Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှင်းဆီကွပ်ပျက် ငှက်အိမ်လုခြင်း သို့မဟုတ်  အစီရင်ကို အပိုင်စီးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မိုးကြိုးမီးတောက်စစ်သည် ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်းအစီရင်။</p> <p> </p> <p>​ထိုချော်ရည်ဘီလူး ခြောက်ကောင်မှာ စစ်သည်တော်  ဟု ခေါ်ဆိုသည့် အစီရင်စောင့်များ ဖြစ်ကြဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p> ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်၏ နားလည်မှုအရဆိုလျှင် အနည်းဆုံး စစ်သည်တော်တစ်ကောင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤစစ်သည်တော် ခြောက်ကောင်၏ အရှိန်အဝါမှာပင် တစ်ကောင်ချင်းစီက တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ်ခြင်းအဆင့် သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ရောက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်အနေဖြင့် သူမ၏ ဝှက်ဖဲများကို အကုန်ထုတ်သုံးလျှင်ပင် ခဏတဖြုတ်သာ တောင့်ခံနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အနိုင်ရရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ချော်ရည်ဘီလူး ခြောက်ကောင်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ စတင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လျှင် သုံးကောင်နှုန်းဖြင့် ခွဲဝေတိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်ဘက်တွင်မူ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်မှာမူ ခုခံရသည်မှာ အတော်လေး မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာသစ်အချို့ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"နောက်ထပ် စစ်သည်တော်တစ်ကောင် ကျန်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်က အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးများမှာ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို အမှန်တကယ် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> ဤမိုးကြိုးဘီလူးမှာ ဤခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်းအစီရင်၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး စစ်သည်တော် ခုနစ်ကောင်၏ ခေါင်းဆောင်၊ အစွမ်းအထက်ဆုံး နည်းစနစ်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေတာပဲ၊ အဆင့်တက်ခါစ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်လို့ရနိုင်တယ်၊ ဒီချော်ရည်ဘီလူး ခြောက်ကောင်ကိုပါ ထည့်တွက်မယ်ဆိုရင်... ဒီအစီရင်က အဆင့်တက်ခါစ ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ် သူတစ်ယောက်ကို ပိတ်မိထားနိုင်ရင် တကယ်ပဲ သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​မိုးကြိုးဘီလူးသည် ဟိန်းဟောက်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ဖန့်ချန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> သိသာသည်မှာ နောက်ကွယ်မှ ထိန်းချုပ်နေသူသည် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ဘက်တွင် ရှုံးနိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိသဖြင့် ဖန့်ချန်ကိုသာ အရင်နှိမ်နင်းလိုက်လျှင် ဤတိုက်ပွဲမှာ အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးသွားမည်ဟု တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လူရိပ် ၁၈ ရိပ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပြီး ဤအစီရင်ကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။</p> <p> သူတို့သည် ထိုအစီရင်၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သလို အစီရင်၏ ဒုတိယအချက်အချာများလည်း ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ အစီရင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသူက သူတို့ရှိရာ အရပ်မျက်နှာအတိအကျကို ရှာတွေ့နိုင်လျှင် အစီရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ တည်နေရာမှာ အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနေပြီး၊ အစွမ်းထက်လှသော စစ်သည်တော် ခုနစ်ကောင်၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရသည့် သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ သူတို့ကို ရှာဖွေရန် မည်သို့ အာရုံစိုက်နိုင်ပါမည်နည်း</p> <p> </p> <p>​"မုံမိတ်ဆွေ... ဒီတစ်ယောက်က နည်းနည်းတော့ အစွမ်းထက်သားပဲ၊ မိုးကြိုးစစ်သည်တော်နဲ့ မီးစစ်သည်တော် သုံးကောင်ပေါင်းတိုက်တာတောင် ခဏလေးနဲ့ မနှိမ်နင်းနိုင်သေးဘူးလား "</p> <p> </p> <p>"သူ ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ သိလား "</p> <p> </p> <p>"လင်းကွေ့ကြယ်တာရာနယ်မြေ မှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလို တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ပေါ်လာတာလဲ "</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ ထျန်းကွန့်တာအိုဂိုဏ်း က လူထက်တောင် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ဦးမယ့်ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်ပဲ အရိုးမာမာ၊ ဒီနေ့တော့ ဒီအစီရင်ရှေ့မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​မုံချင့်လင်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p>သူတို့၏ အမြင်တွင် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်မှာ လုံးဝ အရေးနိမ့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဖန့်ချန်မှာလည်း မကြာမီ နှိမ်နင်းခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုနှစ်ဦးမှာ မယှဉ်နိုင်တော့ဟု ခံစားရသည်နှင့် သူတို့၏ ကျောက်စိမ်းပြားများကို အလိုအလျောက် အပ်နှံကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​လူသတ်ရန်မူ သူတို့တွင် အစီအစဉ်မရှိချေ။</p> <p> </p> <p> ထိုစစ်ဆေးပွဲမှာ ကျောက်စိမ်းပြားထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပမာဏကိုသာ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ လူတွေကို အကုန်သတ်ပစ်လိုက်လျှင် သူတို့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ဘယ်သူက လိုက်စုပေးတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>​"နေဦး... လူတွေ ဘယ်ပျောက်ကုန်တာလဲ "</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုအတွင်းတွင် ရှိနေသင့်သော ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်နှင့် ဖန့်ချန်တို့မှာ မည်သည့်အချိန်က ပျောက်ကွယ်သွားမှန်း မသိတော့သည်ကို လူတိုင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> စစ်သည်တော် ခုနစ်ကောင်မှာပင် သူတို့ကို ရှာမတွေ့တော့ဘဲ ရပ်တန့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အယ် "</p> <p> </p> <p>မုံချင့်လင်သည် နောက်ဘက်မှ ကြီးမားသော တွန်းအားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သတိမမူမိခင်မှာပင် အစီရင်၏ အချက်အချာနေရာမှ ကန်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက်တွင် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူ ၁၇ ဦးမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အပြင်သို့ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ "</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးမှာ လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျလျက် မှင်တက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစီရင်က တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အစီရင်ကို ထိန်းချုပ်သူများမှာ အပြင်သို့ ကန်ထုတ်ခံရသည့် အဖြစ်မျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>​"မုံမိတ်ဆွေ... နင်..."</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးက မုံချင့်လင်၏ နောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခါးအောက်ပိုင်းတွင် ထင်ရှားလှသော ခြေရာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မုံချင့်လင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ကြောက်လန့်တကြား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မယုံနိုင်စရာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်  တစ်ဖက်လူမှာ သူတို့၏ အစီရင်အချက်အချာကို ရှာတွေ့ရုံသာမက၊ သူတို့နေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်ကာ ထိုအစီရင်ကိုပါ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်သွားခြင်းလား။</p> <p> </p> <p>​ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ</p> <p> </p> <p>​သူမအနေဖြင့် ဤအချက်ကို မယုံကြည်လိုသော်လည်း၊ စစ်သည်တော် ခုနစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်လှုပ်မတတ် စွမ်းအားများဖြင့် သူတို့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ မယုံ၍ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိန်းချုပ်မည့်သူ မရှိပါက ထိုစစ်သည်တော် ခုနစ်ကောင်မှာ မည်သို့ ဆက်လက် တည်ရှိနိုင်ပါမည်နည်း</p> <p> </p> <p>​မုံချင့်လင်မှာ တုန်လှုပ်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"အားလုံး ပူးပေါင်းကြ ခဏလောက် တောင့်ခံနိုင်ရင် သူတို့မှာ ဒီအစီရင်ကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လုံလောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး "</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်မှာ အမောဖြေရင်း အစီရင်ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းပေးနေကာ ဖန့်ချန်ကို အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျုပ်က ချီမန်အတတ်  ကို လေ့လာဖူးတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ ဆေးပညာနဲ့ အစီရင်အတတ်တွေလည်း ပါဝင်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်လို့လား..."</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်မှာ အစီရင်အတတ်ကို နားမလည်သဖြင့် ယုံတဝက် မယုံတဝက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မုံချင့်လင်တို့မှာ ၁၈ ယောက် ရှိသော်လည်း အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်သော အစွမ်းထက်လှသည့် စစ်သည်တော် ခုနစ်ကောင်ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"သူတို့က အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သုံးပြီး အစီရင်ကို မောင်းနှင်နေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ အားကုန်နေတာ ကြာပြီ "</p> <p> </p> <p>မုံချင့်လင်က ဟင်းလင်းပြင်ကို နာကျည်းစွာ ကြည့်ပြီးနောက် ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျမတို့ အရှုံးပေးတယ် "</p> <p> </p> <p>​ကျန်ရှိသူများလည်း မတတ်သာတော့ဘဲ နှမြောတသစွာဖြင့် သူတို့၏ ကျောက်စိမ်းပြားများကို ပစ်ပေးလိုက်ကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ကျောက်စိမ်းပြားများကို ဖမ်းယူကာ ခုနစ်ပုံ သုံးပုံ  ခွဲတမ်းဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခွဲဝေယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ၁၅၀ဝ ရရှိခဲ့ပြီး၊ ဖန့်ချန်မှာ ၃၅၀ဝ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ယခုဆိုလျှင် ဖန့်ချန်၏ ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ၈၀၀၀ ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ၅၀၀၀ နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသည်မှာ ပထမဆုံးလသာ ရှိသေးပြီး နောက်ထပ် ငါးလ ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်တွင် ကြည့်နေကြသော ချင်းကျန်းနှင့်အဖွဲ့မှာ မှင်တက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် မုံချင့်လင်တို့အဖွဲ့မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ခင်းကျင်းထားသော အစီရင်ထဲတွင် ပြန်လည်ပိတ်မိနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ချင်းမိတ်ဆွေ... ဖန့်မိတ်ဆွေရဲ့ စွမ်းအားက ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ထက်တောင် သာနေပုံပဲ၊ စစ်သည်တော် လေးကောင်ရဲ့ ဝိုင်းတိုက်တာကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေးပဲ..."</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သွားစို့ "</p> <p> </p> <p>ချင်းကျန်းက ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားပြီး အားလုံးကို အမြန်ထွက်ခွာရန် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မုံချင့်လင်တို့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီဖြစ်၍ ထိုအစီရင်မှာ မကြာမီ ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင် အစီရင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​မုံချင့်လင်နှင့် အဖွဲ့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျလာပြီး အတော်လေး လန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟုတ်ပါကလည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လွယ်လွယ်နှင့် အပ်နှံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ချင်းကျန်းတို့မှာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေတို့... အခု သွားလို့ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က မုံချင့်လင်တို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ "</p> <p> </p> <p>မုံချင့်လင်က မထွက်ခွာသေးဘဲ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာကိုလဲ အော်... အစီရင်ကို ပြောတာလား၊ မင်းရဲ့ နည်းစနစ်တွေက သိပ်ကို ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ် ၊ အားနည်းချက်ကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်တာပဲ၊ နောက်ခါ မလုပ်နဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သိပ်ကို ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်</p> <p> </p> <p>မုံချင့်လင်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။</p> <p>သူမ၏ ဂိုဏ်းတူများမှာမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခမ်းနေချိန်တွင် ချင်းကျန်းတို့၏ လက်စားချေခြင်းကို မခံလိုသဖြင့် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မုံချင့်လင်လည်း လိုက်ပါသွားရသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်၏ စကားကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲယုံကြည်မှု ရှိလှသော သူမမှာ သံသယအနည်းငယ် ဝင်သွားမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ခုနက မုံမိတ်ဆွေတို့က ကျုပ်တို့ကြားက ကိစ္စကို ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်သွားလို့ပါ၊ ချင်းမိတ်ဆွေ... ကျုပ်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားက ဒီမှာရှိတယ်၊ လာယူလိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်က ချင်းကျန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save