Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျောက်ကျိန်း၊ မသေမျိုးများနှင့် သာမန်လူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြားက ကွာခြားချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟွာတောက်ကျန့်နှင့် ယွီမီတို့ ခုယီနှင့် ခုအာတို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီးမှသာ ကျောက်ကျိန်းက  အကြည့်ကို ထောင်ကျန်းယဲ့ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>ခုယီက ယွီမီကို ချက်ချင်း ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး ခုအာက ဟွာတောက်ကျန့်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဟွာတောက်ကျန့်က ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ တောင်အောက်ရှိ စခန်းကို လှည့်ကြည့်၍…</p> <p> "မင်းတို့ကို ငါ မလိမ်ခဲ့ပါဘူး... ထျန်းရွှမ်တောင်က ကျောက်ကျိန်း နိုင်ငံ ပြန်ရဖို့ တကယ်ပဲ ကူညီပေးမှာပါ... ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ... မင်းတို့တွေ ကျောက်ကျိန်းကို လုံးဝ မယုံကြည်ဘူးလား..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခုယီနှင့် ခုအာတို့က ယွီမီကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားကာ ဟွာတောက်ကျန့်နှင့် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြပြီးနောက် တောင်အောက်ရှိ စခန်းကို ငုံ့ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။</p> <p>မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သိုင်းပညာရှင် ရာချီ ဝိုင်းရံခံထားရသော်လည်း ကျောက်ကျိန်းမှာ ကြောက်ရွံ့သည့် အမူအရာ လုံးဝ မပြချေ။</p> <p>ထောင်ကျန်းယဲ့က သူ့ကို အကဲခတ်နေသလို သူကလည်း ထောင်ကျန်းယဲ့ကို ပြန်လည် အကဲခတ်နေပြီး နှစ်ဦးစလုံး စကားပြောရန် အလျင်မလိုကြပေ။</p> <p>အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ထောင်ကျန်းယဲ့က နောက်ဆုံးတွင် စတင် စကားပြောလိုက်၏။</p> <p> "မင်းက ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက... ဂိုဏ်းချုပ် လီချင်းချိုးရဲ့ တပည့်လို့ ငါ ကြားတယ်..."</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ပြောစရာ ရှိတာ ပြောစမ်းပါ... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."ဟု ကျောက်ကျိန်းက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်တော့ ထောင်ကျန်းယဲ့က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်ပြီး  </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းက ကိုးပြည်ထောင်နယ်မြေ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့က မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနေတာလို့တောင် တချို့က ပြောကြတယ်... မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းကို လွှဲပေးလိုက်စမ်း! မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ မိခင် ဒီမြှုပ်နှံခြင်းတောင်ကုန်းတစ်ရာကနေ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> "ဒါပဲလား..."</p> <p> "ဘာလဲ... မင်းတို့ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက အပြောခံရလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိလို့လား..."</p> <p> "မင်းမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေမယ့် အစီအစဉ် တစ်ခုခု ရှိမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အတွက် သက်သက် ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအချက် တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် မင်းကို သေဒဏ်ပေးဖို့ လုံလောက်နေပြီ... ငါ တကယ် သိချင်နေတာက သူက ငါ့မိခင်မှန်း မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ၊ ပြီးတော့ ငါ လာမယ်ဆိုတာကိုရော ဘယ်လို သေချာနေတာလဲ..."</p> <p>ကျောက်ကျိန်း၏ ဂရုမစိုက်သော သဘောထားကို မြင်သောအခါ ထောင်ကျန်းယဲ့က မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး …</p> <p> "အခုထိတောင် မင်း နားမလည်သေးဘူးလား... ဘယ်သူကမှ မင်းကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ရင် ကျူကျိုးနယ် အပြင်ဘက်က ငါတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်မှာလဲ..."</p> <p>"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်များကို စတင် လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအခါ ဝိုင်းရံထားသော မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သိုင်းပညာရှင်များ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထောင်ကျန်းယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွင်းအား တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး သူ့ ဆံပင်များကို လွင့်ဝဲသွားစေသည်။</p> <p> သူက ကျောက်ကျိန်းကို အထင်သေးစွာ ကြည့်ပြီး…</p> <p>"ငါ့ကို အားနည်းတယ်လို့ မင်း တကယ် မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား..."</p> <p>ဝုန်း...</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းတစ်ခုက ဝိုင်းရံထားသော မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သိုင်းပညာရှင်များ အားလုံးကို လွင့်ထွက်သွားစေပြီး တဲများ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပြိုကျသွားတော့သည်။ ကျောက်ကျိန်းက ထောင်ကျန်းယဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ဖောက်ဝင်သွားအောင် ထိုးချလိုက်ရာ သွေးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး သူ့ မေးစေ့က ထောင်ကျန်းယဲ့၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်သွားလေသည်။</p> <p>"အွတ်..."</p> <p>ထောင်ကျန်းယဲ့က သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သွေးလွှမ်းနေပြီး  ခွန်အားများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူ့ရှေ့၌ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သူ မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ့ ခန္ဓာကိုယ် အလျင်အမြန် အေးစက်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"မင်းက အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တယ်လို့ မင်းကိုယ်မင်း တကယ် မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား..."</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက ထောင်ကျန်းယဲ့ကို တီးတိုး မေးလိုက်ပြီးနောက် လက်သီးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ထောင်ကျန်းယဲ့ သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကျသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သိုင်းပညာရှင်များမှာ လူးလဲထလာကြပြီး ထောင်ကျန်းယဲ့ ဒူးထောက်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ  တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အကြီးအကဲက ဘယ်လိုလုပ်..."</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ... အကြီးအကဲက လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း အဆင့်နီးပါး ရောက်နေတဲ့ အရှင်သခင် တစ်ယောက်လေ..."</p> <p>"မိစ္ဆာပဲ! သူက မိစ္ဆာ ဖြစ်ရမယ်!"</p> <p>"ပြေး! အခု ပြေး!"</p> <p>မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သိုင်းပညာရှင်များမှာ ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သာမက တောင်စောင်းတွင် ရပ်နေသော ယွီမီနှင့် ဟွာတောက်ကျန့်တို့သည်လည်း ကျောက်ကျိန်းက ထောင်ကျန်းယဲ့ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။</p> <p>ခုယီနှင့် ခုအာတို့မှာမူ တည်ငြိမ်နေကြဆဲပင်။ ဟွာတောက်ကျန့်၏ စကားများ မှန်ကန်လိမ့်မည်ဟု လောင်းကြေးထပ်ရဲခြင်းမှာ ကျောက်ကျိန်း မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယခင်က ကျောက်ကျိန်း၏ ခွန်အားမှာ ကျိန့်ယန်ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ဝင်စီးပြီး ကျောက်ကျိကို သတ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ကျောက်ကျိန်းသာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် ကောင်းကင်အောက် နံပါတ်တစ် အတိအကျ ဖြစ်နေမည်မှာ လွန်ကဲသော ပြောဆိုချက် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျောက်ကျိန်း ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သိုင်းပညာရှင်များကို စတင် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တော့၏။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှင်သခင်ဟု ခေါ်ဆိုသော ဟွာတောက်ကျန့်ပင် သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို လုံးဝ မမီနိုင်ချေ။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟွာတောက်ကျန့်က ယန်တောက်ကျုံးနှင့် ရှန်ယွဲ့တို့ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ..."</p> <p>ဟွာတောက်ကျန့်မှာ ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ စုရှင်းဘိုးဘေး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ဒုက္ခခံပြီး ကြံစည်ခဲ့ရကြောင်းကို ယခင်က နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခု ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားကို လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏!</p> <p>ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သူ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ယွီမီကို လှမ်းဖမ်းရန် လှည့်လိုက်တော့…</p> <p>ချွင်...</p> <p>ခုအာက ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားဖျားက ဟွာတောက်ကျန့်၏ လည်ချောင်းကို တိုက်ရိုက် ဖိကပ်သွားသဖြင့် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။</p> <p>"အရမ်း မြန်တဲ့ ဓားပဲ... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အဆင့်မြင့်နေရတာလဲ... သူလည်း မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံထားတာများလား..."</p> <p>ဟွာတောက်ကျန့်က ခုအာကို ကြောက်ရွံ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ခုယီနှင့် ခုအာတို့ကို သူ တစ်ခါမှ အလေးအနက် မထားခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်များက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ဟွာတောက်ကျန့်က သူမကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားရဲသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီမီမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလေသည်။</p> <p>ခုယီက ဟွာတောက်ကျန့်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်ပြီး…</p> <p> "အကြီးအကဲ... ခင်ဗျားက ယုံကြည်ရလို့  ကျွန်တော်တို့က ယုံကြည်တယ်လို့  တကယ် မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား..."</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ကျောက်ကျိန်းကို စွန့်စားရန် ဖျောင်းဖျရဲခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထျန်းရွှမ်တောင်ကို လုံးဝ အလေးမထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ လိုချင်သည်မှာ မျိုးဆက်များစွာ တစ်လျှောက် ထျန်းရွှမ်တောင်က စုဆောင်းထားခဲ့သော အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်ကိုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟွာတောက်ကျန့်က ခုအာ၏ သတ်ဖြတ်ချင်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ခံစားနိုင်ပြီး အကယ်၍ သူ အရမ်းကာရော လှုပ်ရှားရဲပါက ဤလူသည် သနားညှာတာမှု ပြသမည် မဟုတ်ကြောင်း အလိုအလျောက် သိစိတ်က ပြောနေသည်။</p> <p>သူ့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့နှလုံးသားမှာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>ကျောက်ကျိန်း၏ ပုံရိပ်မှာ သူ့ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာပြီး အရင်က မရှိခဲ့ဖူးသော နောင်တတရားများ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>သူသည် စုရှင်းဘိုးဘေးကိုပင် မုန်းတီးလာမိသည်။အကယ်၍ စုရှင်းဘိုးဘေးကသာ... သူ့ကို မကြံစည်ခဲ့ပါက ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းနှင့် ကျောက်ကျိန်းတို့ကို ပြဿနာရှာရန် သူ လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>အော်ဟစ်သံများမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ မြှုပ်နှံခြင်းတောင်ကုန်းတစ်ရာမှာ မကြာမီ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> အနောက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွာတောက်ကျန့်မှာ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> "ဘိုးဘေး! ဘာလို့ ကိုယ်ထင် မပြသေးတာလဲ..."</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ခေါင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားကာ  မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသထွက်မှု အမူအရာများ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်.</p> <p>သူ့ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်သူမှာ ခုအာ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ကျိန်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက ဟွာတောက်ကျန့်၏ နောက်တွင် ရပ်နေပြီး သွေးများ ပေကျံနေကာ လက်စားချေလိုသော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူနေသဖြင့် ယွီမီကိုပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက ဟွာတောက်ကျန့်ကို လက်ဝါးဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီးနောက်  တဖက်လှည့်၍ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကို ကြည့်လိုက်ကာ အမည်မသိ ရန်သူများ ပေါ်လာမည်ကို သတိထားနေသည်။</p> <p>အဝေးရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် စက္ကူအရုပ် တစ်ခု ရပ်နေပြီး ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ချောင်တင်းပေက အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သိုင်းပညာရှင်များကိုသာမက ဟွာတောက်ကျန့်ကိုပါ သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။</p> <p>တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် သူ မနေနိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားမိသည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်ဆိုတဲ့အတိုင်း တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းတာပဲ... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ် အစစ်အမှန် ဖြစ်ပုံရတယ်..."</p> <p>ကျောက်တုံးနောက်တွင် ထိုင်နေသော ချောင်တင်းပေက စိတ်ထဲမှ ဤသို့ တွေးလိုက်၏။</p> <p> "ဂိုဏ်းချုပ်က သိုင်းလောကမှာတော့ သေမင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးလို့ ပြောကြပေမဲ့ ဂိုဏ်းထဲမှာတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ရတယ်လေ... အဲဒီကောလာဟလတွေက သိုင်းလောကသားတွေက ဂိုဏ်းချုပ်ကို သိက္ခာချဖို့ လီဆယ်ထားတာလို့ အရင်က ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါတွေက အလကား ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်..."</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်ကျိန်း၏ ခွန်အားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင် သူ မည်သည့် အန္တရာယ်မှ တွေ့ကြုံရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p>အောင်မြင်မှု တစ်ခုခုထက် ချောင်တင်းပေသည် အသက်ရှင်ချင်ရုံသာ ဆန္ဒရှိသည်။</p> <p>ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းအတွင်း နေထိုင်ခြင်းက အကန့်အသတ်မရှိသော အလားအလာများကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။ ကုသိုလ်ရရန်အတွက်မူ နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက  ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားနေသော်လည်း အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရချေ။ ခုယီနှင့် ခုအာတို့မှာလည်း အလွန် သတိထားနေကြသည်။</p> <p>"ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားပြီး အရှင့်သားရဲ့မယ်တော်ကို ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းကို အရင် ခေါ်သွားကြရအောင်..."</p> <p>ခုယီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> "အမှန်တရားက ပေါ်လာပြီလေ... တာ့လီမင်းဆက်ကို ပြန်လည် တည်ထောင်ဖို့ ထျန်းရွှမ်တောင်ကို သူတို့ အားကိုးလို့ မရတော့ဘူး... မထင်မှတ်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ သူတို့ အရင် ဆုတ်ခွာတာပဲ ကောင်းမယ်..."</p> <p>ကျောက်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွီမီထံ ချက်ချင်း လျှောက်သွားကာ သူမကို ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ပြီးနောက် သ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဓားပျံတစ်လက်ကို ဆင့်ခေါ်၍ စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ခုယီနှင့် ခုအာတို့သည်လည်း ဓားများကို စီးနင်းကြပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး ရှေ့သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ဒီကို လာရာလမ်းတွင်  ထွက်ပြေးစဉ် အသုံးပြုရန် မူလချီကို တမင်တကာ ချွေတာထားခဲ့ကြသည်။</p> <p>ဓားပျံစီး၍ ပျံသန်းနေသရွေ့ ကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုထံမှပင် လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ၎င်းတို့ ယုံကြည်ချက် ရှိကြသည်။</p> <p>"ကျောက်ကျိန်း... မင်း ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."</p> <p>ယွီမီ၏ အသံ နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာရာ ကျောက်ကျိန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။</p> <p>သူသည် ဤမိခင်ကို မမှတ်မိသလို သူမအတွက် မည်သည့် ခံစားချက်မျှလည်း မရှိချေ။ သွေးသားရင်းချာ ဖြစ်နေခြင်းကသာ ကျောက်ကျိန်းကို ယွီမီအား လျစ်လျူရှု၍ မရအောင် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို စဉ်းစားနေပြီး သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသဖြင့်  အလွန် လန့်ဖျပ်သွားကာ ယွီမီကို အလိုအလျောက် ခါချရန် ကြိုးစားလိုက်မိသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယွီမီက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေသည်။</p> <p>လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလျင်အမြန် ထုံကျင်လာပြီး အောက်သို့ စတင် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ခုယီနှင့် ခုအာတို့မှာ ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြပြီး ကျောက်ကျိန်းနှင့် ပိုမို နီးကပ်ရန် အလျင်အမြန် အရှိန်တင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ယွီမီက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ အစိမ်းရင့်ရောင် စွမ်းအင် ဓားမြှောင် နှစ်လက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်သဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဓားပျံများကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားပြီး ခုယီနှင့် ခုအာတို့၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာများမှာ နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအခါ ကျောက်ကျိန်း၏ ကျောပြင်ကို ဖက်တွယ်ထားသော ယွီမီသည် လောဘကြီးပြီး ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်ကျိန်း၏နားထဲတွင် အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"လူငယ်လေး... မင်းမှာ ကျင့်ကြံမှု ရှိပေမဲ့ အတွေ့အကြုံတော့ နည်းတယ်... မင်းက ဒီဘေးဒုက္ခနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."</p> <p>ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ကျောက်ကျိန်းမှာ ကျောချမ်းသွားငလိ​ြ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအသံက အဘိုးကြီး တစ်ဦးထံမှ ထွက်လာသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည် ဖြစ်ရာ သူ့မိခင် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>သူ ကျောပိုးထားသည်မှာ သူ့ မိခင် မဟုတ်ဘဲ ရုပ်ဖျက်ထားသော လူယုတ်မာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်မလား။</p> <p>ကျောက်ကျိန်း ကျောက်တောင်စောင်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ယွီမီက လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကျောက်ကျိန်း၏ ဝတ်ရုံကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျမီ အရှိန်လျှော့ချပေးလိုက်ကာမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်ကျိန်းမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားမည့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။</p> <p>သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို စိတ်ကူးကြည့်ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူက ခေါင်းကို မနည်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ယွီမီကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်၍ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."</p> <p>ယွီမီက ကိုင်းညွတ်၍ သူ့ကို ချစ်ခင်ကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ငုံ့ကြည့်ပြီး…</p> <p>"ကျောက်ကျိန်း... ငါက မင်းရဲ့ မိခင်လေ... .."</p> <p>ကျောက်ကျိန်းမှာ ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်း သူ လုံးဝ နားမလည်တော့ပေ။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယွီမီ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြမ်းကြုတ်လာပြီး သူမက လက်လှမ်း၍ ကျောက်ကျိန်း၏ လည်ပင်းကို ထိလိုက်ပြီး ကင်းခြေများကြီး တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့တွင် လူးလွန့်နေသော အမည်းရောင် ကင်းခြေများကြီးကို မြင်သောအခါ ကျောက်ကျိန်းမှာ ပို၍ပင် နေရခက်လာသည်။</p> <p>"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ မိခင်က ငါ့ရဲ့ ကူပိုးကောင် အဆိပ်မိထားပြီး စိတ်လွတ်နေပြီ... မင်း မရုန်းကန်ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယူပြီးရင် မင်းရဲ့ မိခင် အသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်... မင်းသာ အတင်း ရုန်းကန်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ မိခင်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား သေအောင် ငါ လုပ်မယ်... သေတာထက် ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာကို သူ ခံစားနေရတာကို မင်း ကြည့်နေရလိမ့်မယ်... သူ့ကို သတ်ပေးဖို့ မင်းကို သူ တောင်းပန်လိမ့်မယ်... အဲဒီလို နှိပ်စက်မှုမျိုးကို သူ ဖြတ်သန်းရတာကို မင်း လိုချင်လို့လား..."</p> <p>ထိုအက်ကွဲကွဲ အသံမှာ စုရှင်းဘိုးဘေး၏ အသံ ဖြစ်ပြီး သူ့လေသံမှာ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသဖြင့် ကျောက်ကျိန်း အံကြိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယွီမီက ကျောက်ကျိန်းကို လှန်ချလိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် လောကကြီးတခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသလိုပင်…..</p> <p>ကျောက်ကျိန်းသည် အခြားမည်သူ၏ တည်ရှိမှုကိုမျှ မခံစားရတော့ဘဲ မခံစားရလေလေ ပို၍ နေရခက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက်!</p> <p>ကျောက်ကျိန်း၏ ရှေ့ရှိ မြေကြီးထဲမှ ခြောက်သွေ့နေသော လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ မျက်နှာကို လှမ်းဖမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် လက်ချောင်းများကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် လက်စားချေလိုသော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူသည့် လူရိပ်တစ်ခုက မြေကြီးထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ တွားသွားထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save