Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောင်းသို့ ပြန်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">လုယွမ်က စကားပြောရပ်သွားသည်။  လုချန်ကလည်း ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်တော့ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဇာတ်လမ်းက သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲက ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်နှင့် တကယ်ကို တူညီလွန်းလှသည်။ သို့တိုင်အောင် သူတို့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ချစ်ရဲ၊ မုန်းရဲကြသေးသည်။ သူက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုသာ ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အခု သူ၏ သားဖြစ်သူက သူ၏ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ရေးသားနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ နောက်ခံကို စဉ်းစားကြည့်သောအခါ လုချန်က နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။  သူ့မှာ ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“လုမိသားစု...” </p> <p style="text-align:justify">လူ့လောကတစ်ခုလုံးတွင် အဆင့်B နှင့် အထက် စစ်သည်တော်ဆို၍ အယောက် ၇၀ ခန့်သာ ရှိသည်။ ဤမိသားစု တစ်ခုတည်းမှာပင် သုံးယောက်တိတိ ရှိနေသည်။ ရေတွက်လို့မရနိုင်သော အဆင့်C စစ်သည်တော်များစွာ ရှိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးရည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး ပေါ်လာခဲ့သည်မှာလည်း အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်တော့ပေ။ ယင်းကို တီထွင်ခဲ့သူက သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">"ဖေဖေ"</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင်တော့ လုချန်က စကားစလိုက်သည်။ သူ၏ အသံက ခိုင်မာပြတ်သားနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့... အကယ်၍ ဖေဖေက မိသားစုဆီ ပြန်သွားချင်တယ်ဆိုရင် သား ကူညီပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဖေဖေ ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း... သား ကူညီပေးမယ်... သားကို အချိန်နည်းနည်းလောက်သာ ထပ်ပေးပါ... အားလုံး အဆင်ပြေသွားစေရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ဘာမှ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူက အငြိုးအတေးတွေ ထားနေသည်လား။ ထားကောင်း ထားနိုင်ပါသည်။ သို့သော် မိသားစုဝင်များအပေါ် ထားရှိသော အငြိုးအတေးတော့ မဟုတ်ပေ။ ကံကြမ္မာ၏ မတရားမှုအပေါ် ဆန္ဒပြခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">နံနက်စာ စားပြီးနောက် လုချန်က အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက စက်ဘီးစီးကာ ကျောင်းသို့ သွားလိုက်သည်။ သူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ကျောင်းထွက်ချင်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်တော့မည်။ သူက စက်ဘီးစီးပြီး ကျောင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ စက်ဘီးရပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှေ့တွင် ရင်းနှီးနေသော ကျောပြင်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းကော်...”<br /> အကယ်၍ သူ့ကိုသာ မတွေ့လိုက်ရလျှင် ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကိုပင် လုချန် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းကော်ကလည်း သူ့ကို မြင်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကြည့်စမ်း... ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲလို့"</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ရဲ့ ပါရမီရှင်ကြီး လုချန်ပါလား... ဓာတ်သဘာဝ သုံးမျိုးစလုံး နိုးထလာပြီး အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ မယှဉ်သာတဲ့ ပါရမီရှင်ကြီးပဲဟေ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ အားလုံးပဲ... သူ့အတွက် လက်ခုပ်တီးပြီး ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြရအောင်"</p> <p style="text-align:justify">အနီးနားရှိ ကျောင်းသားများအားလုံးက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ ကျန်းကော်က ယင်းကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူသွားသည်။ သူက အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို သိပ်သဘောကျသည်။ ယခု လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို သူက ရရှိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"လုချန်... အခု ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက စစ်သည်တော်အကြို အဆင့်တွေပဲ... တရားဝင် စင်မြင့်ပေါ်မှာ ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မင်း ရဲသလား"</p> <p style="text-align:justify">သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တခိုး ဝမ်းသာနေသည်။ မနေ့က သူ ရရှိခဲ့သော လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်း၏ အခြေခံများကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်လအတွင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့ထက်ပင် စောနိုင်သေးသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ပထမဆုံး ဝိညာဉ်သွေးကြောတစ်ခုကို သူ ဖွင့်လှစ်နိုင်တော့မည်။ </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဓာတ်သဘာဝအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လုံးဝကို မိုက်မဲလွန်းသည်။ သူက ထူးချွန်သော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားလျှင်တောင်မှ စွမ်းအင်တွေက ပြန့်ကျဲသွားမည်သာ။ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းက အရမ်းမမြန်နိုင်တော့ပေ။ အစောကြီးမဟုတ်လျှင်တောင် နောက်ပိုင်းကျလျှင် သူ့ကို ကျော်တက်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့အပြင် သူတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်က ပို၍သာ ကျယ်ပြန့်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းကော်က ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် လုချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးပင် စောင်းမကြည့်ခဲ့ပေ။ ကျန်းကော်၏ ဘေးမှနေ၍ တိုက်ရိုက် ဖြတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက ရှိနေသည်ဟုပင် မသတ်မှတ်ထားသည့်အလား။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းကော်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရခြင်းမှ ရရှိလာသော ဤအရှက်ရမှုက မျက်နှာချင်းဆိုင် စော်ကားခံရခြင်းထက် သူ့ကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"လုချန် မင်းက ယောက်ျားစစ်ရင် ငါ့ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မိန်းမဝတ်စုံဝတ်ပြီး ကစားကွင်းပေါ်မှာ ကပြလိုက် မင်းက သတ္တိကြောင်တဲ့ ငကြောက်တစ်ယောက်ဆိုတာကို လူတိုင်း သိသွားအောင်လို့"</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများအားလုံး အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံး ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ လုချန်၏ ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုအင်းဆက်ကောင်လေးကို သူ တကယ်ကို အချိန်မပေးချင်တော့ပေ။ သို့သော် ထိုအင်းဆက်ကောင်က သူ့ကို နှောင့်ယှက်ရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">“စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သူက နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကော်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား။ ကျန်းကော်က အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် တစ်ဖက်လူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖော်ပြရခက်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို သူ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူး အလျင်အမြန် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ “ကြောက်ရွံ့မှု သူက လုချန်ကို ကြောက်နေတယ် ဟာသပဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ငါ့ကို ဘာလာကြည့်နေတာလဲ... မျက်စောင်းထိုးပြိုင်ချင်လို့လား... မင်းက ငါနဲ့အတူ စင်ပေါ်တက်ဖို့ ကြောက်နေတဲ့ ငကြောက်တစ်ကောင်ပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို သူက အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက အဆင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ဆေးရည် တစ်ပုလင်းကို သောက်သုံးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ယင်းမှာ သူ၏ ပါရမီကို အောင်မြင်စွာ နိုးထနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် အဘိုးဖြစ်သူထံမှ ရရှိသော ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ စကားပြောလို့ပင် မဆုံးသေးမီ လုချန်က အနက်ရောင်ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျန်းကော်၏ အပြုံးက ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။ အဲဒါက စစ်သည်တော် မှတ်ပုံတင်ကတ်ပြား မဟုတ်ဘူးလား။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဤအရာကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သလဲဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လုချန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကျန်းကော်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်သီးတစ်ချက် တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အမြောက်ဆံတစ်လုံးကဲ့သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်ထွက်သွားပြီးနောက် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကားတစ်စီးကို သွားတိုက်မိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် မှန်ကွဲသံများက နှလုံးကြေကွဲဖွယ်ရာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ချွင်... ချွင်... ခွမ်း...”</p> <p style="text-align:justify">မည်သူကမှ ကျန်းကော် သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့က တစ်နေရာတည်းကိုသာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လုချန်က တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို မုန်းတီးသည်။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့လုပ်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများမှာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့က ကျန်းကော်ကို ကြည့်လိုက် ထို့နောက် လုချန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်နှင့် အဆုံးတွင်တော့ သူတို့၏ အကြည့်များက လုချန်၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင်ကတ်ပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“စစ်သည်တော်အကြို တစ်ယောက်ကို ဘောလုံးတစ်လုံးလို အလွယ်တကူ လွှင့်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်တဲ့လား...”</p> <p style="text-align:justify">“သူ... သူက တကယ်ပဲ လုချန် ဟုတ်ရဲ့လား...”</p> <p style="text-align:justify">အချို့က ထိုအနက်ရောင်ကတ်ပြားက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းက လုချန်နှင့် သက်ဆိုင်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ </p> <p style="text-align:justify">“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ ပါရမီနိုးထလာတဲ့သူလေ... တရားဝင် စစ်သည်တော်စစ်စစ် တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်စားပြုတဲ့ အနက်ရောင်ကတ်ပြားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ပိုင်ဆိုင်လာနိုင်ရတာလဲ...” </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လုချန်က သူတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက လှည့်ကာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လုချန်က ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်အေးဆေးနေ၏။ ကျောင်းအုပ်ကြီး လျိုချင်းဆုန့်က စားပွဲခုံနောက်တွင် ထိုင်ကာ စာရွက်စာတမ်းများကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ကိုင်ထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို ချက်ချင်း ချထားလိုက်သည်။ သူက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အို... လုချန်ပါလား... မင်္ဂလာပါကွယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မင်္ဂလာပါ ကျောင်းအုပ်ကြီး" </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် ကျောင်းထွက်ချင်လို့ လာတာပါ... လုပ်ငန်းစဉ်တွေအတွက် ကူညီပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"</p> <p style="text-align:justify">လျိုချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူက လုချန်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကြားလိုက်ရသည်မှာ မမှားကြောင်း အတည်ပြုနေသည့်အလားပင်။ ထို့နောက် သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာပြီး မတ်မတ်ထိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျောင်းထွက်မယ် လုချန်... မင်း သေချာရဲ့လား" </p> <p style="text-align:justify">သူက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ အလားအလာတွေကို ပြသနိုင်ခဲ့ပြီးပြီလေ... အခုဆို မင်းက စစ်သည်တော်အကြို တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် စတားဒူး စစ်ပညာအကယ်ဒမီကို တိုက်ရိုက် ဝင်ခွင့်ရဖို့ အရမ်းကို သေချာနေတာ... အခုမှ မင်းက ကျောင်းထွက်ချင်တယ် ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က အရမ်းမမြန်လွန်းဘူးလား... သေချာ ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ၏ လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အသိအမှတ်ပြုထားသော ချောမွေ့ပြောင်လက်နေသည့် အနက်ရောင် စစ်သည်တော် မှတ်ပုံတင်ကတ်ပြားကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်ပေးမှုအတွက် ကျွန်တော် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က စစ်သည်တော်စစ်စစ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမို့လို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့လည်း စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးသွားပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကစပြီးတော့... ကျွန်တော် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ချင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်အတွက် တွေးပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လျိုချင်းဆုန့်က ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် အခု စစ်သည်တော်စစ်စစ် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မနေ့က ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အဆင့်ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့လို့ပါ" </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save