Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငရဲခန်းသဖွယ် နာကျင်ရသော အပ်စိုက်မှတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် နတ်ဘုရားတို့၏ မိစ္ဆာဖြိုခွင်းခြင်း နည်းစနစ်ကို အထင်သေးခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သူသည် ဤနည်းလမ်းအား စိတ်ဆန္ဒခိုင်မာမှုကို စမ်းသပ်သည့် ထူးခြားသော လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုအဖြစ်သာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ သွေးချီများမှာ ရုတ်ချည်း ထုံထိုင်းအေးစက်လာပြီး ခြေထောက်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များတွင် အလွန်နာကျင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ထုံကျင်ကျင် ခံစားမှုလေးမှတစ်ဆင့် မကြာမီမှာပင် အရေပြားကို မီးဖြင့်မြှိုက်နေသကဲ့သို့ စူးရှပူလောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ပထမ အပ်စိုက်မှတ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသေးသည်။ ဝမ်ယွမ်၏ ပြောကြားချက်အရ နောက်ထပ်ပိုကြောက်စရာကောင်းသော အပ်စိုက်မှတ် ၃၅ ခု ကျန်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ငရဲခန်းသဖွယ် နာကျင်ရမည့် အပ်စိုက်မှတ် ၃၅ ခုကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် လော့ချန် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ့အနေဖြင့် ဤနည်းစနစ်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေရသည်ကို  နားလည်သည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်ဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံသူဖြစ်စေ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သဘာဝအတိုင်း သန်မာကြံ့ခိုင်ကြသည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နာကျင်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် လေ့ကျင့်ရာ၌ ခန္ဓာကိုယ် အပြင်ပိုင်းတွင် လေ့ကျင့်ရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ အတွင်းပိုင်းရှိ အသက်သွေးကြောများကိုပါ ထည့်တွက်လေ့ကျင့် ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အပ်စိုက်မှတ်များကို ထပ်တလဲလဲ ပြင်းထန်စွာ လှုံ့ဆော်ခြင်းဖြင့် နာကျင်မှုကို တုံ့ပြန်ခံနိုင်ရည်စွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် စိတ်ဆန္ဒ ပိုမို ခိုင်မာလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံလောက်သော စိတ်ဆန္ဒရှိမှသာ မိစ္ဆာချီ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်လာသည့် ဝေဒနာကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဖြိုခွင်းခြင်း ဆိုသည်မှာ မိစ္ဆာချီကို ဖြိုခွင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှပေးသော နာကျင်မှုကို ဖြိုခွင်းခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက နည်းပညာအရ ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲ’ ဟု လော့ချန် အံကြိတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင်မှာ ပေါ်မလာတာလဲ၊ ငါ အခုထိ တကယ် မတတ်သေးလို့လား’</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် မီးလောင်နံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ခန်းမခေါင်းဆောင်လော့ ဒီတစ်အိုးတော့ ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွေ ပျက်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"အင်း…. ငါသိတယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူ အိုးကို ဆေးကြောရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်ခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာကျင်မှုကို သူ သည်းခံနိုင်သော်လည်း အာရုံလွင့်သွားခြင်းက ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ထိခိုက်စေသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးတွင် ပါရမီရှင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိသော်လည်း ထိုအဆင့်မှာပင် ကျရှုံးနှုန်း ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမှာမူ အာရုံလွင့်သွားသဖြင့် ဆေးလုံးပုံမဖော်နိုင်မီပင် ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဤနည်းစနစ်ကို လက်လျှော့ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ဆေးဖော်စပ်မှု အနည်းငယ် ကျရှုံးခြင်းမှာ ပြဿနာ မဟုတ်။ နစ်နာမည့်သူမှာ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းသာ ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ ဝေစုထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်သာ လျော့သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ကို ထက်မြက်အောင် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မည့် ဤနည်းလမ်းကို သူ မစွန့်လွှတ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် လော့ချန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဟု မယူဆပေ။ သူသည် လုံခြုံသော နိုင်ငံတစ်ခုတွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သဖြင့် အခက်အခဲအနည်းငယ်နှင့်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျတတ်သူ ဖြစ်နိုင်သည်။ ယခု ဤကမ္ဘာတွင် နှစ်နှစ်နီးပါး ကြိုးစားနေခြင်းမှာ သူ၏ ဇွဲကောင်းသော စရိုက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို တောင့်တသူ ဖြစ်သည်။ ထိုခရီးလမ်းမှာ အလွန်ရှည်လျားပြီး အခက်အခဲများစွာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ခိုင်မာသော နှလုံးသား မရှိပါက လမ်းခုလတ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကြောဂူအတွင်း လော့ချန်တစ်ယောက် ကျင့်ကြံနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီသန့်စင် အဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လရောင်မြက်မှာလည်း ချီစုဆုံအစီအရင်ကြောင့် ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှတစ်ဆင့် ချန်ယင်းတောင်သို့ သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံလာပါက ဤနေရာမှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ကြိုတင် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ စူးစမ်းမှုအတွင်း တစ်ခု သတိထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာဝံပုလွေ အရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခြင်းပင်။ မျိုးနွယ်စုချင်း တိုက်ပွဲကြောင့်လား သို့မဟုတ် တခြားနေရာသို့ ပြောင်းသွားသလား သူ မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>ပြန်မလာခင် လော့ချန်သည် ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာနံ့များကို ဖယ်ရှားရန် သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်ကို သုံးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ မီရှုဟွာ ထားခဲ့သော ချီစွမ်းအား အမှတ်အသားကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ထိုအမှတ်အသားမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ အပြည့်အဝ ပြန်လည် အားကောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ မြေခွေးအိုကြီး....” လော့ချန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ငါ့ကို မျက်စိအောက်ကကို နည်းနည်းမှ အပျောက်မခံဘူး၊ မနေ့က တွေ့တုန်းက ဒီအမှတ်အသားကို လျှို့ဝှက်ပြီး ပြန်ဖြည့်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ဆယ်ရက်အကြာတွင်….။</p> <p> </p> <p>"ဆေးလုံး ၅၇ လုံး၊ အဆင့်နိမ့် ၄၁ လုံးနဲ့ အလတ်စား ၁၆ လုံး"</p> <p> </p> <p>စီကုန်းရှို့ကျားက ထိုကိန်းဂဏန်းကို တင်ပြရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရေတွက်သော်လည်း ဆေးလုံး အရေအတွက်မှာ မတိုးပေ။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဖော်ခန်းမခေါင်းဆောင်၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ ဆေးအောင်မြင်မှုနှုန်းက မနေ့ကထက်တောင် ပိုနည်းနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မနေ့ညက နောက်ထပ် အပ်စိုက်မှတ်တစ်ခုကို နှိုးဆွထားသဖြင့် အမှန်ပင် နာကျင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်အလုပ်လုပ်နိုင်တာကိုပဲ ချီးကျူးရမှာကို၊ လာပြီး မေးခွန်းထုတ်နေတယ်….။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ဆေးဖော်ခန်းမရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ၊ ခင်ဗျားလို အပြင်လူကို ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ကိစ္စတွေ ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ကျောက်အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူ ဘာမှ ရှင်းပြရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စီကုန်းရှို့ကျားကမူ ဤအတိုင်း လွှတ်ထားရန် အစီအစဉ် မရှိ။ အကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ငါးရက်က သူ၏သားမှာ မီမိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဆေးဖော်ဆောင်၏ အမြတ်အစွန်းမှာ သူ၏ မိသားစု စီးပွားရေးနှင့် သူ၏သား အနာဂတ်အတွက် တိုက်ရိုက် ပတ်သက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ညနေမှာပင် စီကုန်းရှို့ကျားသည် မီရှုဟွာထံ သွားရောက် အစီရင်ခံတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ ဒီလ ဆေးဖော်ဆောင်က ထွက်တဲ့ ဆေးလုံး အရေအတွက်က ခန့်မှန်းထားတာထက် အများကြီး နည်းနေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လော့ချန်က ဘာပြောလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခက်အခဲ ရှိနေလို့ စိတ်မတည်ငြိမ်တာကြောင့် ဆေးဖော်စပ်တဲ့အခါ အာရုံမစိုက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်"</p> <p> </p> <p>‘ကျင့်ကြံမှု ပြဿနာလား’</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာ ပွတ်လိုက်သည်။ လော့ချန်၏ ဝိညာဉ်အမြစ် ငါးမျိုးစုံ ဖြစ်နေခြင်းက ကျင့်ကြံမှုတွင် အခက်အခဲ ရှိနိုင်သည်မှာ ပုံမှန်ပင်။ သို့သော် ယခင်က တစ်ခါမှ ဤသို့ မဖြစ်ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက လူတော်ပါ၊ သူ ပြန်ပြီး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ သူ့ကို အချိန်ပေးလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပေးလိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာက ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ စီကုန်းရှို့ကျားသည် ထိုပစ္စည်းကို ကြည့်ပြီး မျက်ခွံများပင် တုန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <h2> </h2> <h2> </h2> <h2> </h2> <h2> </h2> <h2> </h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save