Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">တောရိုင်းမြေပြင်မှ လျှို့ဝှက်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">လော့တာဖေး၏ ထက်မြက်လှသော အကဲခတ်မှုကို လုချန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လော့တာဖေးက ဆက်ပြောသည်။ "ဒီနေ့ ငါတို့သွားမယ့် နယ်မြေ ၅၁ က အန္တရာယ်များတယ်။ အဆင့်E သားရဲတွေ အများကြီးရှိသလို အဆင့်D သားရဲတွေတောင် ရှိနိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီလောက် အန္တရာယ်များတာကို ဘာလို့ အဲဒီကို သွားပြီး အမဲလိုက်ကြတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လော့တာဖေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေသည်။ "အန္တရာယ်နဲ့ အခွင့်အရေးက အမြဲတမ်း ဒွန်တွဲနေတာပဲလေ... အန္တရာယ်မယူဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဆင့်မြင့်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ... သွားကြတာပေါ့.... နယ်မြေ ၅၁ က ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်သေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားကြောင့် အားလုံးက ရယ်မောသွားကြသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့က မြို့တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ စစ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ အနားမယူတော့ဘဲ ကားကို စနစ်တကျ ရပ်နားပြီးနောက် နယ်မြေ ၅၁ ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခြေလျင်ဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိနစ် ၅၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အဆင့်နိမ့်သားရဲအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း လုချန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ နယ်မြေ ၅၁က ကပ်ဘေးကြီးမတိုင်ခင်က မြို့ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သားရဲများ ကျက်စားရာ ပန်းခြံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။ အဝေးတစ်နေရာမှ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသော အသံများကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လွီရှင်းကျားက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လူသားစစ်သည်တော်တွေ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ပုံပဲ... သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုနေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ လူငယ် အမျိုးသား နှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးတို့မှာ ဧရာမ ရွှေခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်ကို သေနတ်များဖြင့် အသည်းအသန် ခုခံနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ အစွမ်းကုန် အားကုန်နေကြပြီဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေဟန် ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">လွီရှင်းကျား၏ အဖွဲ့က ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုရွှေခြင်္သေ့မှာ အဆင့်E သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ထုံကျီလီနှင့် ထုံကျီချန်တို့မှာလည်း အဆင့်E များပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝှစ်...”</p> <p style="text-align:justify">အရှိန်နှုန်း ပိုမြန်သော ထုံကျီလီက ရွှေခြင်္သေ့၏ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့် ရှပ်ခနဲ လှီးပစ်လိုက်သည်။ သားရဲကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ထုံကျီလီကို ခုန်အုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်....</p> <p style="text-align:justify">“ဘုန်း...”</p> <p style="text-align:justify">အသင့်ပြင်ထားသော ထုံကျီချန်က သူ၏ ဧရာမတူကြီးဖြင့် ခြင်္သေ့၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့် ဆော်ထည့်လိုက်သည်။ ရွှေခြင်္သေ့မှာ ဦးခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ နောက်သို့ ယိုင်သွားသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ထုံကျီလီက ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်သည်။ ရွှေခြင်္သေ့က နာကျင်စွာဖြင့် ရွှေရောင် ဆူးချွန်များကို ပစ်လွှတ်ကာ တုံ့ပြန်သော်လည်း ထုံကျီလီက အလွယ်တကူပင် ကာကွယ်လိုက်နိုင်သည်။ ထို့နောက် ညီအစ်ကို နှစ်ဦး၏ စည်းချက်ကျကျ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သားရဲကြီးမှာ မကြာမီမှာပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော လူငယ်သုံးဦးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် စီနီယာတို့"</p> <p style="text-align:justify">ထုံကျီလီက မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ကြည့်ရတာ အဆင့်E စစ်သည်တော်တွေ မဟုတ်ကြပါဘူး... ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ သုံးဦးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြပြီးနောက် အမျိုးသမီးငယ်က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ပါတယ် စီနီယာ... ကျွန်မတို့က အဆင့်E စစ်သည်တော်တွေ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့က အရုဏ်ဦး စစ်ပညာအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတွေပါ... ဒီကို သုတေသန လုပ်ဖို့ လာတာပါ အကာအကွယ်ပေးဖို့ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုကို ငှားလာခဲ့ပေမဲ့ ခုနက ရွှေခြင်္သေ့ကို မြင်တာနဲ့ သူတို့တွေ ထွက်ပြေးသွားကြတယ်... ကူညီပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်နှင့် အခြားသူများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လော့တာဖေးက မေးလိုက်သည်။ "အခု ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ... မင်းတို့ဘာသာ နယ်မြေ ၅၁ ထဲကနေ ပြန်ထွက်နိုင်ပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးငယ်က ပြန်ဖြေသည်။ "စီနီယာတို့သာ ကျွန်မတို့ကို စစ်စခန်းအထိ ပြန်ပို့ပေးမယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးအကြီးကြီး တင်မိမှာပါ... ဒါ့အပြင် ကျွန်မတို့ဘက်ကလည်း ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချမှာဖြစ်သလို တောရိုင်းမြေပြင်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုလည်း ပြောပြပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်မှာ ကင်မ်ရီဂျုံဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာ ခေါင်ကျိုးနှင့် ကော်ခိုင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဆုလာဘ်ကို လွီရှင်းကျားက သိပ်စိတ်မဝင်စားသော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက် ဆိုသည့် စကားကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ တောရိုင်းမြေပြင်ရှိ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုသည်မှာ သာမန်သားရဲတွင်းများ မဟုတ်ဘဲ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများ ရှိရာနေရာမျိုး ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သူက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာလျှို့ဝှက်ချက်လဲ... တကယ်တန်ဖိုးရှိမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို စခန်းအထိ ပြန်ပို့ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် လူငယ်သုံးဦးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သူတို့ ငှားလာသော စစ်သည်တော်များမှာ အရေးကြုံသောအခါ အမြီးကုတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြသဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်ကြောက်လန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သုတေသန အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ အသက်ရှင်ရုံသာ သူတို့ မျှော်လင့်တော့သည်။ ကင်မ်ရီဂျုံက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မတို့ တခြားအဖွဲ့တွေဆီကနေ ကြားခဲ့တာပါ... အနောက်ဘက် နယ်မြေ ၅၁ ထဲက စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံတစ်ခုမှာ မီးရှိန်းသားရဲ တစ်ကောင် အသိုက်လုပ်နေတယ်တဲ့... အခု အဲဒီသားရဲက အဆင့်E ဒသမအလွှာ ကနေ အဆင့်D ကို ကူးပြောင်းဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေတယ်လို့ သိရပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကြသည်။ သားရဲတစ်ကောင်က ၎င်း၏ အကန့်အသတ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး အဆင့်တက်နေချိန်တွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေတတ်သည်။ ထိုအချိန်မှာ အဆင့်တူစစ်သည်တော်တစ်ဦးပင် ၎င်းကို သတ်ပစ်နိုင်သည့် ရွှေရောင်အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လွီရှင်းကျားက လုချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "လုချန်... ဒီစစ်ဆင်ရေးက အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်... အဆင့်D သားရဲဆိုတာ နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ဘူး... မင်း ငါတို့နဲ့ လိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် ပြန်မလား... တကယ်လို့ အဲဒီ မီးရှိန်းသားရဲကို သတ်နိုင်ရင်တော့ အနည်းဆုံး ယွမ် သန်း ၇၀၀ လောက် ရနိုင်တယ်... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ထိုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်လိုက်လျှင် အမှန်ပင် အရူးဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူက အမှန်တကယ်တွင် အဆင့်F စစ်သည်တော် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အခြေခံခွန်အားနှင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို အသုံးပြုပါက အဆင့်D ဆဋ္ဌမအလွှာ အောက်ရှိ မည်သည့်စစ်သည်တော်ကိုမဆို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ အဆင့်Dသို့ ကူးပြောင်းနေဆဲ သားရဲတစ်ကောင်ကို ကြောက်နေရန် မလိုပေ။ လုချန်က သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လွီရှင်းကျားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကယ်၍ လုချန်သာ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါက သူတို့လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ အိမ်ပြန်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ ယနေ့က လုချန်အတွက် တောရိုင်းမြေပြင်၏ ဒုတိယမြောက်နေ့သာ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်E ဒသမအလွှာ သားရဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရန်မှာ အလွန်အမင်း တောင်းဆိုရာ ရောက်နေသည်။ သို့သော် ဤအခွင့်အရေးမှာ ခဏတာသာ ဖြစ်သဖြင့် လုချန်ကို မြို့ထဲပြန်ပို့ပြီးမှ လာလျှင် အခွင့်အရေး လွတ်သွားနိုင်သည်။ လွီရှင်းကျားက ထုံညီအစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကျောင်းသား သုံးယောက်ကို စခန်းအထိ အရင်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ဦး... ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်... အဆင့်E သားရဲတစ်ကောင် အဆင့်တက်ဖို့က ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် ကြာတတ်တယ်... စိတ်မပူနဲ့... ငါတို့ ဒီညမှ ထွက်ရင်တောင် အချိန်မီလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထုံကျီချန်နှင့် ထုံကျီလီတို့က ခေါင်းညိတ်ကာ ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအတောအတွင်း လုချန်နှင့် ကျန်ရှိသောအဖွဲ့ဝင်များက အနီးအနားရှိ အပျက်အစီးများကြားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လုချန်က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်စေပြီး စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော နယ်ပယ်တစ်ခုက ကျယ်ပြောလှသော တောရိုင်းမြေပြင်အနှံ့ လှိုင်းများအလား ပြန့်ကားသွားပြီး ကီလိုမီတာ ၄၀ ပတ်လည်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို သူ၏ အာရုံထဲတွင် သိရှိနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save