Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝတ်စုံရှည်နှင့် အဘိုးအို၊ ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီး၊ စင်ကြယ်သော အမွှေးနံ့သာ</h2> <h2 style="text-align: center;">ယုံကြည်မှုစွမ်းအား၊ ဖုန်းတူးကို အားလုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖယ်ရှားပစ်မည်လော</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ငရဲပြည်ဝိညာဉ်အရာရှိ ပုံစံရှိသော ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရားပင်လျှင် ဒဏ္ဍာရီလာ မီးဓာတ်ရတနာသုံးခု၏ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားအာဏာစက်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် အမြန်ဆုံး ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် ဖုန်းတူးအတွင်း၌ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော အမင်္ဂလာသစ်ပင်များမှာလည်း အမှောင်ထုထဲတွင် ဝိညာဉ်လက်များအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး တရှရှနှင့် ထူးဆန်းသော အသံများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် တာအိုအတတ်ဖြစ်သော ခြေရာခံအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အချိန်တိုအတွင်း ဖန့်ချင်းလန်ကို ရှာဖွေပြီး ဖုန်းတူးမှ ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းရှာရမည်။</p> <p>ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများက ဆူပူနေခြင်းမှာ ဖုန်းတူးအတွင်း အန္တရာယ်ပိုကြီးလာသည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်ကို သူတွေ့သည့်အချိန်တွင် သူမမှာ အသက်မဲ့အလောင်း သို့မဟုတ် နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာကို သူ မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p>​အမင်္ဂလာဓာတ်များ ပေါက်ကွဲနေသော ဖုန်းတူးသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငရဲဘုံတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။</p> <p> အပင်များပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော အရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားသည့် ကောက်ကျစ်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>သစ်ပင်ရိပ်များမှာလည်း လူကို ဝါးမြိုတော့မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးများအလား လှုပ်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> ဤဖုန်းတူးအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော တည်ရှိမှုများက များလွန်းလှသည်။</p> <p>သူသည် တောင်ပိုင်းမီးလျှံဓား  ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>မီးအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် ထိုအမင်္ဂလာသစ်ပင်မှာ နတ်ဘုရားမီးလျှံများအတွင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> ရန်ငြိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝိညာဉ်ရိပ်များစွာမှာလည်း ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူက လက်ကို တစ်ချက်လှန်လိုက်ရာ ရှစ်ခွင်မှန် မှ ဖြူဖွယ်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p> </p> <p>​အမင်္ဂလာသစ်ပင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။</p> <p>ထိုဝိညာဉ်မှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သွေးစက်လက်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရန်ငြိုးများ ပြည့်နေသော်လည်း ရှစ်ခွင်မှန်မှ အလင်းတန်း ထပ်မံလင်းလက်သွားသည့်အခါ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာမှာ ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ ဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာက ဒီနေ့ ဖုန်းတူးကို လာလည်တာပဲ၊ လမ်းပိတ်တဲ့သူ မှန်သမျှ သေစေရမယ်"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ ထူထပ်လှသော အရှိန်အဝါများကြောင့် ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p> ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ဝိညာဉ်အော်သံများမှာလည်း မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ရမ်းကားလှချည်လား "</p> <p> </p> <p>"သောက် ကလေးကများ "</p> <p> </p> <p>"သတ္တိရှိလှချည်လား "</p> <p> </p> <p>​ဖုန်းတူးတစ်ခုလုံး ဆူပူသွားရသည်။</p> <p> ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နိုးထလာကြပြီး ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းမြို့တစ်မြို့တွင် ကြီးမားလှသော မြို့အတွင်း၌ လူသူတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။</p> <p>လမ်းမများပေါ်တွင် အမည်းရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးစက်စက်နှင့် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခုမျှ မရှိသော်လည်း ထူးဆန်းလှသော သေခြင်းတရား၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားနေရသဖြင့် ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​မြို့လယ်တွင် ဘောလုံးကွင်းတစ်ခုခန့် ကြီးမားသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းပြီး မိစ္ဆာဆန်သော အစီရင်အမှတ်အသားများကို ရေးထွင်းထားသည်။</p> <p>ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးတစ်လုံးကို ပူဇော်ထားသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လူသားတို့၏ ခံစားချက် လုံးဝမရှိဘဲ အေးစက်ပြီး မိစ္ဆာဆန်သော မျက်လုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အသက်ကြီးသူများ၌ ရှိတတ်သော အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး သေခြင်းအငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသော တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေသည်။</p> <p>သူသည် ယဇ်ပလ္လင်အလယ်ရှိ ဖြူဖွယ်သော အလင်းလုံးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ထူထပ်လှတဲ့ အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအား  ပါလား၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘရမ္မက်များ လင်းလက်နေသည။</p> <p> ထိုအလင်းလုံးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအားများဖြင့် စုစည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။</p> <p>ထိုအဘိုးအိုက ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအစီရင်ကို အသုံးပြ၍ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ထိုစင်ကြယ်သော အလင်းလုံးကို တဖြည်းဖြည်းချင်းသာ တိုက်စားနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အလင်းလုံးအတွင်းတွင် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ တရားထိုင်နေပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် သာမန်သံဓားတစ်ချောင်းကို တင်ထားသည်။</p> <p>သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် လှပပြေပြစ်ပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ အနားမကပ်ရဲလောက်အောင် ဖြစ်စေသည်။</p> <p> သူမ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံနှင့်တင် အမျိုးသားအများစုကို စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p>ထိုအေးစက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်က နှင်းထုအလားပင်။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် မျက်ဝန်းကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း အားနည်းလာသော အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအားကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"နတ်ဘုရားကြာပန်းက ပေါ်မလာဘဲ ဒီကျိုယန်တာအိုဆရာရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ ငါ အပိတ်ခံလိုက်ရတယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲလား "</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သေခြင်းအငွေ့အသက်အချို့ ယှက်နွှယ်နေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ကျိန်စာအတတ်ဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကျိန်စာကြောင့်ပင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အဆက်မပြတ် အားနည်းလာရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ထိုအေးစက်သော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်တိုင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် ဖုန်းတူးအတွင်းမှ မီးအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>ထူထပ်လှသော သွေးသားအင်အားနှင့် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အများစုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ အလောင်းကောင် သို့မဟုတ် မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီး အမင်္ဂလာဓာတ်များကို စုပ်ယူထားကြသူများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> ဤမျှလောက်အထိ ထူထပ်လှသော သွေးသားအင်အား ရှိသူမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>​"သိုင်းပညာကနေ တာအိုကို ကူးပြောင်းထားတာလား "</p> <p> </p> <p>"ဒီသွေးသားအင်အားက အလွန်ထူထပ်တာပဲ၊ လူ့လောကမှာ ဒီလို သိုင်းပညာအရှင်သခင်  မျိုး ရှိနေသေးတာလား "</p> <p> </p> <p>​သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဘိုးအိုမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>ရှေးဟောင်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ နိုးထလာသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်မှောင်မှာ ပိုမို ကြုတ်သွားရသည်။</p> <p> သူက ထိုရှေးဟောင်းမြို့တွင် အမျိုးသမီးကို ပိတ်လှောင်ထားခြင်းမှာ သူမကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး သူမ၏ စင်ကြယ်သော အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအားကို လုယူရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် လူ့လောကမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကြောင့် ဖုန်းတူး၏ တိတ်ဆိတ်မှု ပျက်ပြားသွားခဲ့ရပြီ။</p> <p>ဤသို့ဆိုလျှင် ရှေးဟောင်းမြို့အတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ္ဍာရီများလည်း နိုးထလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>အပြင်ဘက်ရှိ  မိစ္ဆာများ မြို့အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပါက အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​"သေစမ်း "</p> <p> </p> <p>"ဘယ်ကလာတဲ့ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်လဲ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနိမ့်အမြင့်ကို မသိဘဲ ဖုန်းတူးမှာ လာပြီး ဆူပူနေတာပဲ "</p> <p> </p> <p>​သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p>ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးကို အမြန်ဆုံး လောင်ကျွမ်းစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။</p> <p>အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်မှ အစက်အပြောက်များမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး အရေးအကြောင်းများမှာလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ နေဝင်ချိန်ရောက်နေသော အဘိုးအိုအလားပင်။</p> <p> </p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမင်္ဂလာဓာတ်များ ပေါက်ကွဲခြင်းနှင့် ကြီးမားသော အသံများမှာ သူ့အတွက် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုမိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အေးစက်သော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်အထိပင်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ ဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာက ဒီနေ့ ဖုန်းတူးကို လာလည်တာပဲ၊ လမ်းပိတ်တဲ့သူ မှန်သမျှ... သေစေရမယ် "</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို လေကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်လှချည်လား လေသံကတော့ တကယ်ကြီးပါပဲ</p> <p> </p> <p>တတိယအဆင့်ရှိသော ပညာရှင်များပင်လျှင် ဖုန်းတူးကို အကုန်ဖယ်ရှားပစ်မည်ဟု မပြောရဲချေ။</p> <p>ထိုနေရာမှာ လူသေများ၏ ရန်ငြိုးနှင့် အမင်္ဂလာဓာတ်များ စုဝေးရာဖြစ်ပြီး မည်မျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ ရှိနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။</p> <p> သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖုန်းတူးတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မည်ဟု ကြုံးဝါးနေသည်လား။</p> <p> </p> <p>​"ဒီ ဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ "</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို၏ မှုန်ဝါးသော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ ထက်မြက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> သူသည် ဤနေရာမှ ဝိညာဉ်မိစ္ဆာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>လူ့လောကမှ လာသူ ဖြစ်သော်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖုန်းတူးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ဝိညာဉ်များကို ဝါးမြိုရင်း မိမိကိုယ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> ယခုအခါတွင် သူမှာ ဝိညာဉ်တစ်ဝက်၊ အလောင်းတစ်ဝက်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ထိုအတားအဆီးကို ထိတွေ့နေပြီဖြစ်ကာ ခြေတစ်ဖက်ပင် လှမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ အထွတ်အထိပ်အချိန်ထက်ပင် ပိုမို သန်မာနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​သူက ခေါင်းကို ခါလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာမျက်လုံးမှာလည်း ရုတ်တရက် တစ်ချက် ခတ်သွားပြီး အဘိုးအိုကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> အဘိုးအို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ၎င်းမှာ သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုအလား ပြန်ဖြစ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင် လီယန်ချူသည် ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရားနှင့် အမင်္ဂလာသစ်ပင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ ထူထပ်လှသော သွေးချီအင်အားများကို တမင်တကာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလားပင်။</p> <p> မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော နေရာမှ ဝိညာဉ်များပင်လျှင် ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးသားအင်အားကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမျှ မလုပ်ဘဲနှင့်ပင် သာမန်ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် လေလွင့်ဝိညာဉ်များကို ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာကြသည့်အခါတွင်မူ သူက အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုအတတ်</p> <p>အမှောင်ကိုဖုံး</p> <p>အသွင်းပြောင်းအတတ်</p> <p>​ထိုတာအိုအတတ် နှစ်ခုမှာ တစ်ဖက်လူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်နှင့် လှည့်စားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဖုန်းတူးအတွင်းတွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေပြီး လေထုထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>ဤနေရာ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသဖြင့် ခဲတစ်လုံး ပစ်သွင်းပြီး တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> သူက မိမိ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖန့်ချင်းလန်ရှိရာ နေရာသို့ အမြန်ဆုံး ဦးတည်သွားနေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save