Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီနေရာမှာရှိတဲ့သူတွေအားလုံးက အမှိုက်တွေပဲ၊ အရာရာကို အမှုန့်ခြေခြင်း၊ နတ်ဆိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">တံတားလေးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဂမ္ဘီရဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးနှစ်ခု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​တတိယအဆင့် ယန်စွမ်းအားဝိညာဉ် အဆင့်ရှိသည့် နက်နဲသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် ယူမင်တောင် ကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာနေရာမှ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်... ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ မိစ္ဆာလောက၏ ထိပ်သီးကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် လူနှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပြိုင်တူ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ဝါဂွမ်းစက္ကူအဝါရောင် အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများမှာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မိုးကြိုးငါးပါး စင်ကြယ်သောယန်၊ လောက၏ စစ်မှန်သောတရား၊ သတ်စမ်း "</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း ဝုန်း</p> <p> </p> <p>​မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်ပြီ ဟင်းလင်းပြင်အနှံ့မှ မိုးကြိုးသွားများ တကယ်ပင် ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖွယ်သော အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျက်စိကို ကျိန်းစပ်စေကာ ဖွင့်ကြည့်၍ပင် မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​မျက်စိကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်နိုင်သည့်အခါတွင်မူ မြေပြင်ပေါ်၌ ပျက်စီးနေသော အလောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> စောစောက အရှိန်အဝါ တက်ကြွနေသော တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ အော်ဟစ်သံပင် မပြုနိုင်ဘဲ ဝိညာဉ်ပါ လွင့်စင်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငှားရမ်းထားသော စွမ်းအားမှာ မိမိကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကို မည်သို့မျှ မမီနိုင်ပေ။</p> <p> ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီးမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ... မိုးကြိုးငါးပါး စစ်မှန်တဲ့ယန် လား"</p> <p> </p> <p>​ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးက ဤမျှအထိ ပြင်းထန်ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> ခဏအတွင်းမှာပင် ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီးပင်လျှင် ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​အလောင်းပေါ်မှ စိမ်းနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီး၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစပင်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p> ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လက်သီးအရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ အာဏာစက်ပြင်းထန်လှပြီး ထိုဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ဖန့်ချင်းလန် ကို ကယ်ထုတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ဖုန်းတူးအတွင်း၌ ဆူညံမှုကြီး ဖြစ်သွားမည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>သူသည် ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင် ထားသော မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ကိုသာ အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝှက်ဖဲဆိုတာ... သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး။</p> <p>အခု ဒီနေရာမှာရှိနေတဲ့ နှစ်ယောက်လုံးက အမှိုက်တွေ ပဲ</p> <p>​သူသည် အဖြူရောင်အလင်းလုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ရင်းနှီးနေသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p> မူလက သာမန်သိုင်းလောကသူရဲကောင်းမလေးဖြစ်သော ဖန့်ချင်းလန်က အဘယ်ကြောင့် ယခုအခါ တာအိုအတတ်များကို ကျွမ်းကျင်နေရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဖုန်းတူးအတွင်းသို့ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် ဝင်ရောက်နိုင်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ယခုအခါ အသေးစိတ် မေးမြန်းရန် အချိန်မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​စင်ကြယ်သော တာအိုကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်နေပြီး စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပွင့်စမ်း "</p> <p> </p> <p>​သူက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ ကြေးနီတံတိုင်း သံမဏိနံရံအလား ခိုင်မာလှသော အဖြူရောင်အလင်းလုံးမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ တိုက်ရိုက် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုအတတ်  အတားအဆီးကို ဖွင့်ခြင်း</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း အတွင်း၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဤနတ်စွမ်းအားအတတ်မှာ ယခုမှပင် အသုံးတည့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီယန်ချူ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​အတွင်း၌ ရှိနေသူမှာ ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အေးစက်လှပသော အရှိန်အဝါရှိသည်။</p> <p>သူမကား ဖန့်ချင်းလန် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချင်းလန်သည်လည်း အနည်းငယ် မှင်တက်နေမိသည်။</p> <p>မိမိ၏ မြေပြင်တွင် အကျဉ်းချသည့်အတတ် က ဘာကြောင့် အလိုလို ပွင့်သွားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားရသည်။</p> <p>စောစောက အပြင်ဘက်မှာ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ သူပဲလား။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်သည် အကျဉ်းချသည့်အတတ်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လီယန်ချူ စောစောက မှင်တက်သွားရခြင်းမှာ ဖန့်ချင်းလန်ပေးသော ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း အငွေ့အသက်မှာမူ တစ်ပုံစံတည်းပင်</p> <p>​၎င်းမှာ ကျန်းထင်ရှန်း နယ်မြေ အတွင်း၌ လူရှင်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကူးတို့လှေကို ပထမဆုံးစီး၍ ထွက်ခွာသွားသော အမျိုးသမီးပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝတ်စုံဖြူနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသမီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ထျန်းထုမြစ်ကမ်းဘေးမှာရော၊ နောက်ပိုင်း ရင်ပြင်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားကံတရားများကို လုယူကြစဉ်မှာရော ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ထိုအရှိန်အဝါမှာ တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။</p> <p>ဖန့်ချင်းလန် တာအိုအတတ် တတ်နေခြင်းကို သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။</p> <p> သာမန်သိုင်းလောကသူရဲကောင်းမလေးဆိုလျှင် ဖုန်းတူးမင်္ဂလာနယ်မြေထဲ ဝင်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်... ဖန့်ချင်းလန်က ကျန်းထင်ရှန်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဝတ်စုံဖြူမျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး</p> <p> </p> <p>​"သူမက ငါနဲ့အတူ ကျန်းထင်ရှန်းကို ဝင်ခဲ့တာလား  ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​သူ နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ကို ရှူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်လက်နက်များကို လက်ဝါး  ဖြင့် သိမ်းဆည်းကာ ဖန့်ချင်းလန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သွားစို့ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်မှာ ဘဝဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ယခင်က ဝူဟူဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်လက်ထဲကနေ သူမကို ကယ်ခဲ့တုန်းကလည်း သူ ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပါ။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း ဝုန်း</p> <p> </p> <p>​နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော အမင်္ဂလာသစ်ပင် ကြီးတစ်ပင်မှာ မြို့ရိုးပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးတစ်ခုလည်း ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီဝိညာဉ်သတ္တဝါနှစ်ကောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းတင်မကသေးဘဲ မြို့ဟောင်းအတွင်းမှ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များစွာမှာလည်း သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရန်ငြိုးအာဃာတနှင့် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ အလွန်ပြင်းထန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး   ဖန့်ချင်းလန်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ တိုးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုဖုန်းတူးအတွင်း၌ သေမင်းတမန် အန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်ကလည်း ဘေးကင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုမြို့ဟောင်းအတွင်း၌မူ လူကို ရင်တုန်စေသော ခံစားချက်ကြီး ရှိနေသည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမုန်းတရားမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့ကာ လဲကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မျောက်မျက်နှာနဲ့ ဝိညာဉ်ရဲ့ ဂါထာမန္တရား မိသွားလို့ပါ၊ ဝိညာဉ်တောင် လွင့်စင်သွားမတတ် ဖြစ်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လေသံတွင် ထိုမျောက်မျက်နှာနှင့် ဝိညာဉ်အပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားများ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>​ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဖန့်ချင်းလန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းတူးကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှိလား"</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> ဖန့်ချင်းလန်က ဖုန်းတူးထဲကို သူမဘာသာ ဝင်လာတာဆိုတော့ ဘယ်အကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူမလက်ထဲမှာ ထွက်ခွာမယ့်နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိရပေမည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရ ဖုန်းတူးမှာ နတ်ဆိုးတံတားလေး လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဆိုးတံတား  နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သဘောကျလို့ တုပပြုလုပ်ထားတာပါ။ အဲဒီတံတားလေးက ငရဲပြည် နဲ့ လူ့လောကကို ဆက်သွယ်ပေးထားတဲ့ ဖုန်းတူးကနေ ထွက်ခွာနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းပဲ "</p> <p> </p> <p>​လူနှစ်ဦးမှာ ခရီးသွားရင်း နည်းလမ်းကို တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> လီယန်ချူ နားလည်သွားပါပြီ။</p> <p>သူ ဝင်လာခဲ့တဲ့ ရေကန်အောက်က လမ်းကြောင်းက တစ်ဖက်သတ်လမ်းကြောင်းပါ။</p> <p>နတ်ဆိုးတံတားလေး ကတော့ နှစ်ဖက်သွားလမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး ကုသိုလ်ကံဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး  ရှိလျှင် လူ့လောကသို့ ပြန်သွားနိုင်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>​မြို့တံခါးဝ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ မြို့ရိုးပေါ်၌ နေရာယူထားပြီး လီယန်ချူကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး လူသားနှင့် ပိုတူလာသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိစ္ဆာသစ်ပင် ဆိုလျှင် ပိုဆိုးသည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်လိုပင် ပြုမူနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသစ်ပင်၏ အမြစ်များပေါ်တွင်မူ လူခေါင်းများနှင့် အလောင်းများစွာမှာ ပြည့်နှက်နေအောင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်။</p> <p>မိစ္ဆာတွေ၊ ဝိညာဉ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ဝါးမျိုခံထားရသလဲ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသော မိုးကြိုး အဆောင် မှာ နှစ်ကြိမ် ကျန်သေးသည်။</p> <p> </p> <p> ကြည့်မရတဲ့ကောင်ကို အကုန်ပစ်ချပစ်မည်</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ဟောင်းအတွင်း အပြင်းအထန် ပြေးလွှားရင်း ငရဲပြည် နှင့် လူ့လောကကို ဆက်သွယ်ပေးသော နတ်ဆိုးတံတားလေး ဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။</p> <p>အဲဒီကနေ လူ့လောကကို တိုက်ရိုက် ပြန်သွားလို့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးက လီယန်ချူကို မြင်သည့်အခါ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>အမင်္ဂလာဓာတ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်မောင်းပေါင်းများစွာမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်သော သတ္တဝါမှာ အသိဉာဏ်မရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>သူတို့သည် အသိဉာဏ်ရှိပြီး သာမန်မိစ္ဆာအလောင်းများ မဟုတ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>​ချွင်</p> <p>​လီယန်ချူသည် ဓားတစ်ချက်ကို ခွင်းလိုက်သည်။</p> <p>အဆုံးသတ် တိုက်ကွက်ကို သုံးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>နီရဲသော အလင်းတန်းများနှင့် ဓားအလင်းများမှာ ရောယှက်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို နီရဲသွားစေကာ နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားပြီး စူးရှသော ဝိညာဉ်အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာသစ်ပင်ပေါ်ရှိ အေးစက်လှသော လူသေများ၊ အမြစ်များပေါ်မှ တွန့်လိမ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင်များမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားရသည်။</p> <p>ထိုအဆင့်ရှိသော ရန်သူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိုးကြိုးငါးပါး စင်ကြယ်သောယန်၊ လောက၏ စစ်မှန်သောတရား သတ်စမ်း "</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်ပြီ ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ဖြူဖွယ်သွားပြီး နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားသည်။</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးရေကန်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများနှင့် မိုးကြိုးသံများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​နောက်ထပ် မိုးကြိုးတစ်ချက် ထပ်မံ ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသော မိုးကြိုးအဆောင် ၏ အာဏာစက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> မိစ္ဆာသစ်ပင်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးမှာလည်း တိုက်ရိုက်ပင် အမှုန့်ခြေခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဂမ္ဘီရဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးနှစ်ခုကို အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်းပင်</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save