝါးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သူ့လက်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အလင်းပြာရောင် ရေခဲပုံဆောင်ခဲအလွှာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အငွေ့ပျံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက စူးစိုက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ ပို၍ပင် လေးလံလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆန်းကြယ်ယင်ချီမှာ အလွန်အားကောင်း၏။ အဓိကအားဖြင့် အလွန်ပြင်းထန်သော ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းကို ထိမှန်သူများမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် ခက်ခဲပြီး ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုဖြစ်နိုင်ခြေကို ချန်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချယ်ယုံ၏ နဂါးခန္ဓာကိုယ်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းသည်။ ယခုလေးတင် သူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို စမ်းသပ်ညွှန်ပြလိုက်သောအခါ သူ၏ဆန်းကြယ်ယင်ချီမှာ နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မထိခိုက်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏အလွန်အားကောင်းသော အားကိုးရာကို အသုံးမဝင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ မကစားတော့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူက ပေမင်သွမ့်ကျူ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စွမ်းရည်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ သိသော်လည်း ပေမင်သွမ့်ကျူက သူ့အကြောင်း ဘာမှမသိပေ။ နှစ်ခုကို ချိန်ဆကြည့်လျှင် သူက အသာစီးရနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ငါ တိုက်ခိုက်ကြမယ်ဆိုရင် အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အဲတော့ မလိုအပ်ဘူး။ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထိန်းထားရုံပဲ၊ သူတို့ကို သူတို့ဘာသာ တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောလို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါဆို ငါ့မျက်နှာပျက်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခုမှာ ချယ်ယုံ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် တောက်ပသွား၏။</p> <p> </p> <p>"လာပါ ငါတို့ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>အပြာရောင်အလင်းတစ်ချက် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး မိုင်ရူတောင် အတ္တမဲ့ဓားမှာ ဓားအလင်းတစ်တန်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမဒဏ်ရာတစ်ခုကို ဖြစ်တည်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူ၏ ပုံရိပ်မှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး နောက်ဆက်တွဲပုံရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ခုန်တက်သွားကာ ပေမင်သွမ့်ကျူ၏ ပုံရိပ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ လိမ်ပတ်ပုံစံဖြင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပျံသန်းသွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပေမင်သွမ့်ကျူမှာ သူ့ကို တည့်တည့်တိုက်ခိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိပုံရပြီး တမင်တကာ ရှောင်တိမ်းနေကာ သူ၏အာရုံစိုက်မှုအများစုကို ယွင်ရှောင်၏ အခြေအနေအပေါ်တွင် ထားရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်မှာ အချိန်အကြာကြီး အန်ပြီးမှ သူ၏မျက်နှာအရောင်မှာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဘာမှမစားနိုင်လောက်အောင် ပြည့်နေသည်မှာ သေချာသောကြောင့် သူက ယွမ်တန်ဆေးပြားတစ်ဆုပ်ကို ထုတ်၍ အားလုံးကို ကြေမွကာ ရှန်းရှောင်နန်းတော်မှ လူတိုင်းရှေ့တွင် စုပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရိုင်းအစိုင်းကောင်… ဆရာမက တကယ်ကို မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်း၏ မျက်လုံးများမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသော သာလွန်မှုခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်မရှန်နူ သူ့ရဲ့ ဖျားနာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ဓားသွားနှစ်လက်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ခွဲထွက်သွားပြီး သတ္တုတုန်ခါသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယွင်ရှောင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ ပွင့်လင်း ပါးလွှာသော တောင်ပံများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အရှင်းဆုံး အားပြင်းသော ခုတ်ချက်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်းက သူမ၏ ဓားများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ လေထဲတွင် ယွင်ရှောင်နောက်သို့ လိုက်ပါပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ပရမ်းပတာဓားသိုင်းမှာ အလွန်ထူထဲပြီး မထိုးဖောက်နိုင်သဖြင့် ဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စွမ်းအားမှာ သူမ၏ စေ့စပ်သေချာသော ထိန်းချုပ်မှု ပရမ်းပတာအခြေအနေကြားတွင် စည်းစနစ်တကျရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းနှင့် အားစိုက်ထုတ်မှုတိုင်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်စွမ်းတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယွင်ရှောင်မှာ အလင်းအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သို့သော် ဓားသွားများကို မည်သည့်ထောင့်မှ ခုတ်ပိုင်းစေကာမူ ယွင်ရှောင်နှင့် တစ်ဇန် အကွာတွင် အမြဲရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ လှုပ်ရှားမှုအတတ်မှာ သူမ၏ ပရမ်းပတာဓားချက်များထက် ပို၍ လက်ရာမြောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်းမှာ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ကခုန်ခြင်းမှာ ပို၍ အလျင်စလိုဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ ပရမ်းပတာဓားသိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံရသော်လည်း ယွင်ရှောင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် ပို၍လွယ်ကူစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းခြင်းမှာ မခက်ခဲသော်လည်း ဤအခြေအနေတွင် သူက ယွမ်စွမ်းအင်ကို မစုပ်ယူနိုင်ရုံသာမက သူ၏ဒဏ်ရာများမှာလည်း ထကြွလာစပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကောင်းကင်ခွင်းနွား၏ နောက်ကျောပေါ်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြာရောင်အလင်းအလွှာတစ်ခုမှာ နွား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် နွားသိုးက ခြေတစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသော ဟန်ကျွန်းထင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း ဘန်း ဘန်း"</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်မှာ ပေါက်ကွဲမှုများစွာဖြင့် ကြေမွသွားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ရိုင်းစိုင်းသော အင်အားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်းက တိုက်ခိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြေကျုံ့အတတ်ကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်လက်မမျှ ကျုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမက နွား၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခြေချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားနှစ်လက်ကို ပေါင်းစည်းကာ ယွင်ရှောင်၏ ဦးခေါင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အနီရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဓားနှစ်လက်ကို မြှောက်ထားသော လက်မှာ ချည်နှောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ထိတ်လန့်တကြား အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ခွင်းနွား၏ လည်ပင်းမှ အနီရောင်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ သူမကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ချိုနှစ်ချောင်းပေါ်တွင် အဖြူရောင်အလင်းအလွှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးကို စူးရှသော အလင်းကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု တဟုန်ထိုးတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> သူမက သူမ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအင်ကို စုစည်းပြီး လေထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ နောက်ဂျွမ်းအကြိမ်ကြိမ် ပစ်ပြီးမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်းနွား၏ ချိုနှစ်ချောင်းမှ အလင်းကွင်းမှာ ရုတ်တရက် လိုက်လံခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီးဆင်းနေသောရေ"</p> <p> </p> <p>ရှန်နူက ညင်သာစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းခုနစ်တန်းမှာ ဇီသာမှ ပစ်လွှတ်ထွက်သွားကာ လေထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး အလင်းကွင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘန်း"</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားနှစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားပြီး နောက်ဆက်တွဲလှိုင်းများမှာ ရှန်နူ၏ ဦးတည်ရာသို့ တွန်းကန်သွားရာ သူမကို တုန်လှုပ်စွာ နောက်ပြန်ယိုင်သွားစေပြီး နောက်ဆက်တွဲအင်အားကို ပျံ့လွင့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုနွားမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှန်နူ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်လေးနက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနွားက နတ်ဘုရားရုပ်သေးတစ်ရုပ်ပဲ အထင်မသေးသင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူမက အနီရောင်အလင်းအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဓားနှစ်လက်မှာ မြှောက်ထားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက အခိုက်အတန့်အနည်းငယ်ကြာမျှ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားရုပ်သေး"</p> <p> </p> <p>ရှန်နူ ထိတ်လန့်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့်အလား သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ကွေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်းက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အကြီးအကဲညီမတွေက ဝမ်ယိချန်းနဲ့ စုလျန်ရီကို သတ်ပြီးရင် ကျမတို့ ဓားဝင်္ကပါကို သုံးပြီး ဒီနွားနဲ့ လီယွင်ရှောင်ကို အဆုံးသတ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန်နူက အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" တကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား… သူ့ဆီမှာ ဝှက်ဖဲတွေ ဘယ်လောက်များများ ရှိနေသေးလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ။ ကျမ သူနဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အတူတိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတော့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဝှက်ဖဲတွေအကြောင်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်မှုရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>ကျမတို့ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲမှာ သေချာပေါက် အနိုင်ရလိမ့်မယ်။ ဒီမှာ ကျမတို့ ရှန်းရှောင်နန်းတော်ကလူတွေချည်းပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မမေ့နဲ့"</p> <p> </p> <p>ရှန်နူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီလူက မရိုးရှင်းဘူးလို့ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူက အရင်ကလို မာနကြီးပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မဖြစ်တော့ပေမဲ့ သူ့မှာ အရင်ကထက် မလျော့တဲ့ တခြားစိတ်ထားမျိုး ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားကာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှန်နူ ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က လှုပ်ရှားနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရှန်နူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မနှစ်မြို့ဖွယ်ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့ အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားတုန်းက ငါ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ နန်းတော်သခင်မကို တုပတာက လုံးဝ ချွတ်ယွင်းချက်မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p>ဘာချွတ်ယွင်းချက်မှ မရှိပေမဲ့ သူက အဲဒါကို မြင်သွားခဲ့တယ်၊ ငါ အခုထိ မယုံနိုင်သေးဘူး ငါဘယ်မှာ မှားသွားလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်း၏ နှလုံးသားမှာလည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။ ရှန်နူမှာ သူမ၏ ဆရာမဘေးတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမကို တုပခြင်းနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကြာပန်းစိမ်းကျောက်စိမ်းကန့်လန့်ကာက နတ်ဘုရားအာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် သူမ ကျရှုံးရန် လုံးဝ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း ဒါက တကယ်တော့ အရမ်းရိုးရှင်းတယ်..."</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ခဏနားထောင်ပြီးနောက် ယွင်ရှောင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က နှစ်ကြိမ်ချောင်းဆိုးပြီး သူ၏ညာလက်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း ငါအခု စိတ်မကောင်းတော့ ငါအဲဒီအကြောင်း မပြောချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သေလိုက်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျွန်းထင်းက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားနှစ်လက်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပျံသန်းထွက်သွားပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်းနွား ဘေးအန္တရာယ်မှ သူမ သင်ခန်းစာရရှိပြီးနောက် သူမက အနီးကပ် မတိုက်ခိုက်ရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန်နူမှာလည်း သူမ၏ ဇီသာကို ဖွင့်ပြီး ကြိုးများကို အဆက်မပြတ် တီးခတ်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်များကို ဖန်တီးပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခြေတစ်ဖက် နင်းချလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ခွင်းနွားမှာ စိမ်းပြာရောင် အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် လေးထောင့်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းက သူ၏ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏လည်ပင်းပတ်လည်ရှိ အနီရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခုမှာ ပျံတက်သွားကာ လေထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံကိုးပါး၏ မဟာလော်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်သည် လုံးဝိုင်းပြီး မြေကြီးသည် လေးထောင့်ဖြစ်ကာ အပေါ်နှင့်အောက်ပိုင်းမှာ တစ်ကမ္ဘာတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်မျှသာ မြင်စေကာ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှ လုံးဝ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ကောင်းကင်ခွင်းနွား၏ စွမ်းအားမှာ သူတော်စင်တစ်ပါး၏ စွမ်းအားလောက် မကြီးမားသော်လည်း ရှန်နူနှင့် ဟန်ကျွန်းထင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက နွား၏ နောက်ကျောပေါ်တွင် ခွထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်မှာ လက်ဟန်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းကာ သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ရန် ယွမ်ချီကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူရှူထုတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် သတိထားနေပြီး ချောင်းမြောင်းသူက နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို မလုပ်ဆောင်အောင် ကာကွယ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>မဝေးမနီးတွင် ရှိနေသော အကြီးအကဲနှစ်ဦးဖြစ်သည့် အာလဲ့နှင့် အာမေတို့မှာ လုံးဝ ချုပ်တည်းခံထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ပင်းချန်က သူ၏နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်၏ တံခါးခြောက်ပေါက်ကို ဖွင့်ပြီးနောက် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားမှာ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ကြမ်းတမ်းပြီး အားကောင်းသော သဘာဝနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူက အာမေနှင့် အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးနှင့် ဓားအလင်းမျိုးစုံမှာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးတွင် အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်မှာမူ အများကြီး ပို၍ တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးကာ တိုက်ခိုက်ရန် ရှားရှားပါးပါးသာ အစပြုပြီး အာလဲ့ကို နှိမ်နင်းရန် ဓားသိုင်းများကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ပင်လျှင် သူ၏နောက်ကျောတွင် ရှိနေပြီး လုံးဝ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အာလဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမက မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်စေကာမူ တစ်ဖက်လူ၏ ကာကွယ်ရေးကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> စွမ်းအားကွာခြားမှုမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှင်းလင်းသွားရာ သူမကို ဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။</p>


Save