Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချန်ယင်းတောင်သို့ တစ်ခေါက်နှင့် မိစ္ဆာသားရဲများပေါ်တွင် ဆေးစမ်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်သဖြင့် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ယင်းတောင်၏ တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် လေပြေအေးလေးများ တိုက်ခတ်နေကာ နှင်းများတင်နေသော သစ်ကိုင်းများမှာလည်း တဖျတ်ဖျတ်ဖြင့် လှုပ်ခါနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် တောင်ကမ်းပါးယံရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်ဂူဝတစ်ခုမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် မှိန်ဖျဖျ လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချီဖုံးကွယ် မှော်အတတ်အား အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းရင်း လော့ချန်သည် သစ်ငုတ်တိုသဖွယ် ခဏ ငြိမ်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ ဒီဂူဝကို ချန်ယင်းတောင်က မိစ္ဆာသားရဲတွေ ရှာမတွေ့သေးဘူးပဲ"</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက သူသည် ကျန်းဝမ်ဆီမှ အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်ရှိ ဝမ်တောင်တန်းကြီး၏ မြေပုံကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုမြေပုံတွင် အခြားသူများ မသိရှိနိုင်သော စိတ်ဝင်စားစရာ နေရာများ ပါနေသည်။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပိုင်းလွင်ပြင်မှာ တာဟဲစျေးမြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများ မကြာခဏ သွားလာရာနေရာဖြစ်သဖြင့် ဘယ်နေရာဘာရှိသည်ကို လူတိုင်းလွယ်လွယ်သိနိုင်သော်လည်း လပြည့်ညတောင်တန်းမှာမူ လူသွားလူလာ နည်းသဖြင့် တောင်အကြောင်းဂဂဏဏ သိသူ ရှားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လေ့လာကြည့်သလောက် အကြမ်းဖျင်း အချက်အလက်များသာ သိရသည်။ ထို့ကြောင့် မြေပုံကိုအားကိုးကာ တောင်တန်း၏ ပထဝီဝင် သဘောတရားကို</p> <p>စပ်စုရန် သူရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လခြမ်းတောင်ကြားမှ သူတူးထားသော ဤဥမင်လိုဏ်ခေါင်းသည် ချန်ယင်းတောင်သို့ တိုက်ရိုက် လမ်းပေါက်သည်။ ဤတောင်သည် အရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝပြီး မိစ္ဆာသားရဲများ ပေါများလှကာ မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေ နှင့် နှင်းခဲဝံပုလွေတို့ ရေရှည်စိုးမိုးထားသည့် နေရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတောင်တန်းကြီး၏ သစ်ပင်ပေါင်းများစွာ အုံ့စိုင်းနေသာ တောနက်ကြီးထဲတွင် အချင်းချင်း အသေချနေကြသော မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေ နှင့် နှင်းခဲဝံပုလွေတို့ အပြင် အခြား အံ့အားသင့်စရာ များလည်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နေရာတဝိုက် ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လော့ချန်သည် လိုဏ်ဂူထဲမှ သတိကြီးစွာ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ရှေ့ မီတာ ၃၀၀ ခန့်အကွာတွင် ဝံပုလွေနှစ်ကောင် အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်နေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်တွေက နယ်မြေလုလို့ မပြီးသေးဘူးလားဟ၊ နေဦး…. ဒါက ငါလေ့လာဖို့ အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အစီအရင်အလံ လေးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအရာများမှာ တခြားမဟုတ် သူ လုဟွိုက်ပင်း ထံမှ ရရှိခဲ့သော ချီဖုံးကွယ် အစီအရင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဝိညာဉ်ကြောလိုဏ်ဂူကို ဖုံးကွယ်ရန် သုံးခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ စမ်းသုံးကြည့်စရာ နေရာတစ်ခု တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်အလံများကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာများတွင် အသေအချာ စိုက်ထူပြီးနောက် လော့ချန်သည် ရှေ့မှ တိုက်ပွဲရလဒ်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ တိုက်ပွဲမှာ ရိုးရှင်းသလောက် ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းလှသည်။ သူတို့၏ မွေးရာပါ မိစ္ဆာအတတ်များကိုပင် မသုံးဘဲ အချင်းချင်း တွေ့ရာနေရာ၌ သူသေကိုယ်သေ ကမူးရှူးထိုး ကိုက်ခဲသတ်ဖြတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအဆင့်သို့ မရောက်မချင်း ဤအရိုင်းဆန်သော အပြုအမူမှာ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လူသားတို့၏ ရွှေအမြုတေအဆင့် နှင့် ညီမျှသော တတိယအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာ လူစကားကိုပင် သင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ယခု သူ့ရှေ့မှ ဝံပုလွေနှစ်ကောင်မှာမူ တိရစ္ဆာန်ဗီဇအတိုင်း တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးသစ်ရွက်ဝံပုလွေ သေပြီး နှင်းခဲဝံပုလွေမှာ သေလုမျောပါး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားသည်။ သူ့ လည်ပင်းမှ အကိုက်ရခံထားရ‌သော ဒဏ်ရာကြီးမှာ အရိုးပင် အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>အနိုင်ရသွားသော ဝံပုလွေသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ပြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်  ရုတ်တရက် တုံ့ခနဲ ရပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်း အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝံပုလွေမှာ စစ်ကူခေါ်ရန် သံရှည်ဆွဲ၍ အူမည်အလုပ် သူ့ခေါင်းတည့်တည့်သို့ ဧရာမ ဆေးအိုးကြီး ဗုန်းခနဲ ကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>အိုးထဲမှ ထွက်လာသော ဖြူ နီ ပြာ ဝါ  အလင်းတန်းများသည် သူ၏ ခြေလက်များနှင့် ဦးခေါင်းအား နွယ်ကြိုများသဖွယ် ရစ်ပတ်ကာ မလှုပ်နိုင်အောင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ အိုးလေးက အသုံးဝင်လိုက်တာကွာ....” ဟု လော့ချန် ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆေးအိုးမှာ မူလက မှော်ရတနာ အဖြစ် သွန်းလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း နည်းပညာပိုင်း အမှားအယွင်းကြောင့် အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်သာ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန်အတွက်မူ ၎င်း၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် နှိမ်နင်းခြင်း ဟူသော ဘက်စုံစွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်ပင် အသုံးတည့်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအဆင့် မိစ္ဆာဝံပုလွေတစ်ကောင်မှာ လော့ချန်အတွက် အဖက်လုပ်စရာ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော ဝံပုလွေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်လန့်တကြား လဲကျနေသော ဝံပုလွေအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သွေးရောင်တောက်နေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟျောင့်…. မကြောက်နဲ့ မကြောက်နဲ့ ဒီအစ်ကိုကြီးက မင်းကို လာကယ်တာနော်” ဟု ဆိုကာ ကြောက်လန့်တကြား ရုန်းကန်နေသော ဝံပုလွေအား ဆေးလုံးကို အတင်း မျိုချခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး နတ်မျက်စိမှော်အတတ်ကို အသက်သွင်းကာ ဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြောင်းလဲလာမည့် အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာမီမှာပင် ဆေးအာနိသင် ပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း နဂါးတစ်ကောင် လူးလွန့်နေသကဲ့သို့ တစ်ဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာသည်။ သူ့ကိုယ်ထဲမှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါင်….</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ထိန်းချုပ်ထားသော လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးမှာ တုန်ခါနေသည်။ ဝံပုလွေကို ချည်နှောင်ထားသော အလင်းကြိုးများမှာ အဆမတန် တင်းကျပ်လာပြီး ပြတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ချီစွမ်းအင်ကို ထပ်တိုးကာ ထိန်းထားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ကထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကြီးလာပြီး အရွယ်အစားမှာ ဆင်တစ်ကောင်နီးပါး ရှိလာသည်။ ပုံစံမှာ ရူးသွပ်ခြင်း၊ သွေးဆာခြင်းနှင့် ရက်စက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဝံပုလွေသည် အတင်းဆောင့်ရုန်းလိုက်သဖြင့် အလင်းကြိုးများ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုဝံပုလွေမှာ လော့ချန်ထံသို့ ကမူးရှူးထိုး အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာစောင့်ကြည့်နေသော လော့ချန်သည် ဒဲ့ဝင်လာသော ဝံပုလွေလက်မှ အသာလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ တိမ်နင်းဖိနပ်နှင့် ဟိုပြေးဒီပြေးလုပ်နေရာ ဝံပုလွေမှာ သူ့နောက်သို့ ပတ်ချာလည် ပြေးလိုက်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် လော့ချန်သည် ဝံပုလွေ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် ဆေးအာနိသင်ခံနိုင်ရည် အချိန်ကို တိုင်းတာရန် အကြံနှင့် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေ၏ စွမ်းအားမှာ အဆမတန်ပေါက်ကွဲထွက်နေသဖြင့် သူတို့၏ စိန်ပြေးတမ်းကစားပွဲကြီးသည် ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ဆူညံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူမျှမကြားစေရန်  လော့ချန် မှော်အစီအရင် ချထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၄ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဆေးရှိန်ပြယ်လာကာ ဝံပုလွေ၏ အရှိန်မှာ နှေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မူလ အသိစိတ် ပြန်ဝင်သွားပုံရကာ တစ်ဖက်ရန်သူအား မယှဥ်နိုင်မှန်း ရိပ်မိသွားသဖြင့် နောက်သို့လှည့်ပြေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် လော့ချန်သည် စိမ်းမြရတနာဓား ၇ လက်ဖြင့် ဝံပုလွေ၏ ထွက်ပေါက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ၂ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဝံပုလွေမှာ အားပြတ်ကာ လဲကျသေဆုံးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် အသက်မရှိတော့သော ဝံပုလွေအား စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနားတဝိုက်တွင် ခြေရာလက်ရာမကျန်စေရန် သဲလွန်စများကို ဖျက်စီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အသက်မဲ့နေသော ဝံပုလွေကိုကျောခိုင်းကာ သူ့ကိုယ်ပိုင် မြေအောက်ဥမင်အတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>[သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး - ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှု မှတ်တမ်း]</p> <p> </p> <p>[၁။ အာနိသင် - ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကြွက်သားနှင့် သွေးချီများကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်ပေးသည်။ အခြေခံစွမ်းအင်မှ ချီသို့ ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်စဉ်နှင့် ဆင်တူသည်]</p> <p> </p> <p>[၂။ စွမ်းဆောင်ရည် - ခွန်အားကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးတက်စေသော်လည်း အသိစိတ်ကို ဝေဝါးစေကာ စိတ်ရိုင်းဝင်စေသည်။ အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းဖြစ်သော မျောက်ဝံသွေးကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်]</p> <p> </p> <p>[၃။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - စွမ်းအားကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူခြင်းဖြစ်သဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းကို ထိခိုက်စေသည်။ စွမ်းအင်ကြောများ ပြဲထွက်ခြင်းနှင့် သွေးချီ အားနည်းသွားခြင်းတို့ ဖြစ်စေသည်]</p> <p> </p> <p>[၄။ကြာချိန် - ၅ မိနစ်ခန့် ၊ အစွမ်းထက်သော အတတ်များ သုံးပါက အချိန်ပိုတိုတောင်းနိုင်သည်]</p> <p> </p> <p>[၅။နိဂုံး - ကျင့်ကြံခြင်းဆေး မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ဆေးသာ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာစွမ်းအင် လက္ခဏာများ မပြင်းထန်သဖြင့် ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်ချက်များနှင့် ငြိစွန်းမည် မဟုတ်ပေ]</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ပြန်ဖတ်ရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤဆေးမှာ လူသားကျင့်ကြံသူများအတွက် ဖြစ်သဖြင့် တိကျသော အဖြေသိရန်မှာ လူသားတစ်ဦးပေါ်တွင် စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>“သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးအကြောင်းကို ငါ လူသိခံလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ဆိုတော့ အစမ်းသပ်ခံမယ့်သူကို ဘယ်လိုရှာရပါ့မလဲ….”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဝမ်ယွမ်အား သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးချီနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ယခုလို တိုက်ပွဲဝင်ဆေးမျိုးအား သူ့အစ်ကိုကြီး အလွန်စိတ်ဝင်စား‌ပေမည်။ ထိုမျှသာမက ဝမ်ယွမ်သည် ဂိုဏ်းပြင်ပတွင် ကိုယ်ပိုင်ခန်းမတစ်ခုကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီမံခန့်ခွဲနေသူလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <h2> </h2>


Save