Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">( ဆည်းဆာစံအိမ် )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တော်ဝင်ဝိညာဥ် တပည့် ပြိုင်ပွဲကို ဘယ်လို ကျင်းပတာလဲ... ဘာပွဲစဉ်တွေ ပါဝင်လဲ..." ဘေးတွင် ရှိနေသော မူရှာက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူမလည်း ပြိုင်ပွဲအကြောင်းနှင့် ယင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး တိကျသော ယှဉ်ပြိုင်မှု နည်းလမ်းများကို မသိရှိပုံ ရပေသည်။</p> <p>"အဲဒါကိုတော့ ငါလည်း သေချာ မသိဘူး... ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပတဲ့ နည်းလမ်းက တစ်ကြိမ်နဲ့ တစ်ကြိမ် မတူဘူးလေ... ဒါပေမယ့် အများအားဖြင့်တော့ လင်ရှီးစမ်းရေရဲ့ စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ရတာ များတယ်... လင်ရှီးစမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ဝိညာဥ် ချိတ်ဆက်မှု ရနိုင်တဲ့ သူပဲ ချန်ပီယံ ဖြစ်နိုင်တာ..." မူရန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူက နိုင်းယွမ်အပေါ် အလွန် ပွင့်လင်းပြီး အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပေသည်။</p> <p>"လင်ရှီးစမ်းရေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး ဝိညာဥ် ချိတ်ဆက်မှု ရရှိရမယ် ဟုတ်လား..." နိုင်းယွမ် သိပ်နားမလည်ချေ။</p> <p>"ငါ အခု မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှင်းပြနိုင်ဘူး... စမ်းသပ်မှု ကွင်းပြင်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ မင်း အလိုလို နားလည်သွားလိမ့်မယ်..." လူငယ်လေး အနည်းငယ် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ မူရန်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"သြော်... လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး မူရန်..." နိုင်းယွမ် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>မူရန်၏ သဘောထားနှင့် အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူက စံအိမ်သခင်၏ အလားအလာကို လွှဲပြောင်းယူမည့် အစီအစဉ်ကို မသိရှိပုံ ရပေသည်။ ထပ်မေးနေလည်း အသုံးမဝင်မှန်း နိုင်းယွမ် သိထားပြီး အရာအားလုံးကို သိရှိသွားပါက တစ်ဖက်လူ သံသယကို ဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူ ချက်ချင်း စကားရပ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါ အရင် သွားတော့မယ်... မင်းတို့ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အပြင်ဘက်က အစေခံကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ..." သူတို့ နှစ်ယောက်တွင် ပြဿနာ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မူရန် ယဉ်ကျေးမှု အရ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားသည်။</p> <p>"နိုင်းယွမ်... အခု ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... အဲဒီ တော်ဝင်ဝိညာဥ် တပည့် ပြိုင်ပွဲမှာ တကယ် ပါဝင်ကြမှာလား..."</p> <p>မူရန် ထွက်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မူရှာ စည်းတံဆိပ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး စိတ်ဖြင့် ဆက်သွယ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"တော်ဝင်ဝိညာဥ် တပည့် ပြိုင်ပွဲ စဖို့ သုံးရက် လိုသေးတယ် မဟုတ်လား... ဒီသုံးရက်အတွင်း ကောင်းကင်ဝိညာဥ် နန်းတော်ကို စုံစမ်းပြီး လင်ရှီးစမ်းရေကို ခိုးယူလို့ ရမရ ကြည့်ရမယ်... ခိုးလို့ရရင် ကျုပ်တို့ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားလို့ ရပြီ... စမ်းသပ်မှု ဆိုတာတွေမှာ ပါဝင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး..." နိုင်းယွမ် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>လင်ရှီးစမ်းရေကို ရှာဖွေရန် ထိုနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ညီဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အသက်စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ဖြစ်ပေသည်။ မလိုအပ်ဘဲ လှုပ်ရှားရန် မလိုပါက ပြဿနာများကို လျှော့ချရန် သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ရှားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ကောင်းကင်ဝိညာဥ် နန်းတော်ကို စုံစမ်းမယ် ဟုတ်လား... ရှင် မသွားဖို့ ကျွန်မ အကြံပေးချင်တယ်... ကောင်းကင်ဝိညာဥ် နန်းတော်က ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ အဖိုးတန်ဆုံး နေရာပဲ... အစောင့်အကြပ်တွေ အရမ်း ထူထပ်ပြီး အမှားအယွင်း နည်းနည်းလေး ဖြစ်တာနဲ့..."</p> <p>မူရှာ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူမ စကားမဆုံးသော်လည်း သူမ၏ လေသံက "သေချာပေါက် သေရမယ်" ဟု ဆက်ပြောတော့မည်မှန်း ညွှန်ပြနေပေသည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေရာမှာ ကျုပ်ထက် အားကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ် မရှိသ၍ ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ပါဘူး..." သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သတိပြုမိသဖြင့် နိုင်းယွမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ....<br /> "အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံကြတာပေါ့... သွားမယ်ဆိုရင်တောင် မှောင်မှ သွားရမှာ..." </p> <p>ကောင်းကင်ဝိညာဥ် နန်းတော် တွင် တင်းကျပ်သော ကာကွယ်ရေးများနှင့် ရှေးဟောင်း အစီအရင် အများအပြား ရှိနေလျှင်ပင် သူ မကြောက်ချေ။ သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် အစီအရင် အမျိုးမျိုး၏ ပုံစံအမှန်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ သူ၏ အလွန် အားကောင်းသော ဝိညာဥ်စွမ်းအားနှင့် ရုပ်လွဲစွမ်းရည်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ခိုးဝင်ရန် ဆိုသည်မှာ သိပ်မခက်ခဲလောက်ချေ။</p> <p>သေချာသည်မှာ ထိုအရာများကို မူရှာအား သူ ပြောပြ၍ မရနိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ထူးခြားသော ပါရမီများစွာကို သိရှိသွားလျှင် သူမ ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ ကြောက်လန့်လွန်း၍ သေသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..." မူရှာ သူမ၏ နေရာကို သိပြီး လူငယ်လေးက ထိုသို့ ပြောရဲသည် ဆိုကတည်းက သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းများ ရှိရမည်ဟု နားလည်ပေသည်။ သူမ ချက်ချင်း မေးခွန်းများ မေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းကို ရှာကာ ထိုင်ချကာ ကျင့်ကြံလိုက်၏။</p> <p>လိပ်ပြာတောင်ပံစံအိမ်တွင် လူများကို တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားစေသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိပေသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်းက ချီနှင့် သွေးလှည့်ပတ်မှုကို အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို မြန်ဆန်စေသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အခြားနေရာများတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံရသည်နှင့် သေချာပေါက် ညီမျှပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို သူမ အလဟဿ မဖြုန်းတီးချင်ချေ။</p> <p>သူမ ကျင့်ကြံနေသည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ်လည်း စတင် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၏။</p> <p>"လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ..."</p> <p>သူ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>"မထွက်သွားခင် ဒါကို အရင် ရှင်းရမယ်..." သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်နှင့် သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လူရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေကာ မည်သည့် အရှိန်အဝါကိုမျှ ထုတ်လွှတ်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>အကယ်၍ နိုင်းယွမ်သာ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို မပိုင်ဆိုင်ထားပါက ထိုလူကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေပြီး မည်သည့် အားနည်းချက်မျှ မရှိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>"သူ့မှာ ကိုယ်ပျောက်ခြင်း ပါရမီပဲ ရှိတာ... အရှိန်အဝါသိုဝှက်သခင် မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက အရှိန်အဝါသိုဝှက်သခင် မဟုတ်မှန်း နိုင်းယွမ် သိလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဥ် အလယ်အဆင့် ဝိညာဉ်က မျဉ်းဖြောင့် တစ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p>စစ်မှန်သော အရှိန်အဝါသိုဝှက်သခင် တစ်ယောက်က ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ရာတွင် ထိုထက် များစွာ ပိုမို လျှို့ဝှက်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သည်ကို ထောက်လျှင် ထိုသို့မဟုတ်မှန်း သိသာလှပေသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသာ အရှိန်အဝါသိုဝှက်သခင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပါက အရှိန်အဝါသိုဝှက်ချီကို အာရုံခံမိသည်နှင့် သူလည်း နောက်ထပ် ပါရမီ တစ်ခုကို သေချာပေါက် ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုပါရမီဖြင့် ကောင်းကင်ဝိညာဥ် နန်းတော် သို့ သွားရောက်ပါက အောင်မြင်နိုင်ခြေ သေချာပေါက် သိသိသာသာ တိုးလာမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက အရှိန်အဝါသိုဝှက်သခင် မဟုတ်သဖြင့် သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ထားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ချေ။</p> <p>ဘုတ်....</p> <p>နိုင်းယွမ်၏ အားကောင်းသော ဝိညာဉ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လူရိပ်၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မည်းသွားပြီး ချက်ချင်း သတိလစ်သွားသည်။</p> <p>"မင်း ခဏလောက် အိပ်နေလိုက်ဦး... နိုးလာရင် ဒီကိစ္စကို မေ့သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် နိုင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အမှောင်ထုထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မူလနေရာမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>တစ်ဆင့် ပိုမြင့်သော ဝိညာဥ်က လူတစ်ယောက်ကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်ပေသည်။ ထိုလူ၏ ဝိညာဉ်သည် စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိပြီး နိုင်းယွမ်က ကွက်တိ တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေ၏။ သူ့ကို သတိလစ်သွားစေရန်နှင့် အကြောင်းအရာများကို မေ့သွားစေရန် ပြုလုပ်ရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးပုံ ရသော်လည်း... ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပြီး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် သိရှိထားသော ဘိုးအေကြီး နိုင်းယွမ် အတွက်မူ အလွန် ရိုးရှင်းလှပေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် နိုင်းယွမ် မည်သည့် အသံမျှ မထွက်စေဘဲ တိတ်တဆိတ် သွားလာနေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်ထွတ်ကြီး တစ်ခုရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>တောင်ထွတ်အောက်တွင် အဆောက်အအုံ အများအပြား ရှိပြီး လူများ သွားလာနေကြသဖြင့် ယင်းသည် ခွန်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။</p> <p>“ဒီစည်းတံဆိပ်က အားကောင်းလှချည်လား... ရှေးဟောင်းခေတ်ကနေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အရာ ပီသပါပေတယ်... ကြောက်စရာပဲ..."</p> <p>နိုင်းယွမ်က အနီးသို့ မကပ်ဘဲ တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တံခါးကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုရန် ကောင်းကင်မျက်လုံးကို အသုံးပြုလိုက်၏။ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ အံ့သြလွန်း၍ မနေနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ကျောက်တံခါး၏ အရှေ့ဘက်တွင် စည်းတံဆိပ် အမျိုးမျိုးဖြင့် ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို သေသပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားကာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>ထိုအရာများမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစီအရင်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ခုစီတိုင်းတွင် နောက်ဆက်တွဲ လှုပ်ရှားမှု သောင်းချီ ပါဝင်နေပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အစီအရင်များကို မရပ်တန့်နိုင်ပါက သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့်ပင် အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယင်းက လက်ညှိုးအရွယ်အစားခန့်သာ အပေါက်များ ရှိသော ငါးဖမ်းပိုက် တစ်ခုနှင့် တူပေသည်။ အပေါက်ထဲမှ တိုးဝင်သွားရုံဖြင့် အောင်မြင်နိုင်ကြောင်း သင် သိထားလျှင်ပင် မည်သည့် အသံမျှ မထွက်စေဘဲ ဖြတ်သန်းသွားရန်မှာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြစမ်း..."</p> <p>ကျောက်တံခါးထဲသို့ မည်သို့ ဝင်ရမည်ကို လေ့လာနေစဉ် ရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံထဲမှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>နိုင်းယွမ် ကောင်းကင်မျက်လုံး ဖြင့် အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>‘တကယ်ကို ရန်သူတွေ လမ်းကျဉ်းလေးမှာ တွေ့တာပဲ...’ </p> <p>နေ့ခင်းက သူ သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့သော မူရှန်း ၊ မူလုံ ၊ မူချွမ်ရှင်း နှင့် အခြားသူများ အတိအကျပင် ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူတို့က ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမဆောင် တစ်ခုထဲတွင် ရှိနေပြီး ဒူးထောက်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။ သူတို့ရှေ့တွင် အဘိုးကြီး တစ်ယောက် မျက်ခုံးများ ပင့်တက်နေပြီး မည်းနက်သော မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>"အဘိုး... အဲဒါက လိပ်ပြာတောင်ပံစံအိမ်က အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက်ပါ... သူက အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်... ဦးလေး မူချွမ်ရှင်းတောင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့..." မူရှန်းက မတရားခံရသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟမ့်... အရှက်မရှိတဲ့ကောင်တွေ... မင်းတို့က ငါတို့ မူအန်းစံအိမ်ကို လုံးဝ အရှက်ကွဲအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ..." အဘိုးကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့..." ဒူးထောက်နေသော လူရိပ်သုံးခုလုံး၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်ဆင်းရဲနေပုံ ရသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးက ထိုမျှလောက် ခွန်အားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူတို့လည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ ဖန်ဆင်းခြင်း အဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ပင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>"စံအိမ်သခင်... ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာက သူတို့အပေါ်က ဖိနှိပ်မှုကို အရင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပါ... သူတို့ အပြင်ဘက်မှာ ဒူးထောက်နေရတာ တစ်ရက်တောင် ရှိပြီဆိုတော့ အရမ်း နေရခက်နေလောက်ပြီ..." စံအိမ်သခင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အဘိုးကြီး တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအဘိုးကြီးက ငယ်စဉ်ကတည်းက စံအိမ်သခင်၏ အစေခံ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဖန်ဆင်းခြင်း ဒုတိယအဆင့် ယွမ်ရှန်းအဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကာ ထူးခြား အံ့မခန်းသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။</p> <p>"အရှက်ကွဲစရာ ကောင်တွေ... သူတို့ ဒီလောက်လေး ဒုက္ခခံရတာ နည်းတောင် နည်းသေးတယ်..." အဘိုးကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အမုန်းတရားများ ပေါ်လာကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ <br /> "ကောင်းပြီ... သူတို့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က ငါတို့ မူအန်းစံအိမ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်... မင်းတို့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲတဲ့ အဲဒီ လူယုတ်မာ နှစ်ယောက် သေကို သေရမယ်... ပြီးတော့ လိပ်ပြာတောင်ပံစံအိမ်လည်း တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရမယ်..."</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ စံအိမ်သခင်..."</p> <p>အခန်း ၃၇၂ ပြီး</p> <p> </p>


Save