Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်သက်ကြွေအိမ်ရာမှ ထွက်လာချိန်တွင် လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ကုန်ကျစရိတ်များကို တွက်ချက်နေမိရာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏မျက်မှောင်မှာ ပို၍ကြုတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မီးသားရဲချီ ဆယ်မျှင်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ ပေးရသည်။ နတ်သစ်တော်သီး များမှာမူ ထို့ထက် ဈေးသက်သာပြီး မိစ္ဆာချီနှင့် တွဲဖက်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးခန့်သာ ကုန်ကျမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး၏ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်း သုံးမျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် မျောက်ဝံသွေးမှာ ဈေးမချိုပေ။</p> <p> </p> <p>သူ မဝယ်ရသေးခင် စျေးကို တီးခေါက်ထားသည်။ ၁၀ သုတ်စာအတွက် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက် ၃၀ ခန့် ကျသင့်မည်။ အခြားသော အရန်ပစ္စည်းများ၏ ကုန်ကျစရိတ်ကို ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက နောက်ထပ် ၂၀ ခန့် ကုန်ဦးမည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးကို ခြုံငုံတွက်ချက်လိုက်လျှင် ဆေးဖော်စပ်မှု ၁၀ သုတ်စာ အတွက် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၁၀ ခန့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာ တွက်ကြည့်လိုက်ရာ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အတော်များနေသည်။ လူအင်အား၊ ပစ္စည်းကိရိယာ သို့မဟုတ် ဆေးဖော်ရန် လိုအပ်သည့် ထင်းမီးစရိတ်များကိုပင် လော့ချန် ထည့်မတွက်ရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အံ့ဖွယ်တစ်သောင်းဆေးလုံးနဲ့ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေက တစ်သုတ်ကို ကုန်ကျစရိတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅ တုံးစီပဲ ရှိတာ၊ ဘာလို့ သွေးအဆီအနှစ် ဆေးလုံးက ဒီလောက် ဈေးကြီးနေရတာလဲ၊ ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့ ဆေးနည်းဖြစ်လို့လား….။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဆေးနည်းအကြောင်းကို မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် လူသုံးများသော ဆေးလုံးများမှာ ဆေးဖော်ဆရာကြီးများက အကြိမ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ စမ်းသပ်ကာ အဓိကနှင့် အရန်ပစ္စည်းများကို အချိုးအစားကျနစွာ ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်စဉ်မှာ ဆယ်စုနှစ်များ၊ ရာစုနှစ်များ သို့မဟုတ် ထောင်စုနှစ်ချီ၍ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုဆေးနည်းများ၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အနည်းဆုံးအဆင့်သို့ လျော့ကျသွားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး ဆေးနည်းမှာမူ ဒုတိယအဆင့် သွေးမိစ္ဆာဆေးလုံးမှ နေ၍ စနစ်အကူအညီဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤဆေးနည်းမှာ ကုန်ကျစရိတ် သက်သာစေရန် သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းစေရန်အတွက် မည်သည့် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုမှ မပြုလုပ်ရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒီဆေးနည်းက တိုးတက်ဖို့ နေရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အခုလက်ရှိ ဆေးပညာနဲ့ဆိုရင် အခြေခံအဆင့် ဆေးနည်းတစ်ခု တီထွင်နိုင်တာတင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစ ကုန်နေပြီ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထပ်ပြီး အဆင့်မြှင့်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကုန်ကျစရိတ် မလျှော့နိုင်ပါက အမြတ်နည်းနည်းသာ ထွက်ပေလိမ့်မည်။ အစွမ်းထက်လျှင်ပင် ပထမအဆင့် ဆေးလုံးသာ ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက် အသုံးမဝင်သလို၊ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သဘာဝကျကျပင် အမြတ်မှာ နည်းပါးနေမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့.... အရင်ဆုံး ဖော်စပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အာနိသင်က သာမန်ပဲ ဖြစ်နေပြီး ရောင်းလို့မရရင်လည်း ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သုံးလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သက်ပြင်းချကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးကို လက်လျှော့ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ပထမအဆင့် ဆေးလုံးဖြစ်သော်လည်း ရေပန်းစားသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤဆေးကို ဖော်စပ်ခြင်းက သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးတက်စေပြီး နောင်တွင် သွေးမိစ္ဆာဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာ၌လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ရက်အတန်ကြာအောင် လော့ချန်သည် လိုအပ်မည်ထင်ရသော အရန်ဆေးကုန်ကြမ်းများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝယ်စုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မျောက်ဝံသွေးကိုမူ သူကိုယ်တိုင် မဝယ်ဘဲ တွမ်ဖုန်းအား ဝယ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဤပစ္စည်းကို ဝယ်ယူခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။ မျောက်ဝံသွေးမှာ သွေးချီအားနည်းသူများအတွက် အာဟာရဖြစ်စေသော ဆေးစွပ်ပြုတ်ချက်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ထက်တွင် မကြာခဏ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသော ကျင့်ကြံသူများသည် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်အားဖြည့်ရန်အတွက် ဝယ်ယူလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်လည်း ယခင်က မြင်ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ ၁၈ ဦး တိုက်ပွဲအတွင်း မုရုံချင်းလျန်သည် ချင်လျန်ချန်းအတွက် ကျားအရိုးစွပ်ပြုတ် ချက်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကျားအရိုးစွပ်ပြုတ်မှာလည်း ယခုကဲ့သို့ပင် ခန္ဓာကိုယ်အားဖြည့်ပေးသည့် ဆေးစွပ်ပြုတ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်း ကွဲပြားသော်လည်း သဘောတရားမှာ အတူတူပင်။</p> <p> </p> <p>ပစ္စည်းအားလုံး စုံလင်သွားသောအခါ လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူ ဆေးဖော်ဆောင်သို့ မသွားတော့ပေ။ ထိုအစား သူ၏ အိမ်ဘေးရှိ သီးသန့် ဆေးဖော်ခန်းလေးကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ဒုန်း….</p> <p> </p> <p>သံနှင့် ကျောက်သား ရိုက်ခတ်သံမှာ အခန်းငယ်လေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးမှာ မီးဖိုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ့အိမ်ရှိ ဆေးဖော်ခန်းမှာ ကျဥ်းလှသည်။ ၃ မီတာခန့် မြင့်သော ဆေးအိုးကြီး ရှိနေသဖြင့် အဝင်အထွက်မှာ ကျပ်ညပ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူ့တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာကလည်း ရှိမနေပေ။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားတွင် သွားဖော်ရန်မှာလည်း စွန့်စားလွန်းရာကျသည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင်ပင် ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ ကင်းပုန်းတပ်သားများ ရှိနေသဖြင့် အမြန်ပေါ်သွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဒုန်းဒုန်းချပြီး အိမ်တွင်သာ ဖော်စပ်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့နှင့် ဖိုးရှန်းဂိုဏ်းတွင် လူလည်ကျချင်တိုင်း ကျနေခဲ့သည့် ဆေးဖော်ခန်းမခေါင်းဆောင် လော့ချန်သည် ယခုမူ အကူမပါ၊ တပည့်မရှိ၊ မီးထိန်းသူမရှိဖြင့် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆေးဖော်စပ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများထည့်ကာ မီးစတင် မွှေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထင်းမီးတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ။ ဤဆေးအိုးကြီး ပူလာရန် တော်တော်စောင့်ရမည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ရံဖန်ရံခါ လက်ကိုမြှောက်ကာ မီးလုံးမှော်အတတ်ကို သုံး၍ ချီစွမ်းအားဖြင့် အပူရှိန်ကို ထိန်းညှိပေးရသည်။ မီးလုံးများ အရှိန်ပြင်းလွန်းမသွားစေရန်လည်း သတိထားရသည်။</p> <p> </p> <p>မီးလျှံထိန်းချုပ်ခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေသဖြင့် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။ ဆေးအိုးရှေ့တွင် အချိန်များစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ မီးထိန်းချုပ်မှုမှာ အလွန် တိကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ဖိုရှန်းဂိုဏ်းထဲကို မဝင်မိဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေ့စဉ်  ဤကဲ့သို့ ဆေးဖော်ရပါက သေရချည်ရဲ့ဟု တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် သူ၏ ဆေးဖော်ဆောင်မှ တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ်၊ ဆေးအိုး သုံးအိုးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖော်စပ်နိုင်သည်။ အလုပ်တာဝန်မှာ ယခင်ကထက် ပိုလေးလံသော်လည်း တပည့်များ၊ အကူများနှင့် မီးထိန်းများ ရှိနေသဖြင့် သူ ခံနိုင်ရည် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ.... အခုတော့ အရန်ပစ္စည်းတွေ ထည့်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ကာ ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆေးအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း ကိုင်တွယ်ရမည့် ပစ္စည်းများအတွက်မူ သူ၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှု ဖြစ်သော သစ္စာနှလုံးသားကို သုံး၍ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နတ်သစ်တော်သီးကို ထည့်လိုက်သည်။ ဤအသီးမှာ နူးညံ့သော ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင် ရှိပြီး ဇီဝစွမ်းအား အနည်းငယ် ပါဝင်သည်။ အလွန်တန်ဖိုးရှိသဖြင့် ဆေးပေါင်းတစ်ထောင်ခန်းမတွင်ပင် ရောင်းချနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်သစ်တော်သီးပြီးနောက် မျောက်ဝံသွေး အလှည့်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သမုဒ္ဒရာမြှုပ်အိုး ဟုခေါ်သော မှော်လက်နက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအိုးအား သူ မကြာသေးမီကမှ ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်အိုးကိုမူ ဖုန်းရှအား သားရဲနို့များ ထည့်ရန် ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသည်မှာ ယခုတစ်ခါ ဤမှော်လက်နက်ကို ဝယ်ယူရာတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ သာ ကုန်ကျခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ရတနာနန်းဆောင်တွင် ၂၃၀ ပေးခဲ့ရသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီကုန်းရှို့ကျားပြောတာ မမှားဘူး၊ မှော်လက်နက် ဈေးတွေ တကယ် ကျနေတာပဲ….”</p> <p> </p> <p>အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ညှီစို့စို့ အနံ့တစ်ခု ထွက်လာသည်။ ဤပစ္စည်းမှာ မည်သည့် ပြုပြင်မှုမှ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် သုံးရုံသာ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် ဆေး တစ်သုတ်စာအတွက် လိုအပ်သော သွေးပမာဏကို ဂရုတစိုက် တိုင်းတာပြီးနောက် အိုးကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မျောက်ဝံသွေး ထည့်ပြီးနောက် လော့ချန် ခေတ္တရပ်ကာ အပူရှိန်ကို ထိန်းညှိရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ဆွဲငင်မှော်အတတ်ကို သုံး၍ အိုးဖုံးကို ဖွင့်ကာ အထဲမှ အရည်များကို အထူးပြုလုပ်ထားသော ယောက်မဖြင့် မွှေပေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူ တီထွင်ထားသော ဆေးနည်းအရ သွေးအဆီအနှစ် ဆေးလုံးသည် ဖော်စပ်နေစဉ်အတွင်း ဆေးဖော်ဆရာ၏ ချီစွမ်းအားနှင့် အလွန်အကျွံ ထိတွေ့ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ မဟုတ်ပါက ဆေးလုံး၏ စင်ကြယ်မှုကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့ရမည့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်မှာ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ဆေးရည်များကို ဆေးလုံးအဖြစ် ပုံဖော်သည့် အချိန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ အိုးကိုမွှေပေးလိုက် မီးထိန်းလိုက်နှင့် သူ ပင်ပန်းလာကာ ငိုက်ချင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အိပ်ပျော်မသွားအောင် ထိန်းထားသည်။ တစ်ဆက်တည်း ဤဆေးလုံးကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်မည်ဆိုပါက မည်သို့ စီစဉ်ရမည်ကိုပါ ကြိုတင် တွက်ချက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘မီးထိန်းမယ့်သူတွေ၊ ဆေးကိုထိုင်ကြည့်ပီး မွှေပေးမယ့် သူတွေ ထားမှရမယ်’ ဟု လော့ချန် တွေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အချိန်တန်ပြီဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ပျားအုံနှင့်တူသော လွင့်မျောကျောက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံး ဆေးအိုးအထက်တွင် လွင့်မျောနေစဉ် လော့ချန် သူ၏ လက်မှ ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်များသည် ပျားအုပ်များကဲ့သို့ ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ အပေါက်လေးများထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အိုက်လောင်တောင် ကျင့်ကြံသူများ၏ အတားအစီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ ချီစွမ်းအင်သည် ပျားရည်စုပ်သော ပျားများကဲ့သို့ မီးသားရဲချီတစ်မျှင်ကို အသာအယာ ဆွဲထုတ်ကာ ဆေးအိုးအတွင်းသို့ လမ်းညွှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာချီ ဆေးအိုးထဲ ရောက်သည်နှင့် လော့ချန် သူ၏ ချီစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးအိုးဖုံးမှာ ချက်ချင်း ပိတ်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လေးရောင်ခြယ် ဆေးအိုးမှာ တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီကွ ထင်တဲ့အတိုင်း အိုးထဲက ဆေးရည်တွေက မိစ္ဆာချီနဲ့ ထိတာနဲ့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီထင်တယ်၊ မျောက်သွေးနဲ့ နတ်သစ်တော်သီးထဲမှာရှိတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အကုန်ရောသွားမှ ရမယ်”</p> <p> </p> <p>ဤဆေးနည်းကို သူကိုယ်တိုင် ထွင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ သူသာအသိဆုံး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဆေးဖော်ဆရာကြီးများ လာရပ်ကြည့်လျှင်ပင် ‘ဟာ ဘာတွေလဲမသိဘူး’ ဟု ဆိုကာ ခေါင်းကုပ် လစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တုန်ခါနေသော ဆေးအိုးကြီးမှာ ရုတ်ခြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးပုံစံဖော်ရမည့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်သွားမှန်း လော့ချန် သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူ၏ ချီစွမ်းအင်ကို ဆေးအိုးမျက်နှာပြင်ရှိ အစီအရင်လိုင်းလေးများအတိုင်း စီးဝင်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငါးကြိမ်ခန့် အသက်ရှုပြီးနောက် ဆေးအိုးအဖုံးကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အိုးထဲမှ  မီးလောင်နံ့ တူးတူးကြီး ရနေသည်။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း…. ကုန်ပြီထင်ပါတယ်၊ အေးလေ ခုမှ စစချင်းဆိုတော့လဲ ဖြစ်တတ်ပါတယ်” ဟု ရသေ့စိတ်ဖြေ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‌နောက်ဆုံးတွင် တူးနံ့ကြီးကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အိုးအဖုံးကို ပြန်အပိတ်….။</p> <p> </p> <p>ဆေးအိုးအောက်ခြေတွင် မြေပဲလုံးခန့်ရှိသော သွေးရောင်ဆေးလုံး ၅ လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဟေး အောင်ပြီဟေ့ ....”</p> <p> </p> <p>“ဘုရားစူး တကယ့် ဆေးလုံးတွေ ထွက်လာတာဟေ့ ဟားဟား....”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <h2> </h2>


Save