Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချီသန့်စင် အဆင့် ၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် တာဝန်ခံမြောင်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံချင်သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ၏ ဆေးဖော်ဆရာ ဖြစ်တည်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မနေ့ညကမှ ချီသန့်စင် အဆင့် ၈ သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တက်လှမ်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မယုံနိုင်စရာ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို မီရှုဟွာ ရိပ်မိမသွားစေရန် ချီဖုံးကွယ်မှော်အတတ် သုံး၍ အဆင့်မှန်ကို တမင်ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပါရမီရှင်အဆင့် ရှိနေသော ဤမှော်အတတ်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအား လှည့်စားနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်မှာ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် ဘုရားတနေရသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤမှော်အတတ်ကြောင့် ချန်ယင်းတောင်မှ ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာဝံပုလွေများကိုပင် သူ လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူသား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သားရဲများထက် အာရုံခံစားမှု ပိုနိုင်သော်လည်း ထိုဝံပုလွေများ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း အဆင့်တူ လူသားများထက် မနိမ့်ကျလှပေ။ သူတို့အား လှည့်စားနိုင်ခဲ့လျှင် လူသားကိုလည်း လှည့်စားနိုင်လိမ့်မည်ဟု လော့ချန် ယူဆခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူ ယနေ့ လင်းစန္ဒာခန်းမ အစည်းအဝေးသို့ ခေါင်းမော့ရင်ကော့ တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သူ တာဝန်ခံမြောင်ရှေ့တွင်မူ သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားသည်။ ထိုသို့သောဂိုဏ်းကြီးမျိုးတွင် ထူးခြားသော စစ်ဆေးသည့် ပညာရပ်များ ရှိနိုင်ပေသည်။ ဝမ်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်မှုအခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သူ သိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် စက္ခုအလင်း အမြုတေဆေးအား သုံးစွဲခွင့်ရကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကြာရှည်သုံးစွဲပါက သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ဓားကဲ့သို့ စူးရှလာပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို များစွာ မြင့်တက်စေကာ တိုက်ပွဲများတွင်လည်း အားသာချက်များ ရရှိစေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ တာဝန်ခံမြောင်သည် လော့ချန်၏ ဖုံးကွယ်မှုကို မြင်ဟန်မတူပေ။ သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ ချီသန့်စင် အဆင့် ၇ နှင့် ၈ ကြားတွင် ဘာမျှ ခြားနားမှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့် နီးစပ်နေသော ဝမ်ယွမ်သာလျှင် သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ပြုံးရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံသူမြောင်၊ ကျွန်တော့်ကို လော့လေး လို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ဒီအငယ်တန်းက ဆေးဖော်ဆရာကြီးဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ မထိုက်တန်သေးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ…. အခု မထိုက်တန်သေးပေမဲ့ နောင်မှာ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ"</p> <p> </p> <p>မြောင်ကျန်းက လော့ချန်အား ချီးကျူးသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းဆီက ထွက်နေတဲ့ ဆေးလုံးအနံ့အသက်က ဆေးအညစ်အကြေးတွေ ဒါမှမဟုတ် မီးဓာတ်အညစ်အကြေးတွေ လုံးဝမပါဘူး၊ ဒါဟာ ဆေးဖော်ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးပညာအရည်အချင်းအား အနံ့နှင့်ပင် သိနိုင်သလော။</p> <p> </p> <p>သူသည် သန့်စင်ခြင်းမှော်အတတ်ဖြင့် ဆေးနံ့များကို ပုံမှန် ဖယ်ရှားလေ့ရှိသော်လည်း ဆေးလုံးများ၏ သန့်စင်သော စွမ်းအင်အငွေ့အသက်ကိုမူ တမင် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြောင်ကျန်း၏ အာရုံငါးပါးမှာ အမှန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့ လူငယ်တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>မြောင်ကျန်းက မီရှုဟွာဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေမီ မင်းရဲ့ ဖိုရှန်းဂိုဏ်းက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တွေနဲ့ စည်ကားနေတာပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်က တောက်ပလာမှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>မီရှုဟွာက အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါက မိတ်ဆွေမြောင်ရဲ့ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုပေါ်မှာလည်း မူတည်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့.... ဒါပေါ့၊ ဒါနဲ့ ငါအကူအညီတောင်းထားတဲ့ ကိစ္စကိုလည်း အထူးဂရုစိုက်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်” ဟု မီရှုဟွာက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မြောင်ကျန်းသည် သူ၏ ပါးစပ်မှ ဓားအမြုတေကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဓားတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ဓားပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ချက်ချင်းပင် လေဟုန်စီး၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက တကယ့် ဓားစီးခြင်းပဲ….။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်တောင် ခတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>နေပါဦး၊ ဒါကြီးက နည်းနည်းတော့ ရွံစရာမကောင်းဘူးလား၊ ခြေထောက်နဲ့ နင်းထားတဲ့ ဓားကို ပြန်မျိုချပြီး ဒန်တျန်ထဲမှာ သိမ်းထားရတယ်ဆိုတော့….။</p> <p> </p> <p>မြောင်ကျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် လေထုမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ မီရှုဟွာ၏ စူးရှသော အကြည့်များမှာ ဝမ်ယွမ်အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ် အစပိုင်းတွင် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မီရှုဟွာ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားသည်။ မီရှုဟွာ၏ အကြည့်များမှာ ကျောက်သားလို မာကျောပြီး ဝမ်ယွမ်အား စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်….။</p> <p> </p> <p>“မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင်…. ငါ့ဆီကို လာခဲ့လို့ ရတယ်” ဟု မီရှုဟွာ တိုးတိုးလေး ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပဲလား….။</p> <p> </p> <p>သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်း သို့မဟုတ် ပြဿနာရှာခြင်းများ လုံးဝ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း….။</p> <p> </p> <p>လော့ချန်၏ ပုခုံးအား ဝမ်ယွမ် အားကိုးတကြီး လာကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်အသိစိတ်က တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါလိုပဲ” ဟု ဝမ်ယွမ် မောပန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုဝမ်…. အစ်ကိုက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ တိုက်ရိုက် ခုခံခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင်သူများက စိတ်ဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်ကြပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်သူများကမူ စိတ်ဆန္ဒကို လေ့ကျင့်ကြသည်။ ဝမ်ယွမ်သည် သူ၏ ကျောက်သားအလား မာကျောသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် မီရှုဟွာ၏ ဝိညာဉ်ဖိအားကို တောင့်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်ကမူ ရှင်းသည်။ မီရှုဟွာ အနိုင်ရခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွမ်သည် အဆင့် ၈ သာ ရှိသေးပြီး မီရှုဟွာမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်သဖြင့် ဤသို့ တောင့်ခံနိုင်ခြင်းမှာပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သော အခန်းအတွင်း ဝမ်ယွမ်သည် ကျင့်ကြံရင်း အမောဖြေနေသည်။ လော့ချန်က ဘေးမှ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာမှ ဝမ်ယွမ် မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက တကယ့်ကို မလွယ်ဘူး၊ မီရှုဟွာရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်က ငါ့ရဲ့ စိတ်ကို သိမ်းပိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ငါသာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရင် ငါ့ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ အရေးကြီးတာလားဗျ”</p> <p> </p> <p>“ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ လိုအပ်ရင် ဦးညွှတ်ရမှာမှန်ပေမဲ့ သိက္ခာကိုတော့ အကျမခံရဘူး၊ မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ကျိုးပျက်သွားရင် အဲဒီလို ငုံ့ထားတဲ့ခေါင်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်မော့လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ်၏ စကားများတွင် လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်။ လော့ချန်သည် လိုအပ်လျှင် လိုက်လျောတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဘဝတွင် ယခုကဲ့သို့ ပြတ်သားရမည့် အခိုက်အတန့်မျိုး မကြုံဖူးသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွေးအဆီအနှစ် ဆေးလုံးရဲ့ စမ်းသပ်ချက် ရလဒ်တွေ ထွက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>“လူသားတွေအတွက်တော့ အသိစိတ် ပျောက်မသွားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်တိုလွယ်လာတယ်။ တခြား အာနိသင်တွေကတော့ မိစ္ဆာသားရဲတွေမှာ စမ်းသပ်တုန်းကအတိုင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သွေးအနှစ်သာရအား လောင်ကျွမ်းစေပြီး ခွန်အား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးစေသည်။ အချိန်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ခံသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဆေးကို အမြောက်အမြား ဖော်စပ်လို့ ရမလား" ဟု ဝမ်ယွမ် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ထိုစကားကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အရေးပေါ်သုံးဖို့ အနည်းအကျဉ်းဆို ရပြီ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ အများကြီး လိုချင်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် ဒီဆေးကို သုံးပြီး အဟန့်အတားတစ်ခုကို ချိုးဖျက်နိုင်မလားလို့ပါ” ဟု ဝမ်ယွမ်က ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်နဲ့ အစ်ကိုဝမ်”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် အမြန် တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက တိုက်ခိုက်ရေးအတွက်ပဲ သုံးရတဲ့ ဆေး၊ ကျင့်ကြံဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် နောက်ကျရင် အစ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရမယ့် သွေးမိစ္ဆာဆေးလုံးကို ထပ်ပြီး ဖန်တီးပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>လော့ချန်သည် ဝမ်ယွမ်၏ အပြုအမူများကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုဝမ်…. အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ်သည် ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း အလွန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်သည်၊ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်တွင် ယှဉ်ပြိုင်သည်၊ ခန်းမခေါင်းဆောင်ရာထူးကို လက်ခံသည်။ ယခုမူ ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်စေမည့် ဆေးကိုပင် သုံးချင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယွမ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘယ်လိုလုပ် မလောဘဲ နေနိုင်မှာလဲ၊ စောစောက တာဝန်ခံမြောင် စကားပြောနေရင်း ဆက်မပြောဘဲ တန်းလန်းရပ်သွားတာမှတ်မိလား....”</p> <p> </p> <p>လော့ချန် ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ စကားပြောဆိုမှု အများကြီး မရှိခဲ့သော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ သူ့အပေါ် စွဲကျန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုစကားလုံးကို သူ မှတ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာပဲ....”</p> <p> </p> <p>နေပါဦး၊ ဘာကို နှမြောတာလဲ….။</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့တာ နှမြောစရာပဲလို့ သူ ပြောချင်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save