Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နည်းလမ်းတစ်ခု ပြောင်းလဲခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် အစောပိုင်း... တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် နဲ့လည်း သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ နောက်ထပ် လုပ်ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုရှိသေးတယ်... ဘယ်လို မသေမျိုးလမ်းစဉ်မျိုးကို ရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန်သည် မိမိစိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် သူက အခြားသူများကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မနေဘဲ ရှေ့ဆက်ရမည့် မသေမျိုးလမ်းစဉ်  အတွက်သာ စတင်စီမံကိန်း ချနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>​လောကတွင် မသေမျိုးလမ်းစဉ် အမျိုးမျိုးရှိရာ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် မပြည့်စုံသော လမ်းစဉ်များဖြစ်နေပါစေ၊ သူ၏ ထံတွင် မှန်လေး ရှိနေသရွေ့ လိုအပ်သော နတ်ဆေးပင် များကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် လမ်းစဉ်တစ်ခုသည် ပြည့်စုံခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သူ သိပ်ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘဲ မိမိနှင့် အသင့်တော်ဆုံး လမ်းစဉ်ကိုသာ ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့အနက် စစ်မှန်သော မသေမျိုးလမ်းစဉ် မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စမ်းသပ်ပြီးသားဖြစ်၍ အကောင်းဆုံးဖြစ်သော်လည်း၊ ပို၍ ကောင်းမွန်သော လမ်းစဉ်မရှိလျှင်သာ ထိုလမ်းကို ရွေးချယ်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နတ်ဆေးပင် များကို ရှာဖွေရာတွင် မသေမျိုးလောကငယ်  မှ ရိပ်မိမသွားစေရန် အလွန်ပင် သတိကြီးစွာ ထားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ အောက်ခြေခြောက်နယ်မြေတွင်သာ ဆိုပါက သူ ဤမျှ စိုးရိမ်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခု အထက်သုံးနယ်မြေတွင်မူ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ဖဲချပ်ဖြစ်သည့် ယင်လောကသို့ ကူးပြောင်းခြင်း ကို အသုံးမပြုနိုင်သေးသဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ အကာအကွယ်ပေးရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အဆင့် ၅ သို့မဟုတ် အဆင့် ၆ မသေမျိုးများ၏ အကြည့်အောက်သို့ ရောက်သွားပါက သူ၏ လက်အောက်ရှိ ဟွမ်ဝူကျိ ၊ ဖန့်ထျန်းဇွန်၊ ဖန့်ရွှမ်ယန် နှင့် ဖန့်လူသား တို့ ရှိနေလျှင်ပင် အင်အားချင်း ယှဉ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဂုဏ်ယူပါတယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် "</p> <p> </p> <p>​မုံချင့်လင်သည် ဦးစွာ လက်အုပ်ချီ၍ ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ နောင်ကျရင် ကျမတို့အဖွဲ့ရဲ့ ပင်မအင်အားက ပိုပြီးတော့ တောင့်တင်းလာမှာ သေချာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>​"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဖန့်မိတ်ဆွေ "</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများလည်း သတိဝင်လာကာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် ဝန်တိုမှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ ယခု ဂုဏ်ပြုစကားမှာ စိတ်ရင်းအမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် အဖွဲ့တစ်ခုတည်းဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အဖွဲ့၏ အင်အားကြီးမားခြင်းသည် သူတို့အတွက်လည်း အကျိုးရှိပေမည်။</p> <p> </p> <p>​"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အခု အဆင့်တက်တဲ့ ပီတိထဲမှာ နစ်မျောနေတာဆိုတော့ သိပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... အခုလေးတင် တက်ထားတာဆိုတော့ အရှိန်အဝါကို တည်ငြိမ်အောင် အရင်လုပ်ရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ ခန့်ကြာသောအခါ ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လင်းတုန်းအား လက်အုပ်ချီ၍</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... စောင့်ရှောက်ပေးလို့"</p> <p> </p> <p>​"အင်း..."</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်းက ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p>"မင်းက အခုမှ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တာဆိုတော့ ကျင့်ကြံခြင်းကို တည်ငြိမ်အောင် အချိန်တစ်ခုယူရဦးမယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်မှ စစ်ဆေးပွဲတွေက ပြီးဆုံးမှာဆိုတော့ လှေပေါ်မှာပဲ အေးဆေး ကျင့်ကြံနေလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"</p> <p> </p> <p>​နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ထိုက်ရွှီမသေမျိုး တို့အဖွဲ့သည် အကြီးစား စစ်ဆေးပွဲ တာဝန်ကြီးကို အောင်မြင်စွာ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာနယ်မြေ ရှစ်ခုလုံးကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် သွားရောက်ခဲ့ရုံသာမက၊ ထိုနယ်မြေများရှိ နာမည်ကျော် ဒေသများသို့လည်း သွားရောက်ခဲ့ကြသဖြင့် ကျွယ်မင်နန်းတော်အတွက် ထောင်နှင့်ချီသော အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုကဲ့သို့သော လူရည်ချွန် စုဆောင်းနိုင်စွမ်းမျိုးမှာ သာမန်ဂိုဏ်းများ လုံးဝ မလုပ်နိုင်သည့် အရာပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယွီဝူရှီးတို့အဖွဲ့သည် ကျွယ်မင်နန်းတော်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ လင်းတုန်းသည် သူတို့ကို လင်းကွေ့ကြယ်တာရာနယ်မြေမှ အလွန်ဝေးကွာလှသော ဂြိုဟ်တစ်လုံးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုခရီးစဉ်အတွက်ပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အချိန်အတော်များများကို ဟင်းလင်းပြင်  ထဲ၌သာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီဂြိုဟ်က ကျုပ် နယ်မြေချဲ့ထွင်ရင်းနဲ့ ရှာတွေ့ထားတာ။ ဒီမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက နိမ့်သလို၊ အရင်းအမြစ်လည်း မပေါများဘူး။ ဒါပေမဲ့ အားသာချက်တစ်ခုကတော့ နံပါတ် (၁၅၇) ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေ နဲ့ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>​လင်းတုန်းသည် လူတိုင်းကို ထိုဂြိုဟ်၏ ပြင်ပတွင် သီးသန့်တည်ရှိသော သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူဗိမာန် သို့ ခေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ အတော်များများကို တွေ့ရပြီး အချို့မှာ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်၊ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်၊ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်များ ဖြစ်ကြသလို အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ မသေမျိုးများပင် ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ လင်းတုန်းအပေါ် အလွန် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုကျင့်ကြံသူများသည် အခါအားလျော်စွာ အဖွဲ့လိုက် လှေကြီးများကို စီးနင်းကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့တွေ မသေမျိုး  အဆင့် မရောက်မချင်း ဒီနေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းတို့ သီးသန့်ကျင့်ကြံတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နံပါတ် (၁၅၇) ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေထဲကို သွားရောက် စူးစမ်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်တယ်။ အပြင်စည်းကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အနိမ့်ဆုံး စံနှုန်းအရ ကျွယ်မင်နန်းတော်က မင်းတို့ကို တစ်နှစ်ကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ စီ ပေးလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>" အဲဒါထက် ပိုလိုချင်ရင်တော့ တားမြစ်နယ်မြေထဲကနေ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရလိမ့်မယ်။ ရလာတဲ့ အရာတွေထဲက သုံးပုံတစ်ပုံကို မင်းတို့ယူ၊ ကျန်တဲ့ ခုနစ်ပုံကိုတော့ အထက်ကို ပေးသွင်းရမယ်"</p> <p> </p> <p>" ဒါပေမဲ့ သတိထားရမှာက ဒီတားမြစ်နယ်မြေက ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်နေသေးတယ်၊ ဆိုလိုတာက မင်းတို့ဟာ တခြား အင်အားကြီးအဖွဲ့တွေရဲ့ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့တွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့နိုင်တယ်။ အပေးအယူ စာချုပ်တွေ ရှိပေမဲ့ အန္တရာယ်ကတော့ အမြဲရှိနေသလို၊ တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အန္တရာယ်တွေကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ တင်းမာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းတုန်းက ပြုံးလျက်</p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့မှာ ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေကို စူးစမ်းခွင့် ရသွားပြီလေ။ အထက်သုံးနယ်မြေက ကျင့်ကြံသူ အတော်များများဟာ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို စိတ်ကူးနဲ့တောင် မမှန်းနိုင်ကြဘူး"</p> <p> </p> <p>​စကားအဆုံးတွင် လင်းတုန်းသည် လူတိုင်းကို ဂူဗိမာန်များစွာ ရှိသော တောင်တန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး ဖန့်ချန်တို့အတွက် လူမရှိသော ဂူဗိမာန် ၂၀ ကို ရွေးချယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံတယ်ဆိုပေမဲ့ ပွဲကြီးလမ်းကြီးနဲ့ လုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ နောင်ကျရင် မင်း တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ရောက်မှပဲ တရားဝင် တပည့်အဖြစ် ပွဲလုပ်ပြီး လက်ခံမယ်။ အခုတော့ မင်းက အစမ်းသင်တပည့် ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ့ဘက်ကနေ မင်းကို တစ်နှစ်ကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံး အပိုပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ မင်းက စစ်ဆေးပွဲမှာ ကြေးနီရောင် ရထားတဲ့အတွက် နောက်ထပ် ၁၀ တုံး ထပ်တိုးရဦးမယ်။ ဆိုတော့ စုစုပေါင်း တစ်နှစ်ကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၄၀ ရမယ်။ အချိန်တန်ရင် ဂုဏ်ပြုနန်းတော်  မှာ ကိုယ်တိုင်သွားထုတ်ချေ"</p> <p> </p> <p>​လင်းတုန်းက ဖန့်ချန်ကို မှာကြားပြီးနောက် လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ</p> <p> </p> <p> "နောက် လအနည်းငယ်လောက် အနားယူရင်း ဒီနေရာရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံတွေကို လေ့လာကြ။ ပြီးရင်တော့ မင်းတို့အဖွဲ့အတွက် သီးသန့်လှေကို သွားထုတ်ကြ။ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ လှေတွေက တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ မင်းတို့အတွက် အသက်ရှင်ဖို့ အဓိက သော့ချက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>​လင်းတုန်း ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း ခဏတာ စကားစမြည် ပြောကြပြီးနောက် မိမိတို့ ဂူဗိမာန်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်သည် သူ၏ နယ်နိမိတ်ဘူးသီး ထဲမှ ဟွမ်ဝူကျိ ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရမယ် ထင်ထားတာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီလို ဝေးလံတဲ့ နေရာကို ရောက်လာခဲ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>​"သခင်လေး... ကျနော် အခွင့်အရေးရှာပြီး နတ်ရိုသေနန်းတော် နဲ့ ဆက်သွယ်ကြည့်ရမလား၊ သခင်လေး သိချင်တဲ့ သတင်းကို တိုက်ရိုက် ဝယ်လိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဟု ဟွမ်ဝူကျီက အကြံပေးသည်။</p> <p> </p> <p>​ဖန့်ချန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်</p> <p> </p> <p> "ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လိုအပ်တဲ့ မသေမျိုးကျောက်တုံး  က အတော်လေး များလိမ့်မယ်။ မင်း ဘူးသီး ထဲမှာပဲ ခဏ ပြန်နေဦး၊ ငါ ဒီနေရာက ထွက်သွားတဲ့အခါမှ အခွင့်အရေးကြည့်ပြီး မင်းကို ပြန်ထုတ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>​ဟွမ်ဝူကျိ ဘူးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် မှန်လေးကို ထုတ်ယူကာ မေးမြန်းလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"ငါ ဝမ်ချုံးစန်းရဲ့ တည်နေရာကို သိချင်ရင် မသေမျိုးကျောက်တုံး ဘယ်လောက် လိုမလဲ "</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကို... မင်း သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို သိချင်ရင်တော့ အတော်များမယ်၊ အနည်းဆုံး နှစ်သောင်း လိုလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​နှစ်သောင်း</p> <p>တကယ်ကို မနည်းလှချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မသေမျိုးကျောက်တုံး ကိုးရာကျော်သာ ရှိသဖြင့် နှစ်သောင်းနှင့် ဆိုလျှင် အလှမ်းဝေးလွန်းနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်က အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးရဲ့ မသေမျိုးစားရင်းဝင်ခွင့်တောင်မှ မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်သောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ မသေမျိုးအရိုးဆီ ခုနစ်ကျပ်သားပဲ ပေးခဲ့ရတာ။</p> <p> </p> <p>​မသေမျိုးအရိုးဆီ တစ်ကျပ်သားကို ကျောက်တုံး ၈၀၀ နဲ့ တွက်ရင်တောင် အဲဒီ စားရင်းဝင်ခွင့်ရဲ့ တန်ဖိုးက ကျောက်တုံး ၂၁,၆၀၀ ပဲ ရှိတာ။</p> <p> </p> <p> အခု ဝမ်ချုံးစန်းရဲ့ တည်နေရာကို မေးတာတင် အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး စားရင်းဝင်ခွင့် တန်ဖိုးလောက် ရှိနေတာလား</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကို... မင်း တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ ပြောင်းမေးရင်တော့ ကုန်ကျမယ့် ကျောက်တုံးက နည်းသွားနိုင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ဟု မှန်ချပ်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ပြောင်းမေးရမယ် "</p> <p> </p> <p>ဖန့်ချန်၏ အမူအရာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြန်မေးလိုက်သည်</p> <p> </p> <p>"ချန်ခုန်းမသေမျိုးအရှင် ရဲ့ တည်နေရာကို သိချင်ရင်ကော ဘယ်လောက် လိုမလဲ "</p> <p> </p> <p>​"သုံးထောင်ဆို ရပြီ  သုံးထောင်ပဲ လိုတယ် "</p> <p> </p> <p>မှန်လေးက အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ အရောင်းအဝယ် မလုပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အတော်လေး စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save