Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချူကျန်းမြစ်သို့ ညတွင်းချင်း စုံစမ်းခြင်း၊ မင်္ဂလာဆောင် စီတန်းလှည့်လည်မှု အဖွဲ့၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြွယ်ဝချမ်းသာသော လူလတ်ပိုင်းနှင့် အမည်းအဖြူရောစပ်ထားသော တာအိုဝတ်စုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မှောင်ရီပျိုးစပြုလာသောအခါ...</p> <p> </p> <p>​မြို့တော်တွင် ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​နေ့ခင်းဘက်တွင် ချူကျန်းမြစ်အတွင်းမှ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး အလောင်း ခုနစ်လောင်းကို ဆယ်ယူရရှိခဲ့ပြီး လူရှင်ယဇ်ပူဇော်မှုဟု ယူဆရသည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် တစ်မြို့လုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်အတွင်း၌ သတင်းများမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏ အခန်းအတွင်း၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များသည် သူ့ထံသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လည်ပတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင်    ဒန်ထျန်  ဟုခေါ်သော အောက်ဗိုက်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်ပင်လယ်အတွင်းသို့ စုစည်းသွားသည်။</p> <p> ထိုအရှိန်အဟုန်အတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက နဂါးကျားရွှေအမြုတေ  ကို မကြာမီ ကျင့်ကြံအောင်မြင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ခေါက် ကျိုရွှမ်ရှန်း သို့ သွားရောက်ခြင်း၊ ယန်ကျားကျန့်  ရှိ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းနှင့် ဖုန်းတူး မြို့သို့ ဆင်းသက်ခြင်းများတွင် အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ယန်ကျားကျန့်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေမိစ္ဆာများ၊ ဖုန်းတူးမှ နက်နဲဆန်းကြယ်သော ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရား ၊ လမ်းခုလတ်တွင် တားဆီးခဲ့သော မိစ္ဆာသစ်ပင်၊ အဘွားအို၊ တစ္ဆေဇနီးမောင်နှံ၊ ခေါင်းပြတ်အလောင်း၊ ယူမင်ရှန်း မှ  လယ်သမားကြီးနှင့် တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို...</p> <p>​ထို့အပြင် ချောက်ကမ်းပါးနက်ကြီးထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီး၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိစ္ဆာသစ်ပင်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးကြီးတို့ကိုပါ သူ အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ကာ အာဃာတတရားများကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုများကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် များမှာ ခုနစ်သိန်းနှစ်သောင်းအထိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းတူးမြို့ တစ်ခေါက်တည်းနှင့်ပင် ကုသိုလ် သုံးသိန်းကျော် ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>၎င်းမှာ တစ်ညတည်းနှင့် သူဌေးဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ကုသိုလ်များ နှစ်ဆ တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် သူသည် ရတနာအချို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။ ၎င်းတို့မှာ</p> <p> </p> <p>​ကျိုယောင်ဓား တစ်လက်။</p> <p>​ညလှည့်ကင်းတံဆိပ် တစ်ခု။</p> <p>​နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကလောင်တံ တစ်ချောင်း။</p> <p>​ကုသိုလ်စွမ်းအားပါသော စက္ကူပိုက်ဆံ သုံးပြား။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာ ပြင်ပပုံရိပ် ကို အသုံးပြု၍ ခုတ်လိုက်သော အားပါလှသည့် ဓားချက်တစ်ချက်ကိုပင် ခုခံနိုင်သည့် ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြား။</p> <p> </p> <p>​တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုထံမှ ရရှိပြီး ရှေးဟောင်းဆေးနည်းတစ်ခု ပါဝင်သည့် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု။</p> <p> </p> <p>​ထိုဆေးနည်းမှာ ဝိညာဉ်လေ့ကျင့်ဆေး ဖြစ်ပြီး သက်ရှိတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အခြေခံကာ မူလဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်စေနိုင်ပြီး တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူအဖြစ်သို့ပင် တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိစေနိုင်သည်။</p> <p> သို့သော်လည်း ၎င်းအတွက် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်များမှာ အလွန်တရာ တင်းကျပ်လှသည်။</p> <p>ထိုတာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ မည်သည့် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းမှ လာသနည်း မသိရသော်လည်း တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် နတ်ဆေးနည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သဘောထားကို ဆန့်ကျင်သော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင် တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာမှာ ထိုကလောင်တံ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရား၏ တံဆိပ်ထက်ပင် အရည်အသွေး ပိုမြင့်မားနေသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ ယမမင်း၏ ကလောင်တံ များ ဖြစ်နေမလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပွားနေသော မိစ္ဆာဆန်သည့် ကိစ္စများကြောင့် သူသည် ဝေမြို့ သို့ အချိန်မီ မပြန်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်လျှင်မူ ထိုပစ္စည်း၏ အရင်းအမြစ်ကို နတ်ဆရာကြီး ထံတွင် မေးမြန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...</p> <p>​တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင်မှ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ လေ့ကျင့်နိုင်ပါက တာအို၏ နတ်မျက်စိ  ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> ၎င်းသည် လှည့်စားမှုများကို မြင်နိုင်ရုံသာမက နတ်မျက်စိဖြင့်ပင် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။</p> <p>ဒဏ္ဍာရီထဲက အားလောင်ကျင်း ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုင်ရာမှထ၍ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်မှာ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ခါးတွင် သံဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သာမန်မိန်းကလေးများကဲ့သို့ အလှကုန်နံ့များ မရှိဘဲ ရဲရင့်သော သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များသာ ရှိနေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အေးစက်စင်ကြယ်မှုကြားတွင် စွဲမက်ဖွယ် အလှတရားမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။</p> <p> ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုး လောကအတွင်း လှည့်လည်ပါက ငယ်ရွယ်သော သိုင်းပညာရှင်များစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံရကာ နတ်မိမယ်လေးဟု တင်စားခြင်း ခံရမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>​"သွားစို့"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ လေသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>လီယန်ချူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့ကြားက အလွန်အမင်း ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကြောင့် ဖန့်ချင်းလန်မှာ လီယန်ချူအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေပုံရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုကိစ္စကို စိတ်မရှိဘဲ သဘောထားကြီးလှသည်။</p> <p>သူမသည် ဖန့်ချင်းလန်ကိုပင် ပိုမို တက်ကြွရန် တိုက်တွန်းနေသေးပြီး ညီအစ်မနှစ်ယောက် စိတ်တူကိုယ်တူဖြင့် အပြင်ဘက်မှ အခြားအမျိုးသမီးများကို တားဆီးရန်ပင် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>​နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသလို သိုင်းလောက၏ ပေါ့ပါးလှသော ကိုယ်ဖော့အတတ်များတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ကျော့ရှင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူမှာမူ သိုင်းပညာ၏ မဟာသခင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မြို့တော်၏ ညမထွက်ရအမိန့်မှာ သူတို့အတွက် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနောက်တစ်ဦး လိုက်ပါလာရင်း မကြာမီမှာပင် ယန်ချွမ်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ချူကျန်းမြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​မူလက မူလဝိညာဉ် ခန္ဓာပြင်ပထွက်ခြင်း  နည်းလမ်းကို သုံးပါက အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး မြို့ထဲတွင်လည်း မည်သူမျှ မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လက်ရှိ ယန်ချွမ်းမြို့တော်မှာ လူစိတ်များ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်လျှင် မူလဝိညာဉ် အပြင်ထွက်နေစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို မြို့ထဲတွင် ထားခဲ့ရသည်မှာ မလုံခြုံဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချူကျန်းမြစ်</p> <p>​ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မြစ်ပေါ်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေမှာ အေးစက်စိမ့်ဝင်လှသည်။</p> <p>မျက်နှာကို လာမှန်သော လေလှိုင်းများမှာ အရိုးထဲအထိ အေးသွားစေသည်။</p> <p>လှိုင်းတံပိုးသံများမှာလည်း တဝုန်းဝုန်းဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အေးစက်လှသော မြစ်လေများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ မူလဝိညာဉ်သာ ဆိုပါက ထိုအေးစက်လှသော မြစ်လေမှာပင် ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် စုန်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>နေ့ခင်းဘက်က မိန်းကလေးအလောင်းများကို ဆယ်ယူခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ...</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>​မြစ်ရေပေါ်တွင် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးအလောင်း တစ်လောင်း ထပ်မံ မျောပါလာသည်ကို လီယန်ချူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင် "</p> <p> </p> <p>​သူ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>အနီရောင်ဝတ် သတို့သမီး ခုနစ်လောင်းဆိုလျှင် အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖုန်းရွှေပညာရပ်နှင့် အောက်လမ်းအတတ်များတွင် ခုနစ်ဦးသတ်ကွက် ကဲ့သို့သော အစီအရင်များကို အသုံးများသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ယခုအခါ ရှစ်လောင်းမြောက် အလောင်းကို ထပ်မံ တွေ့ရှိရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလောင်းမှာ ရေထဲမှ တိုက်ရိုက် ဆွဲတင်ခြင်း ခံလိုက်ရကာ ကမ်းစပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အေးစက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ကွယ်က လူက အခုထိ မိန်းကလေးတွေကို ယဇ်ပူဇော်နေတုန်းပဲ "</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း နတ်အလင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်နှင့် ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်တို့ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မည်သည့် အထောက်အထားမျှ ရှာမတွေ့သေးချေ။</p> <p> ခြေရာလက်ရာ ဖျောက်ထားပုံမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှသည်။</p> <p>သို့မဟုတ်လျှင်မူ ထိုကိစ္စမှာ လူသားတို့ကသာ ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိစ္ဆာဓာတ် သို့မဟုတ် အမင်္ဂလာဓာတ်များ ကျန်ရှိမနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မြစ်အထက်ပိုင်းကို သွားကြည့်ရအောင်၊ အလောင်းက အပေါ်ကနေ မျောလာတာ"</p> <p> </p> <p> ဟု လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် အမြန်ဆုံး ကိုယ်ဖော့အတတ်ကို သုံးကာ ချူကျန်းမြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ ပျံသန်းသကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ချူကျန်းမြစ် အထက်ပိုင်း</p> <p>​ထိုနေရာတွင် လှိုင်းတံပိုးများမှာ ပိုမိုကြမ်းတမ်းလှပြီး လေပြင်းများမှာလည်း တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေစီးမှာ အလွန်သန်လှသဖြင့် မှောင်မိုက်သော ညတွင် ကြီးမားသော မြွေနဂါးကြီးတစ်ကောင် ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မြစ်ရေမှာ ကမ်းပါးကို ရိုက်ခတ်ကာ ပေပေါင်းများစွာ မြင့်သော လေလှိုင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဤမြစ်ရေမှာ ယန်ချွမ်းမြို့တော်ကို နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နယ်မြေအနှံ့ကို ရေပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟုတ်ပါက အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>​ဝူး... ဝူး...</p> <p> </p> <p>​တိတ်ဆိတ်လှသော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ရုတ်တရက် နှဲသံများက ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p>မြစ်ပြင်ပေါ်မှ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ နှဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြစ်ပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ မင်္ဂလာဆောင် စီတန်းလှည့်လည်မှု အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့သည် မြစ်ရေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> လှိုင်းတံပိုးများကို နင်း၍ လာနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>လီယန်ချူက ပုန်းကွယ်ရန် နေရာရှာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို ဖော်လိုက်ပြီး</p> <p> </p> <p>​"အသံမထွက်နဲ့ "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချင်းလန်၏ အသံမှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟီး သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> ထိုဗုံတီး၊ မောင်းတီးကာ လာနေသော မင်္ဂလာအဖွဲ့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို လုံးဝ မြင်တွေ့ပုံမရဘဲ မြစ်ပြင်ပေါ်မှနေ၍ သူတို့ဘေးနားမှ ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင် "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ ရင်ထဲတွင် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>မျက်လှည့်အတတ် လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပျောက်အတတ်  လား။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ဖန့်ချင်းလန်ကို အံ့ဩသလို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါမှ တကယ့် နတ်ဘုရားအတတ်ပဲ"</p> <p>ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။</p> <p> ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုံစံမျိုးကို သူ အလွန်နှစ်သက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် မင်္ဂလာအဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါရင်း မြစ်အထက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမင်္ဂလာအဖွဲ့မှာ သူတို့နှစ်ဦး ရှိနေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိရှိကြပေ။</p> <p>သူတို့၏ အငွေ့အသက်ကိုပင် မခံစားမိကြဘဲ တီးမှုတ်ကခုန်လျက်နှင့် ဆိတ်ငြိမ်နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာတွင် ရေစီးမှာ ပိုမိုကြမ်းတမ်းပြီး မြစ်လေမှာလည်း တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မြစ်ကမ်းနားတွင် ပင်လယ်နှိမ်နင်းရေး ကျောက်တိုင် တစ်ခု စိုက်ထူထားသော်လည်း ၎င်းမှာ ပျက်စီးနေပြီး တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကိုယ်ရံတော် သန်သန်မာမာ နှစ်ဦးနှင့်အတူ မြစ်ကမ်းနားတွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>သူ၏ ဘေးတွင် အမည်းနှင့် အဖြူရောစပ်ထားသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်း  ကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သတို့သမီးလောင်းတစ်ဦး ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>နုနယ်သော ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်နှစ်သွယ်မှာ စီးကျနေပြီး သနားစဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုလူစုမှာ လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လေးကဲ့သို့ သဘောထားသော ရက်စက်သည့် လူများဖြစ်သဖြင့် သူမအပေါ် မည်သည့် ဂရုဏာမျှ ရှိမနေကြပေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ မင်္ဂလာအဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်၍ မရသော ဝမ်းသာအားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူသည် အမြန်ဆုံးပင် ခရီးဦးကြိုပြုရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားတော့သည်။</p>


Save