Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်တစ်ရာ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်း၊ အသူရာလောကမှ အာဏာပိုင်ရုပ်သွင်၊</h2> <h2 style="text-align: center;">သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း၊ နေမင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">သဖွယ် ကောင်းကင်ကို ချေဖျက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်တံခါးကို ဖွင့်ထားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ဝိညာဉ်တစ်ရာ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်း ပုံရိပ်များ ရှိနေသည်။</p> <p>အမင်္ဂလာဓာတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေသော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကြီးက ဝေလငါးကြီး ရေကို စုပ်ယူသကဲ့သို့ အားလုံးကို ဝါးမျိုသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်တစ်ရာလုံး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားကြပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်မူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်ကာ အလွန်တရာ ရိုသေကျိုးနွံသော ပုံစံဖြင့် ဝပ်တွားသွားကြတော့သည်။</p> <p> စောစောက ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေမည့်အလား ကြုံးဝါးနေသော ဝိညာဉ်များမှာ ယခုအခါ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ... ဒါက ငရဲပြည်ရဲ့ တံဆိပ်တုံး  လား"</p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ တရားသူကြီး အဆင့်ရှိတဲ့ တံဆိပ်ပဲ "</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာပြီး တံတွေးကို အသာအယာ မျိုချလိုက်မိသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူများမှာ ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေကြသော်လည်း ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများ၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်မှာ  ငရဲပြည် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> ကံဆိုးစွာပင် ကမ္ဘာလောကကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ဒဏ္ဍာရီများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>အတိတ်ကာလ၏ အမှန်တရားများစွာမှာလည်း သမိုင်းအောက်၌ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသဖြင့် ငရဲပြည်မှ အာဏာပိုင်ရုပ်သွင်  ကို ရရှိရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍သာ ထို ငရဲပြည် တံဆိပ်တုံးကို ရရှိခဲ့လျှင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားခန္ဓာကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီး ငရဲပြည်၏ အာဏာပိုင် ရာထူးကိုပင် ရရှိနိုင်ချေ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ ပါးစပ်မှ ခက်ခဲနက်နဲသော ဂါထာမန္တရားများကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။</p> <p> နားထောင်လိုက်လျှင် တာအိုကျမ်းစာများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သေချာနားထောင်သည့်အခါတွင်မူ မဟုတ်ချေ။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ဘာသာစကားတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဘိုးအို၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ငယ်ရွယ်လာတော့သည်။</p> <p>အသက်ကြီးသူများ၌ ရှိတတ်သော အစက်အပြောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖြူဖွယ်သော ဆံပင်များမှာ အမည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများအတွင်း နတ်ဘုရားအလင်းများ တောက်ပလာသည်။</p> <p>ထူးဆန်းသော ဂါထာမန္တရားများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p> သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်စိုင်များ လွင့်စင်ကာ မြေပြင်ကြီးမှာ တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ ဘေးပတ်လည်၌ သောင်းကျန်းနေပြီး အမင်္ဂလာလေပြင်းများမှာ ဟိန်းဟောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ မိမိ၏ သက်တမ်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတိုတောင်းဆုံးသော အချိန်အတွင်း၌ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန်နှင့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​စောစောက ခဏအတွင်း၌ပင် အဘိုးအိုသည် အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ အများအပြား ထိုနေရာသို့ စုစည်းလာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p> ထိုအထဲတွင် သူနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသော အငြိုးအတေး အရှိန်အဝါ နှစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အကွက်ချခဲ့သမျှကို သူတစ်ပါး လက်ထဲသို့ အလကား မအပ်လိုချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အဆုံးသတ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>​လေနှင့်တိမ်များ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အတားအဆီးမှာလည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည့်အလားပင်။</p> <p>မြို့အတွင်းရှိ ထူထပ်လှသော မြူခိုးများမှာ တိမ်ပင်လယ်အလား လှိုင်းထနေတော့သည်။</p> <p> အဘိုးအို၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သေစမ်း "</p> <p> </p> <p>​သူက လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူး၍ ဓားသဏ္ဌာန် ပြုလိုက်သည်။</p> <p> နောက်တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့၌ စိမ်းပြာရောင် ဓားကြီးတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော အဟုန်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါင်</p> <p>​ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> စိမ်းပြာရောင် ဓားကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့ရှိ ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်ရေးအရှိန်အဝါကို ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ခွင်းထွက်သွားသည်။</p> <p> သို့သော် ထိုစိမ်းပြာရောင် ဓားကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အတော်လေး မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။</p> <p> ထိုအချက်က အဘိုးအိုကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အတွင်းအား ကို ဤအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်သည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး တတိယအဆင့်သို့ မတက်လှမ်းခဲ့ပါက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုအခါ အဘိုးအိုမှာ အရှိန်အဝါ တက်ကြွနေပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"လေ... လာစမ်း "</p> <p> </p> <p>​သူက ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ အမင်္ဂလာလေပြင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မိုး... ရွာစမ်း "</p> <p> </p> <p>​မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။</p> <p>ထိုအမင်္ဂလာလေနှင့် အမင်္ဂလာမိုးများမှာ ဝိညာဉ်နှင့် တာအိုအတတ်များကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်ပြီး လူ၏ အရိုးနှင့် ကြွက်သားများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သောကြောင့် အလွန်တရာ ရက်စက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုလေနှင့် မိုးကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်စုံပေါ်၌ ဖုန်တစ်စပင် မကပ်ချေ။</p> <p>၎င်းမှာ လေနှင့်မိုးကို စေခိုင်းနိုင်သော မဟာတာအိုဆရာကြီး တစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့နေသော ဝိညာဉ်များနှင့် ဝိညာဉ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေသော ဖုန်းတူးကြီးမှာပင် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက တတိယအဆင့်ရဲ့ ထူးကဲလှတဲ့ မြင်ကွင်းလား"</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအိုသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသည်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရသည်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူကို အေးစက်သော လေသံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းလက်ထဲက ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကို အပ်စမ်း၊ ငါ မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး သေခွင့်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို အလောင်းစိမ်း အဖြစ် ပြုလုပ်ပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တစ်စစီ နှိပ်စက်ပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အသံမှာ လှိမ့်ဝင်လာသော မိုးကြိုးသံကြီးအလား ထိုကမ္ဘာလောကအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းလိုကောင်က ငါ့ကို အမိန့်ပေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ စိတ်အာရုံကြောင့် အမင်္ဂလာလေပြင်းများက လီယန်ချူထံသို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်စွမ်းအားလက်နက်... လေငြိမ်ပုတီးစေ့</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့လိုက်ပြီး မိုးရွာနေသော အမည်းရောင် တိမ်တိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> သူသည် မီးကျီးကန်းအိုး ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> မီးကျီးကန်းပေါင်း များစွာမှာ အိုးအတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အငွေ့ပျံသွားရပြီး ထိုထူးဆန်းပြီး မကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ မီးကျီးကန်းအိုးမှ မီးများကြောင့် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးကာ ရေနွေးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကြီးမားကာ ရှေးဟောင်းဆန်လှသော ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည့်အခါ လေနှင့် မိုးကြိုးသံများ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများမှာ တင်းမာနေပြီး ပေါက်ကွဲအားကောင်းလှသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ရှေးဦးလူသား နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>​ရွှေရောင်နတ်ဘုရားအလင်းများ တောက်ပနေပြီး လေးကြိုးမှာ လပြည့်ဝန်းအလား ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှူး</p> <p>​တောက်ပလှသော နတ်မြားတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်နေသော အဘိုးအိုထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တာအိုအတတ်တစ်ခုဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲ၌ တာအိုခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူက မပြတ်တမ်း လှုပ်ခါလိုက်သည့်အခါ ပွင့်လင်းမြင်သာသော လှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ လူ၏ စိတ်နှလုံးကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခြင်းပင်။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြင်းထန်စွာ ဆွဲကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံရတော့မည့်အလား ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ရှိ ကြွက်သားများမှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ခွေနေသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေပြီး နောက်ထပ် နတ်မြားတစ်စင်းကို ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> ၎င်းမှာ အဘိုးအို၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရေမှင်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနတ်မြားကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်မြားပေါ်တွင် ပါရှိသော အစွမ်းထက်လှသော ခွန်အားမှာ မိစ္ဆာနှင့် အမင်္ဂလာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအားများ ဖြစ်သည်။</p> <p>အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>အဘိုးအို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။</p> <p> ထိုနတ်မြား၏ အစွမ်းမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် လျစ်လျူရှုထား၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ယခုအခါ သူသည် တတိယအဆင့်သို့ ယာယီ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤမျှ အစွမ်းရှိသော နတ်မြားမှာ သူ၏ အခြေခံကို မထိခိုက်နိုင်သေးချေ။</p> <p>တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် မြားပေါင်း တစ်ရာကျော် ပစ်မှသာ ထိခိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ဤမျှ အစွမ်းထက်သော လေးနှင့်မြားကို တစ်ဆက်တည်း အကြိမ်တစ်ရာ ပစ်နိုင်မည့်သူ မည်သူ ရှိပါ့မည်နည်း။</p> <p> ထို့ကြောင့် အဘိုးအို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ</p> <p>​ဝုန်း...</p> <p>​နောက်ထပ် နတ်မြားတစ်စင်း ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>အဘိုးအို ရှေ့ရှိ ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>​လီယန်ချူသည် လေးကို မပြတ်တမ်း ဆွဲနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီများမှာ တောင်ကုန်းကြီးတစ်ခုအလား ထူထပ်ကာ အလွန်တရာ ပူပြင်းနေသည်။</p> <p> သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ထိုလေးကို အကြိမ်တစ်ရာ ဆွဲရန် မလုံလောက်သော်လည်း၊ သူသည် မိမိ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကိုသာ အသုံးပြု၍ မြားတင်ပစ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကိုပင် မလှုပ်နိုင်အောင် ဖိအားပေးထားနိုင်တော့သည်။</p> <p> ၎င်းမှာ တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။</p> <p>အဘိုးအိုသည် တစ်ဖက်လူမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း သို့မဟုတ် သွေးဆူနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"သွားစမ်း "</p> <p>အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ပြင်းထန်လှသော နတ်မြားများမှာ ထိုတာအိုဝတ်စုံကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။</p> <p> ထိုတာအိုဝတ်စုံမှာလည်း အစွမ်းထက်သော နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>လီယန်ချူက ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံး နောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး</p> <p> </p> <p>​နတ်ဘုရားမီးများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထိုတာအိုဝတ်စုံကို ပြန်လည် ဝါးမျိုသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုတံဆိပ်တုံးအတွင်းမှ မီးများမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားမီးများ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး တာအိုဝတ်စုံကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုတံဆိပ်တုံး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာပြီး သက်ရှိဝိညာဉ်တစ်ခုအလား တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း...</p> <p>​နောက်ထပ် နတ်မြားတစ်စင်း ထပ်မံ ပျံသန်းလာပြန်သည်။</p> <p> အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ထပ်ပြီးတော့လား</p> <p> </p> <p>​"လာစမ်းပါ ခွေးအိုကြီး"</p> <p> </p> <p>"စောစောက ငါ့ကို အလောင်းစိမ်း လုပ်မယ်ဆို"</p> <p> </p> <p>"မင်းအဖိုးကို သွားလုပ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p> သူသည် ထိုအဘိုးအိုကို လုံးဝ မျက်နှာသာမပေးဘဲ မျက်နှာကို တည့်တည့်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ ဒေါသမီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ခုခေတ် လူငယ်တွေက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းနေကြတာလား "</p> <p> </p> <p>​သူ၏ သွားများမှာ နာကျင်လာရသည်။</p> <p>တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သူ၏ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သော သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသော လူငယ်တာအိုဆရာကြောင့် အားလုံးမှာ ပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေရတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save