Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၃၈၀</h2> <h2 style="text-align: center;">( အိမ်ပေါက်ဝ ရောက်လာခြင်း )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ ငြင်းမနေကြနဲ့တော့... ဘယ်သူပဲ ခိုးသွားတာ ဖြစ်ဖြစ် ခြေရာလက်ရာတွေတော့ ကျန်ခဲ့မှာပဲ... ငါတို့ သေချာ စုံစမ်းကြည့်ရင် သဲလွန်စတွေ သေချာပေါက် တွေ့မှာပါ... ဒီမှာ ငြင်းခုံနေမယ့်အစား သဲလွန်စ သွားရှာတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်..."</p> <p>စံအိမ်သခင် ငါးယောက်၏ ငြင်းခုံမှု ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မြို့သခင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... သဲလွန်စတွေ သေချာပေါက် ကျန်ခဲ့မှာပဲ..."</p> <p>မူတင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြေအောက်ခန်းဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>"မဖြစ်ဘူး... သူ့ကို မြေအောက်ခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးပြီး လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ရှာခိုင်းလိုက်ရင် အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... လင်ရှီးစမ်းရေတွေ အကုန် အငွေ့ပျံသွားလိမ့်မယ်... ငါ မြန်မြန် လှုပ်ရှားမှ ဖြစ်မယ်..."</p> <p>မူတင်းက သဲလွန်စ ရှာဖွေရန် မြေအောက်ခန်းထဲ ဝင်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ အပြင်ဘက်ရှိ နိုင်းယွမ် စိုးရိမ်လာသည်။</p> <p>လင်ရှီးစမ်းရေ၏ အငွေ့ပျံနှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှ၏။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသာ သဲလွန်စ ရှာဖွေရန် ဝင်သွားပါက မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေပါက နိုင်းယွမ်၏ အားထုတ်မှု အားလုံးက အသုံးမဝင်သော ဘူးသီးခြောက် နှစ်လုံးသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"စံအိမ်သခင်... စံအိမ်သခင်... ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်ပြီ..."</p> <p>အတွေးတစ်ခုနှင့်အတူ နိုင်းယွမ် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်း အပြင်ဘက်မှ ပျံသန်း ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>"မူရန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." နိုင်းယွမ်ကို မြင်သောအခါ မူတင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"စံအိမ်သခင်... ကျွန်တော် ခုနက အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတုန်း လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... ဘယ်သူမှန်း မသိလို့ ကျွန်တော် အနီးကပ် လိုက်သွားခဲ့တာ... အဲဒီလူက မူအန်းစံအိမ်ကို  ပျံသန်းသွားပြီး သူတို့ရဲ့ ရတနာတိုက်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ခိုးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."</p> <p>နိုင်းယွမ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာ... ငါတို့ရဲ့ ရတနာတိုက်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ခိုးသွားတယ် ဟုတ်လား... မင်း သေချာရဲ့လား..."</p> <p>ယင်းကို ကြားသောအခါ မူတင်းက မစိုးရိမ်သေးသော်လည်း မူချီ ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်သည်။</p> <p>သူက တစ်ဖက်လူ၏ ရတနာတိုက် အခိုးခံရသည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ထိုမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြဿနာ တက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရတနာတိုက်ပါ လုယက်ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာပါ... ဒါပေမယ့် အဲဒီလူရဲ့ ခွန်အားက အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်... ကျွန်တော် လုံးဝ မယှဉ်နိုင်လို့ သတင်းလာပို့ဖို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့တာပါ..." နိုင်းယွမ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သူက မူအန်းစံအိမ် ကနေ ခိုးသွားတာ ဆိုတော့ သိပ်ဝေးဝေး ရောက်သေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မြန်မြန် လိုက်ဖမ်းကြစို့... ငါတို့ မှီနိုင်သေးတယ်..."</p> <p>ယင်းကို ကြားသောအခါ စံအိမ်သခင် အများအပြား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စံအိမ်သခင် ငါးယောက်နှင့် မြို့သခင်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျံတက်သွားကြပြီး မူအန်းစံအိမ် ဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>"သူတို့ အားလုံး အလွယ်လေး လှည့်စားခံလိုက်ရတာပဲ..."</p> <p>လူတိုင်း ထွက်သွားသည်နှင့် နိုင်းယွမ် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ မြေအောက်ခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားပြီးနောက် သူ မြေအောက်ခန်း ဧရိယာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွား၏။ နိုင်းယွမ် လက်ဝါးကြီးဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကျောက်သား မြေအောက်ခန်းကို အောက်မှနေ၍ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဝါးကို လှန်လိုက်ပြီး ယင်းကို ကျိဟွာဂူစံအိမ် ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။</p> <p>"မင်းတို့ လောလောဆယ် သွားပြီး ဆူညံနေလို့ ရပြီ... ငါကတော့ လင်ရှီးစမ်းရေကို ဆက်ပြီး ဆန်းစစ်လိုက်ဦးမယ်..."</p> <p>သူ လိုချင်သောအရာကို ရရှိသွားသဖြင့် နိုင်းယွမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာလိုက်သည်။ ရုပ်လွဲချီကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ကျိဟွာဂူစံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်၏။</p> <p>"အရင်ဆုံး ကျောက်ဂူထဲက အပေါက်ကို ပိတ်ရမယ်..."</p> <p>ကျောက်သား မြေအောက်ခန်းတွင် သူ၏ ဓားဖြင့် ဖောက်ထားသော ကြီးမားသည့် အပေါက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ အကယ်၍ မပိတ်ထားပါက လင်ရှီးစမ်းရေလည်း ဆက်လက် အငွေ့ပျံနေမည် ဖြစ်၏။</p> <p>သူ၏ ဓားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျိုးပဲ့နေသည့် အပိုင်းအစများကို ရှာဖွေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ဖာထေးလိုက်ကာ အက်ကွဲကြောင်း အားလုံးကို အစစ်အမှန်ချီဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ နိုင်းယွမ် လက်ကို လှုပ်ရှားကာ ဘူးသီးခြောက် နှစ်လုံးကို ယူဆောင်လာလိုက်၏။</p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဘူးသီးခြောက်များကို ကျောက်ဂူထဲတွင် ထားလိုက်သည်နှင့် အငွေ့ပျံနှုန်း ချက်ချင်း နှေးကွေးသွားပြီး အခန်း တစ်ခုလုံးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p>"အခု ငါ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပြီ... ဒီလင်ရှီးစမ်းရေက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက် လေးနေရတာလဲ ဆိုတာကို သေချာ ဆန်းစစ်ကြည့်ဦးမယ်..."</p> <p>ဘူးသီးခြောက် အသေး အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး နိုင်းယွမ် လက်လှမ်းကာ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် အရည်စက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ စီးဆင်းနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီး အရည်စက် တစ်ခုစီတိုင်းက ပြဒါးကဲ့သို့ တောက်ပနေပေသည်။</p> <p>ယင်းကို အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် နိုင်းယွမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများ အလိုအလျောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်ခါလာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ ဆဲလ်တစ်ခုစီတိုင်းမှာ အားကောင်းသော အားဖြည့်ဆေး တစ်ခု သောက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မခုခံနိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>"ဒါ တကယ်ကို ပစ္စည်းကောင်း တစ်ခုပဲ... ကြွက်သား လှုပ်ရှားမှုကို တိုးပွားစေနိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် ဒါကို ဘယ်လို သုံးရမှာလဲ... ပြီးတော့ သူနဲ့ 'ဝိညာဥ် ချိတ်ဆက်မှု'ကို ဘယ်လို ရယူရမှာလဲ..."</p> <p>သူ၏ အားကောင်းသော ဝိညာဥ်စွမ်းအားက ရေစက်များကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဝိုင်းပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယင်းတို့ထဲတွင် မည်သည့် စိတ်ဆန္ဒ လှိုင်းခတ်မှုမျှ မတွေ့ရချေ။ </p> <p>နိုင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p>အကယ်၍ ရေစက်များတွင် ဝိညာဉ် လှိုင်းခတ်မှု မရှိပါက ယင်းတို့နှင့် ဝိညာဥ် ချိတ်ဆက်မှုကို သူ မည်သို့များ ရယူနိုင်မည်နည်း။</p> <p>အကယ်၍ သင် ချစ်ကျွမ်းဝင်ချင်ပါက တစ်ဖက်လူက သင်နှင့် အရင်ဆုံး ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိရမည် ဖြစ်၏။ ကျောက်တုံး တစ်တုံး သို့မဟုတ် သစ်ပင် တစ်ပင်ကို မည်သို့များ ချစ်ကျွမ်းဝင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>ထိုလင်ရှီးစမ်းရေစက်များက ထူးဆန်းသော်လည်း သာမန် အရည်များနှင့် တူပြီး မည်သည့် စိတ်ဆန္ဒ လှိုင်းခတ်မှုမျှ လုံးဝ မရှိချေ။ စိတ်ဆန္ဒ လှိုင်းခတ်မှု မရှိဘဲ ဆက်သွယ်မှု မရှိနိုင်ရာ ယင်းတို့နှင့် ဝိညာဥ် ချိတ်ဆက်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ဖန်တီးနိုင်မည်နည်း။</p> <p>အချိန်အကြာကြီး ခေါင်းကုတ်ပြီးနောက် နိုင်းယွမ် အဖြေရှာမတွေ့သေးချေ။ သူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မူချင်းနှင့် မူရှာတို့ကို ခေါ်လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုနှစ်ယောက်က ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ အပြင်စည်းတပည့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း လင်ရှီးစမ်းရေကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အချိန်အကြာကြီး ဆန်းစစ်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သည့် ရှင်းပြချက်မှ မပေးနိုင်သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရ၏။</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာ ဆက်ဆန်းစစ်နေကြ... ငါ အပြင် အရင် ထွက်သွားလိုက်ဦးမယ်..."</p> <p>မည်မျှကြာအောင် ဆန်းစစ်မိမှန်း မသိဘဲ ရလဒ် မထွက်လာသဖြင့် နိုင်းယွမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျိဟွာဂူစံအိမ်မှ ထွက်လာလိုက်သည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ ရုတ်တရက် အေးခဲသွား၏။</p> <p>"ဟင်... ဒီလူတွေ အားလုံးက ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာနေကြတာလဲ... ငါမှန်း သိသွားပြီလား..."</p> <p>နိုင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>မူတင်း ၊ မူချီ နှင့် အခြား စံအိမ်သခင် ငါးယောက်အပြင် မြို့သခင်တို့က သူ့ထံသို့ လေတိုးသံများနှင့်အတူ ပျံသန်းလာနေကြပြီး သူ့ကို လာရှာနေပုံ ရချေသည်။</p> <p>'ငါမှန်း သိသွားတာလား...’</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် နိုင်းယွမ် ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ခြေရာလက်ရာ လုံးဝ မကျန်ခဲ့သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ ရှာတွေ့ရန် ထိုမျှ မလွယ်ကူပါချေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ပြစ်မှု ကျူးလွန်တိုင်း အခြား တစ်ယောက်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ရုပ်လွဲစွမ်းရည်က လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းပေသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်း မြင်နိုင်မည်ဆိုပါက အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိနိုင်တော့ချေ။</p> <p>မျောလွင့်ကောင်းကင်ကုန်းမြေကြီးတွင် သူခိုးနတ်ဘုရားက လွတ်လပ်စွာ ရုပ်ဖျက်ပြီး လူအများအပြားကို သေသည်အထိ လှည့်စားခဲ့သော်လည်း သူမှန်းသိသူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် လှည့်စားခံရသူ တစ်ယောက်စီတိုင်းက စံအိမ်သခင်များထက် ခွန်အား များစွာ ပိုမို မြင့်မားကြပေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီက သူခိုးနတ်ဘုရားထက် များစွာ ပိုဆိုးလိမ့်မည်ဟု သူ နည်းနည်းမှ မယုံကြည်ချေ။</p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အပြင်ထွက်ပြီး အရင် ကြည့်ရမယ်... သူတို့ ရောက်လာတာတောင် ငါ အပြင်မထွက်ဘူး ဆိုရင် တကယ် သံသယ ဝင်သွားနိုင်တယ်..."</p> <p>တီးတိုး ရေရွတ်ရင်း နိုင်းယွမ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာလိုက်၏။</p> <p>သူ ထွက်လာသောအခါ ရုပ်ဖျက်ထားသော မူကျဲကို ကျိဟွာဂူစံအိမ်ထဲသို့ ထည့်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ကို မကြောက်ချေ။</p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်</p> <p>ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အသံထက် မြန်သော ပေါက်ကွဲသံ အချို့ကို ကြားလိုက်ရပြီး လူရိပ် ခြောက်ခု ဆင်းသက်လာ၏။</p> <p>"မူယွမ်... မင်းက ငါတို့ကို လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့... သေလမ်းရှာနေတာပဲ..."</p> <p>ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် မူတင်းက မျက်ခုံးများ ပင့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါ့ရတနာတိုက်ကနေ မင်း ယူသွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန် ပြန်ပေးစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ပြီး မြေမြှုပ်စရာ နေရာတောင် မရှိအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."</p> <p>"ဟင်..." တစ်ဖက်လူက လွှမ်းမိုးသော အရှိန်အဝါဖြင့် ဒေါသတကြီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နိုင်းယွမ် "ဒါ ဒုက္ခပဲ" ဟု တွေးလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရလာပြီး နားလည်သွား၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ အကယ်၍ သူ ယခု ထွက်ပြေးပါက သူ့အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး လင်းရှီကောင်းကင်နန်းတော် ဆိုသည့် နေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>လင်ရှီးစမ်းရေနှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်ကို သူ မသိသေးသော်လည်း ထိုအရာက ကြွက်သား လှုပ်ရှားမှုကို တိုးပွားစေနိုင်ပြီး သေချာပေါက် ရှားပါးသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးက များများ ရလေ ပိုကောင်းလေ ဖြစ်၏။</p> <p>"စံအိမ်သခင်... အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..." ယင်းကို နားလည်သွားသဖြင့် နိုင်းယွမ် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်ဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး မူတင်းကို မျက်တောင် မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဟုတ်လား... မင်း ရင်ထဲမှာ သိနေမှာပါ... မင်းက စံအိမ်သခင် မူချီကို ဒူးထောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတော့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့်ရဲ့ အလယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... ပါရဂွန် တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအားမျိုး ရှိနေနိုင်မှာလဲ... မင်းက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို လာရတဲ့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ... အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံစမ်း... ဒါဆိုရင် မင်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးကောင်း ပေးနိုင်တယ်... မဟုတ်ရင်တော့ မင်း ဒီနေ့ သေချာပေါက် သေရမှာပဲ..."</p> <p>မြို့သခင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ နိုင်းယွမ်၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်း မြင်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပေသည်။</p> <p>သို့သော် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော နိုင်းယွမ်က ကောက်ကျစ်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်လှ၏။ သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ အတွေးများကို တစ်ဖက်လူက မည်သို့များ ဖောက်ထွင်း မြင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>"ဟဲဟဲ..." နိုင်းယွမ်သည် အလျင်စလို မဖြေဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>စောစောက စံအိမ်သခင် မူချီကို ဒူးထောက်ခိုင်းခဲ့ခြင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချက်က အားနည်းချက် တစ်ခုကို ဖော်ပြသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ သို့သော် ထိုစဉ်က သူ လုပ်ရဲခဲ့သည် ဆိုကတည်းက ရှင်းပြချက် တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားပြီး အရန် အစီအစဉ် တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီးသားပင်။</p> <p>"ခင်ဗျားတို့လို အားကောင်းတဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်း အဆင့် ပညာရှင်တွေက အဆောင်တွေ အကြောင်းကို မသိဘဲ မနေလောက်ပါဘူးနော်... ဝိညာဉ် အမှတ်အသားအကြောင်းကိုလည်း မသိဘဲ မနေလောက်ပါဘူးနော်..."</p> <p>ရယ်မောပြီးနောက် နိုင်းယွမ် သူ့ရှေ့ရှိ လူများကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်က အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက်ပါ... ဒါပေမယ့် ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ခွန်အားမျိုး ရှိနေတာကို ခင်ဗျားတို့ ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား... ဟုတ်တယ်... အဲဒါက ကျွန်တော့်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဆရာ တစ်ယောက် ရှိနေလို့ပဲ... ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို ပြန်လာတော့ ကျွန်တော့်ဆရာက တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်တော့်ကို အန္တရာယ် ပြုမှာကို စိုးရိမ်လို့... ကျွန်တော် အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရတဲ့အခါ အသက်ဝင်လာအောင် ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဝိညာဥ်အမှတ်အသား တစ်ခု အထူးတလည် ချန်ထားခဲ့တာပဲ... အမှတ်အသား အသက်ဝင်လာတာကို ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝိညာဥ်အလယ်အဆင့် ဝိညာဉ် ပညာရှင် တစ်ယောက်လို့ အထင်လွဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး... ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ... ကျွန်တော့်မှာသာ ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ် ရှိနေရင် ဘာလို့ ဖန်ဆင်းခြင်းကို မတက်နိုင်ဘဲ နေမှာလဲ... ဘာလို့ သာမန် ပါရဂွန် တစ်ယောက် အဖြစ် ရှိနေရဦးမှာလဲ..."</p> <p>နိုင်းယွမ် အလွန်အမင်း ချဲ့ကားပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ ဆရာသခင် ကိစ္စကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ် ဆရာသခင်က အကြိမ်များစွာ "ပြန်လည် ရှင်သန်" ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်လောက်က ကိစ္စမရှိပါချေ။ </p> <p>'သူ့ကို ဆက်ပြီး "ပြန်လည် ရှင်သန်" ခွင့် ပေးလိုက်တာပေါ့...’</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>လူငယ်လေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြသည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် အပြင်စည်းတပည့်များနှင့် ရှေးဟောင်းမြို့တော် တပည့်များကြားတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားချက် ရှိပေသည်။ နာမည်ကြီး ဆရာ တစ်ယောက်၏ လမ်းညွှန်မှု သို့မဟုတ် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးများ မရှိဘဲ အသက် နှစ်ဆယ် မတိုင်မီ ပါရဂွန် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ ထိုလူငယ်လေးက ပါရဂွန် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရုံသာမက သူ၏ ခွန်အားမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် သူတို့ပင်လျှင် သတိထားနေရပေသည်။ အကယ်၍ သူက စွမ်းအားကြီး ဆရာ တစ်ယောက်၏ လမ်းညွှန်မှု မရှိဘူးဟု ပြောပါက သူတို့ ကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"မင်း ပြောတာ အမှန်ပဲ ဆိုတာကို ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ..."</p> <p>ထိုအချက်ကို နားလည်သွားသဖြင့် မြို့သခင် သဘောထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါ ရှင်းပါတယ်... ကျွန်တော့်ဆရာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားကို ထပ်ပြီး အသက်သွင်းပြမယ်လေ... ခင်ဗျားတို့ကို ခံစားကြည့်ခိုင်းမယ်... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ပညာရှင်တွေ ဆိုတော့ အတုလား အစစ်လား ဆိုတာ သေချာပေါက် သိနိုင်မှာပါ... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆရာ အဆင့်အတန်းလောက် ရှိတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ကို လိမ်ပြောနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သိကြမှာပါ..."</p> <p>နိုင်းယွမ် မျက်တောင် တစ်ချက် မခတ်ဘဲ လိမ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... မင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မင်းဆရာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသား မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ ငါတို့ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုတယ်..." မူတင်းက အံကြိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဟမ့်..." သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နိုင်းယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ကိုးပါးကျင့်စဥ်ကို တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်လိုက်၏။</p> <p>ဝုန်း....</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် မြစ်တစ်စင်း နောက်ပြန် စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ကာ အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် သိပ်သည်းလှသည့် ဖိအားကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာ၏။</p> <p>ဟမ့်</p> <p>ဖိနှိပ်ထားသော ဖိအားက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ နိုင်းယွမ် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p>ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းကင်ကိုးပါးကျင့်စဥ်ကို အလွန် အချိန်တိုလေး အတွင်းသာ လည်ပတ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းနေသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာမျှသာ ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာရုံသာ ဖြစ်ပြီး အိပ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလောက်အောင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံစားရတော့ချေ။</p> <p>"အခုတော့ အားလုံး ယုံကြည်သွားလောက်ပြီ ထင်တယ်..."</p> <p>လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် နိုင်းယွမ် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p>အခန်း ၃၈၀ ပြီး</p> <p> </p>


Save