Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကို နှိမ်နင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်းယွန်းမြို့ရှေ့တွင် မြို့ကို ဝိုင်းရံထားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သန်းနှင့်ချီသော စစ်သည်တော်များမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ချင်းယွန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြင့်မားပြီး ခိုင်ခံ့လှသော မြို့ရိုးများပေါ်တွင် ကွေ့ယွမ်မင်းဆက် က စစ်သည်အင်အား အမြောက်အမြားကို ချထားပြီးဖြစ်သည်။ လေထုမှာ တင်းမာနေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို စစ်မီးတောက်လောင်တော့မည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှီကျင်းက မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးမီမှာပင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပညာရှိတစ်ဦးမှာ လေထဲသို့ လမ်းလျှောက်တက်လာပြီး စစ်တပ်နှစ်ခုကြားတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ကြယ်တာရာမင်းဆက်ရဲ့ နန်မိုပဲ ဒီနေ့ သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက် စစ်တပ်ကို ဘယ်ဗိုလ်ချုပ်က ဦးဆောင်လာတာလဲ။ ငါနဲ့တွေ့ဖို့ ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်းပါဦး"</p> <p> </p> <p>နန်မို စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတစ်ဦး၏ ဖိအားများမှာ သူ၏ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ မိုးကောင်းကင်၏ အရှိန်အဝါမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး စစ်တပ်နှစ်ခုရှေ့ရှိ တိုက်ပွဲဝင်လိုသော စိတ်ဓာတ်များကိုပင် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်မြေပြင်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ နန်မိုသည် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက သူဖြစ်ချင်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုပင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်က သူ့ကို ဤတိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှီကျင်းသည်လည်း လေထဲသို့ လှမ်းတက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျားသစ်မျက်လုံးများမှာ ပြိုင်ဘက်ထံသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ဗိုလ်ချုပ် ရှီကျင်း ပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲက သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်နဲ့ ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်ကြားက ကိစ္စပဲ။ ကြယ်တာရာမင်းဆက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်း ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒီကိုလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ နန်မိုက လက်အုပ်ချီကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည် "ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်ဆိုတာ ငါတို့ ကြယ်တာရာမင်းဆက်ရဲ့ မဟာမိတ်ပဲ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ကြယ်တာရာမင်းဆက်က လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် နိုင်ငံနှစ်ခုကြား စစ်ဖြစ်တာက ပြည်သူတွေကိုပဲ ဒုက္ခရောက်စေလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ကြယ်တာရာမင်းဆက်က ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်တာကို မကြည့်ရက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ဘက်က ကြားဝင်ရတာပဲ။ မင်းတို့နိုင်ငံဘက်က စစ်တပ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ပဋိပက္ခတွေကို ရှောင်ကြဉ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှီကျင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်က ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်က ငါတို့ သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်ကို ကျူးကျော်ဖို့ စစ်သည်တွေ စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ ငါတို့နိုင်ငံနှစ်ခုကြားမှာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့ လမ်းစမရှိဘူး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ မင်းက ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်မှာကို မကြည့်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်ကို ငါတို့ သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်ဆီမှာ အညံ့ခံခိုင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် စစ်ပွဲလည်း ချက်ချင်းရပ်သွားမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းက တကယ်ပဲ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လုပ်တော့မှာလား"</p> <p> </p> <p>နန်မို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက အမိန့်အရ ဒီကိုလာတာ၊ မင်းတို့နိုင်ငံနဲ့ တကယ်ကြီး ထိပ်တိုက်မတွေ့ချင်ဘူး။ ငါတို့ ကြယ်တာရာမင်းဆက်ကို မျက်နှာသာပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့မင်းဆက်ရဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်ခွင့်ကို ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်တာရာမင်းဆက်ရဲ့ မျက်နှာသာ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရှီကျင်း၏ လှောင်ပြောင်သော အမူအရာမှာ ပိုမို သိသာလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ကြယ်တာရာမင်းဆက်က ဘာမျက်နှာရှိလို့လဲ၊ ငါ့ရဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်ကို အမိန့်ပေးဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။ ဒီနေ့တိုက်ပွဲမှာ ချင်းယွန်းမြို့ ကျဆုံးရမယ်။ တကယ်လို့ မင်းက ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီလေ။ မင်းမှာ ဒီလို မောက်မာတဲ့ စကားတွေ ပြောနိုင်ဖို့ ဘာအရည်အချင်းရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>နန်မိုမှာ ဒေါသထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို မှောက်လှန်ပစ်တော့မည့်အလား ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှီကျင်း၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဒျန်ထျန် အတွင်းမှ နတ်ဘုရားသတ်လှံ မှာ ချက်ချင်းပင် လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအားများမှာ ကြေးညိုရောင် လှံအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး လှံပေါ်ရှိ အဆုံးမရှိသော သူတော်စင်ဘုရင်၏ သွေးများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ကြေးညိုရောင် လှံသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သွေးရောင်အလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထင်ဟပ်သွားစေပြီး၊ နန်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟာသူတော်စင်လက်နက်"</p> <p> </p> <p>နန်မိုမှာ ပိုပြီး စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆုံး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှု မည်မျှပင် မြန်ပါစေ၊ မဟာသူတော်စင်လက်နက်ထက်တော့ မမြန်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သွေးရောင် အအေးဓာတ် အလင်းတန်းက ရိုက်ခတ်လာသည့်အခါ နန်မို၏ ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတံတိုင်းကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သို့သော် အသက်တစ်ရှူစာအတွင်းမှာပင် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နန်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်ဖောက်ခံလိုက်ရပြီး သွေးရောင် အအေးဓာတ်အလင်းက သူ့ကို ချင်းယွန်းမြို့ရိုးပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် စိုက်ရိုက်ထားလိုက်သည်။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း၏ သက်စောင့်အားမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်တပ်နှစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ရှီကျင်းထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် လုကျိုးမှာမူ နန်မိုမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် မြို့ရိုးပေါ်တွင် အစိုက်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှီကျင်းက ဘယ်လိုတောင် ဒီလောက် ပြတ်သားပြီး နန်မိုကို တိုက်ရိုက် သတ်ရဲရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>နန်မို တစ်ယောက်တည်းကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြယ်တာရာမင်းဆက်မှာ သာမန် အင်အားစု မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်သည် မဟာသူတော်စင်အဆင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော အခြေခံရှိနေသည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ကြယ်တာရာမင်းဆက်ကဲ့သို့ အင်အားစုမျိုးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် တံဆိပ်ခတ်ထားသော မဟာသူတော်စင် များ ရှိမနေနိုင်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လုကျိုး၏ အမြင်တွင် ရှီကျင်းအနေဖြင့် ကြယ်တာရာမင်းဆက်နှင့် မျက်နှာပျက်ရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ လုကျိုး၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း  လုကျိုး အဲဒီလောက်ထိ စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နန်မို သေသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်က မဟာသူတော်စင်လက်နက်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီတိုက်ပွဲမှာ ချင်းယွန်းမြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ခက်ခဲသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လုကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ရှီကျင်းက နတ်ဘုရားသတ်လှံ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ချက်ကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြိုကျသွားပြီး ချင်းယွန်းမြို့ တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်း ခိုင်ခံ့သော မြို့ရိုးကြီးမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး ဖူန်မှုန့်များမှာ တောထသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် စစ်သည်ပေါင်းများစွာ ကျဆုံးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်းယွန်းမြို့မှာ အတင်းအဓမ္မ အပေါက်ဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ တင်းကျပ်လှသော ကာကွယ်ရေးများမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှီကျင်းက နတ်ဘုရားသတ်လှံကို သူ၏ ဒျန်ထျန်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး၊ ဗဟိုတပ်ကွပ်ကဲမှု နေရာသို့ ပြန်လှမ်းလာကာ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြို့ကို သိမ်းပိုက်ကြ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ စစ်တပ်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ချီတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှီကျင်းသည် နတ်ဘုရားသတ်လှံကို ထပ်မံ အသုံးမပြုတော့ပေ။ သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် မဟာသူတော်စင်လက်နက်ကို နှစ်ကြိမ် အသုံးပြုခြင်းမှာ သူ၏ အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ တတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ နတ်ဘုရားသတ်လှံကို သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ မသုံးသည်ဖြစ်စေ အခုတော့ အရေးမကြီးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပထမတစ်ချက်က နန်မိုကို သတ်လိုက်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ချက်က ချင်းယွန်းမြို့ရိုးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရာ ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်ဘက်မှ စိတ်ဓာတ်များမှာ လုံးဝ ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စစ်တပ်ကြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသည့်အခါ လုကျိုးက ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်၏ တပ်များကို စုစည်းကာ အမြန်ဆုံး ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော စစ်သည်များမှာ အချိန်တိုအတွင်း ထိရောက်သော တိုက်ပွဲဝင်အင်အားကို မဖော်ဆောင်နိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save