Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ၊ မိန်းကလေးအလောင်း ခုနစ်လောင်းနှင့် လူရှင်ယဇ်ပူဇော်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"လီယန်ချူ... ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်ထင်ပြတာလို့ နင်ထင်လား"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန် သည် ခါးတွင် သံဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး အေးစက်စင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါရှိသည်။</p> <p>သူမသည် ဤသို့မေးလိုက်ရင်း လှပသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>"အခုခေတ်ကြီးက ပိုပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာပြီ၊ တကယ်ပဲ နဂါးမင်းကြီး ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ လှိုင်းတံပိုးထအောင် လုပ်နေတဲ့ မြွေနဂါး ဒါမှမဟုတ် မြွေကြီးတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>​စကားပြောရင်း သူက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဖန့်ချင်းလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ်လည်း... တစ်စုံတစ်ယောက်က လူတွေကို လှည့်စားဖို့ နတ်ဘုရားအယောင်ဆောင်ပြီး အကွက်ဆင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က ဘယ်လို အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်ပင်</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားအယောင်ဆောင်ပြီး လူလှည့်စားတာနဲ့ ပတ်သက်ရင် မင်းကမှ ဆရာကြီးလို့ ငါတွေ့ရှိထားလို့လေ၊ သာမန် ဇာတ်လမ်းထဲက အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တာအို ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို မပြောပြချင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ကာ</p> <p> </p> <p>"ငါ့အစ်မကလည်း သာမန်လူမဟုတ်တာပဲ၊ နင် ဘာလို့ သူမကို သွားမမေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>​'ကိုယ့်အစ်မကို တိုက်ရိုက်ပဲ ရောင်းစားလိုက်တာလား'</p> <p>ဟု လီယန်ချူ တွေးကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအစ်မကတော့ ရုပ်ဖျက်ပြီး ငါနဲ့အတူ  နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲကို လိုက်လာမှာ မဟုတ်သလို၊ ဖုန်းတူး မြို့ထဲကိုလည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဇွတ်တိုးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>​တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ဆိုင်ရှင်မ  ရဲ့ အရှိန်အဝါက အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။</p> <p>၎င်းကို သူ အရှိန်အဝါ ကြည့်ရှုခြင်း အတတ် စတင် တတ်မြောက်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ရှင်မ ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုမို နက်နဲဆန်းကြယ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ရင်းနှီးသဖြင့် ၎င်းကို သူ စောစောစီးစီးကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က မကျေမနပ်ဖြင့်</p> <p> </p> <p>"ငါက နင်နဲ့အတူ ကျန်းထင်ရှန်း  ကို သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တိုက်ဆိုင်သွားတာပဲ ရှိတာ။ ဖုန်းတူး ကိစ္စကတော့ ငါ..."</p> <p> </p> <p>​သူမသည် အစပိုင်းတွင် မျက်နှာကို တင်းထားသော်လည်း လီယန်ချူသည် ဖုန်းတူးမြို့ကို ဆူပူသောင်းကျန်းအောင် လုပ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ သူမကို ကယ်ထုတ်ရန် ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး စကားများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။</p> <p>သူမသည် မျက်နှာကို အသာအယာ လွှဲလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p> လီယန်ချူမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သာမန်စကားစပ်မိရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေသံအေးအေးဖြင့်</p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီတစ်ခေါက်အတွက်တော့ နင့်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​"အင်း... ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ထပ်ဆင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"..." ဖန့်ချင်းလန် စကားမထွက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ဖုန်းတူးမြို့တွင် ဆူပူသောင်းကျန်းနိုင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာများနှင့် ကျင့်ကြံသူဆိုးများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့်တိုင် သူ၏ စရိုက်မှာ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်ဒြပ်မျိုး ရှိမနေသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချင်းလန်၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်များမှာလည်း လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် ပျောက်ပျက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​"နှုတ်နဲ့ ကျေးဇူးတင်တာ မလုံလောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"နင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတာက နင့်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ"</p> <p> </p> <p>​သူမက လီယန်ချူကို ပြန်လည် ချေပလိုက်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာမူ အလွန်တရာ တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လမ်းမပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လူအများမှာ တစ်ခုခုကို ကြည့်ရန် ဝိုင်းအုံနေကြသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦးက လမ်းသွားလမ်းလာ စာသင်သားတစ်ဦးကို ဆွဲတားကာ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​စာသင်သားက</p> <p> </p> <p>"ချူကျန်း မြစ်ထဲမှာ လူသေအလောင်း နှစ်လောင်း တွေ့တယ်တဲ့ဗျ၊ နှစ်ယောက်လုံးက အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ သတို့သမီးလောင်းလေးတွေပဲ"</p> <p>ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာ "</p> <p> </p> <p>"မြစ်ထဲမှာ သတို့သမီးလောင်း အလောင်းနှစ်လောင်း တွေ့တာလား "</p> <p> </p> <p>​မြို့တော်တွင် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p>ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားပြီး နောက်ကျောတွင် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထလာတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအများမှာ အုပ်စုလိုက် စုဖွဲ့၍ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် မြို့ပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဧည့်သည် သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယန်ချူနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်နှင့်အတူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မြစ်ကမ်းနား</p> <p>​ယခုအခါ နေမွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း လူငါးရာ၊ ခြောက်ရာခန့် စုဝေးနေကြသဖြင့် လူအုပ်မှာ အလွန်တရာ စည်ကားနေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်အစိုးရရုံး မှ အမှုထမ်းများမှာ လူသေလောင်းကို ဆယ်ယူရန် ငါးဖမ်းလှေတစ်စင်းကို ခေါ်ယူထားပြီး မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် အလောင်း သုံးလောင်းကို တန်းစီချထားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အားလုံးမှာ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြပြီး အသက် ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် ဝန်းကျင်သာ ရှိဦးမည်။</p> <p> ခဏအတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် သတို့သမီးလောင်း အလောင်းတစ်လောင်းကို ထပ်မံ ဆယ်ယူရရှိပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​သတင်းကြား၍ လာကြည့်ကြသော ပြည်သူများမှာ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားရသည်။</p> <p>အလောင်းတစ်လောင်းတည်းဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ သတို့သမီးလောင်းက ခြေချော်၍ မြစ်ထဲသို့ ကျသွားခြင်းဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် သုံးလောင်း၊ လေးလောင်း ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ထို့အပြင် မြို့ရုံးမှ ခေါ်ယူထားသော ငါးဖမ်းလှေမှာလည်း ဆက်လက် ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​လူသေကို မြင်ရသည်မှာပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအလောင်းများမှာ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သတို့သမီးလောင်းကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားကြခြင်းက ပို၍ ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> ရှေးလူကြီးများ၏ စကားအရ အနီရောင်ဝတ် ဝိညာဉ်ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတာ မရှိ ဟု ဆိုကြရာ ထိုသတို့သမီးလောင်းများ သေဆုံးပုံမှာ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်လှသည်။</p> <p>ထို့အပြင် တစ်ခါတည်းနှင့် သုံးယောက်၊ လေးယောက် ပေါ်လာခြင်းက ပို၍ ဆိုးလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လူငါးရာခန့် ရှိနေပြီး နေမွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းမှာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေကြရသည်။</p> <p>သတ္တိနည်းသူအချို့ဆိုလျှင် မျက်နှာများ ဖြူလျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ငါးဖမ်းလှေက အလောင်းများကို ဆက်လက် ဆယ်ယူနေသည်။</p> <p> ရေပေါ်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြပြီး ရေဝိညာဉ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် ထူးဆန်းသော ကိစ္စများကို မြင်တွေ့ဖူးသည့် လှေသမား လေးဦးပင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တုန်ယင်လာကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​စုစုပေါင်း သတို့သမီးလောင်း အလောင်း ခုနစ်လောင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အားလုံးမှာ ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးငယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"မတရားတာကွာ "</p> <p> </p> <p>"ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ် "</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ သတို့သမီး ခုနစ်ယောက်စလုံး တစ်ခါတည်း အဆယ်ခံရတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​လူအုပ်အတွင်း၌ အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲမှ အေးစက်မှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရချေ။</p> <p>တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက သေချာပေါက် နဂါးမင်းကြီးကို ယဇ်ပူဇော်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဆယ်ယူလို့ မဖြစ်ဘူး "</p> <p> </p> <p>"နဂါးမင်းကြီးကို စော်ကားမိရင် တစ်မြို့လုံး ရေလွှမ်းပြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် "</p> <p> </p> <p>​အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပေါက်ကရတွေ "</p> <p> </p> <p>"ဒါက လူသတ်မှု ဖြစ်စဉ်ပဲ "</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ လူတွေ... ဒီလို ကောလာဟလ ဖြန့်နေတဲ့သူကို ဖမ်းသွားကြစမ်း "</p> <p> </p> <p>​မြို့ရုံးမှ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး  ဖြစ်သူ အသက် ၄၀ ကျော် လူကြီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအဘိုးအိုမှာ ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လူများကို အဘိုးအိုနှင့် အလောင်းအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ညိုမှောင်နေ၏။</p> <p>သတို့သမီး တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အသိဉာဏ်မရှိသော ရွာသားအချို့က နဂါးမင်းကြီးကို လူရှင်ယဇ်ပူဇော်သည်ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယခုမှာမူ အလောင်း ခုနစ်လောင်းတောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသဖြင့် အထက်လူကြီးများထံ အမြန်ဆုံး အစီရင်ခံရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> သို့သော်လည်း ပြည်သူများ၏ စိတ်ကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေမည့် ကောလာဟလ ဖြန့်သူများကိုမူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူသည်  ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် နှင့်  အရှိန်ဝါကြည့် အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေး ခုနစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးအာဃာတများ ရှိနေကြပြီး သေဆုံးပုံမှာ အလွန် ရက်စက်လှပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>မူလဝိညာဉ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌လည်း မည်သည့် အထောက်အထားမျှ ကျန်ရှိမနေပေ။</p> <p> ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ လက်ချက် မဟုတ်လျှင်ပင် စီစဉ်သူမှာ အလွန် လက်ရာပြောင်မြောက်သူ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။</p> <p>ထိုကိစ္စမှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းကို ထိပါးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်ချင်းလန်၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သာမန် လူသတ်မှု မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ကွယ်မှာ သေချာပေါက် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် တွေ ပါဝင်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>"လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လေးလို သဘောထားတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ် "</p> <p> </p> <p>​သူမသည် မူလကတည်းက ဓားကိုကိုင်၍ လောကကို လှည့်လည်သည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သလို နောက်ပိုင်းတွင် အစိုးရအမှုထမ်းလည်း လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် မတရားမှုကို အလွန်မုန်းတီးသည့် စရိုက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ</p> <p> </p> <p>"ဒီ ယန်ချွမ်း မြို့တော်တော့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>​နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်ထင်ပြခြင်း၊ လူရှင်ယဇ်ပူဇော်ခြင်း... မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဒါက ပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က မျက်နှာပျက်သွားပြီး</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စက ဝိညာဉ်တွေ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတော့ မြို့ရုံးက ကိုင်တွယ်ရတာ မလွယ်ကူလောက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​"မင်းက မြို့ရုံးကိုသွားပြီး ကူညီပေးမယ်လို့တော့ မပြောပါနဲ့နော်"</p> <p> </p> <p>ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>"မြို့ရုံးက ငါတို့ကို အလွယ်တကူ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး၊ လောကကို လှည့်လည်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဂိုဏ်းဂနက လူတွေအပေါ် အာဏာပိုင်တွေရဲ့ သဘောထားက မတူကြဘူး၊ အသုံးချရင်လည်း ချတယ်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ကာကွယ်တယ် "</p> <p> </p> <p>​သူမသည် လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီညမှာ ငါ ချူကျန်း မြစ်ကို သွားပြီး တစ်ခုခု ရှာတွေ့မလားဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်ချင်တယ်၊ နင်လည်း လိုက်မှာလား"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖုန်းတူး လိုမျိုး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာကိုတောင် ငါ သတ်ဖြတ်ပြီး ဝင်ခဲ့တာပဲ၊ မင်းက ဘာထင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ "</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်သော်လည်း စကားသိပ်မများပေ။</p> <p>သို့သော် လှပသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်မှာမူ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save