Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်-D သားရဲကြီးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">နယ်မြေ ၅၁ ၏ အချင်းဝက်မှာ ၇၀ ကီလိုမီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် လုချန်၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သောအခါ တစ်နယ်မြေလုံးနီးပါးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် လွှမ်းခြုံမိသွားသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှု နယ်ပယ် ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်များ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုပုံရိပ်များက ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသည်။ ထိုနယ်မြေအတွင်း သားရဲအကောင်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်သွားလာနေကြသည်။ အများစုမှာ အဆင့်E သားရဲများဖြစ်ပြီး အချို့မှာ အဆင့်-၁၀ အထိ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်လှိုင်းများက လုချန်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် တောက်ပနေကြသည်။ သတ္တု၊ မီး၊ မြေကြီးနှင့် လျှပ်စီး စသည့် ဓာတ်သဘာဝများမှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်ဝဲကယောက်များအလား ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆင့်E ဒသမအလွှာ သွေးဝံပုလွေတစ်ကောင်က သိုးပုံသဏ္ဌာန် သားရဲတစ်ကောင်ကို ကိုက်ဖြတ်နေသည်ကို သူ မြင်နေရသည်။ သိုး၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ခြေလေးဖက်မှာလည်း တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေဆဲပင်။ ထို့ပြင် တစ်ဦးတည်း ဖြစ်စေ၊ အုပ်စုလိုက်ဖြစ်စေ လှုပ်ရှားနေကြသော လူသားစစ်သည်တော်များကိုလည်း သူ မြင်နေရသည်။ သို့သော် အဆင့်D ရှိသော မည်သည့်သက်ရှိကိုမျှ သူ မတွေ့ရသေးပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုချန်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အနောက်ဘက်သို့ အာရုံစူးစိုက်ကာ ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုမှာ သူ၏ အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ ရွှေရောင်အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ပင်။ လည်ပင်းမှ အနီရောင် အမွေးအမှင်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း နှာခေါင်းပေါက်များမှ မီးပွားများ စဉ်ထွက်နေသည်။ ၎င်းက တတိယထပ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ ပြင်းထန်လှသော ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်ဝဲကယောက်များက လုချန်ကို အရာအားလုံး ပြောပြနေသည်။ ၎င်းက အဆင့်တက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အစစ်အမှန် အဆင့်D သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။ "ဒီသားရဲက အဆင့်တက်ပြီးသွားပြီပဲ... ငါ တခြားသူတွေကို ပြောပြသင့်လား... မဟုတ်ဘူး ငါပြောလည်း သူတို့ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ အဲဒီရောက်လို့ အမှန်ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ ဘယ်လိုသိလဲဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ၎င်းက ကိစ္စမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ထိုမီးရှိန်းသားရဲကို မျက်စိမှိတ်ထားလျှင်ပင် ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ လုချန်က စိတ်ကို ပြန်လျှော့လိုက်ပြီး ထိုသားရဲကို တိတ်တဆိတ် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စွန့်ပစ်အဆောက်အအုံ ပတ်ပတ်လည်၌ စစ်သည်တော်အဖွဲ့အချို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည်လည်း သတင်းကို ကြားထားကြပုံရသော်လည်း မီးရှိန်းသားရဲမှာ အဆင့်တက်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မသိကြသေးပေ။ သူတို့အတွက် အံ့အားသင့်စရာကြီးတစ်ခုက အထဲတွင် စောင့်ကြိုနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ထုံကျီချန်နှင့် ထုံကျီလီတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြပြီး လက်ထဲတွင်လည်း သတ္တုသေတ္တာတစ်လုံး ပါလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ ဆုကြေး ယွမ် သန်း ၆၀ ရခဲ့တယ်" ထုံကျီချန်က ပြောသည်။ "အဲဒီကျောင်းသားတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး... အဆင့်C ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မြင့်တဲ့ အခြေစိုက်မြို့တော်က အင်အားကြီးမိသားစုက ဖြစ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယခုမူ မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လော့တာဖေးက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာပဲ တကယ်စောင့်နေမှာလား... ဒီသတင်းက လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ တခြားသူတွေ အရင်ရောက်သွားပြီး အရင်လက်ဦးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လော့တာဖေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်ရယ်လိုက်မိသည်။ “လော့အစ်ကိုကြီးရာ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိစမ်းပါ... မဟုတ်ဘူး အခုတောင် အဲဒီမှာ လူ တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ရောက်နေပြီ”ဟု သူက တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤသည်မှာ လုချန်အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သူ့ကို တကယ် အခက်တွေ့စေသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အစွမ်းကို ထုတ်ပြသင့်သလား ဆိုသည့်အချက်ပင်။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားလာပါက သူ၏ အဆင့်D တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြရန်မှာ ရှောင်လွှဲမရနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်လို့ ချိုက်ကျိကွမ်သာ သိသွားရင် နှလုံးရပ်သွားမလား မသိဘူး... ငါ့ကို သားရဲတစ်ကောင်လို သဘောထားပြီး ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးတာမျိုး ခံရရင်လည်း ဒုက္ခပဲ... လူသားလောကတစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ငါ အဆင်မသင့်သေးဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။ သူ ဓားပျံကို သုံးနေသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးသလို သူ သုံးနိုင်သည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ညဘက်၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် အသံထက်မြန်သော အမည်းရောင် ပျံသန်းဓားတိုကို မည်သူမျှ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်နှင့် ကယောက်ကယက် အခြေအနေက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး စင်မြင့်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လေးလံသော ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ သူ စိတ်ပေါ့ပါးသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူတို့အားလုံး အနောက်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံဆီသို့ စတင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အခြားစစ်သည်တော်များစွာ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူပေါင်း ၂၀ ကျော်ခန့် ရှိပြီး အဆောက်အအုံကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ကျန်းဖေးဟုန်း၏ အဖွဲ့လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သည့်အဖွဲ့က အရင်စတင်မလဲ ဆိုသည်ကို အားလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် လေထုမှာ တင်းမာကာ ယမ်းငွေ့နံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရုတ်တရက် လွီရှင်းကျားက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မိတ်ဆွေတို့... ငါတို့အားလုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"</p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများက လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ အဆင့်E ဒသမအလွှာ ပညာရှင်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ "လွီရှင်းကျား... ဘယ်လို ပူးပေါင်းမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လွီရှင်းကျားက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။ "ငါတို့ အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြမယ်.... ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ အဆင့်E သားရဲတွေ အများကြီးရှိတယ် ဘယ်အဖွဲ့မှ တစ်ဖွဲ့တည်းနဲ့ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး... အတူတူ ပူးပေါင်းရင်တော့ သူတို့ ငါတို့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး... ခွဲဝေမှုပိုင်းမှာတော့ သားရဲကို သတ်တဲ့ သူပဲရမယ်... မီးရှိန်းသားရဲကိုတော့ အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ကြမယ် အားအစိုက်ဆုံးအဖွဲ့က အဓိကဆုလာဘ်ကို ရမယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားအဖွဲ့တွေလည်း သူတို့ အားစိုက်ထုတ်မှုအလိုက် ထိုက်တန်တဲ့ ဝေစုကို ရရမယ်... ငါတို့အချင်းချင်း အရင်တိုက်နေတုန်း မီးရှိန်းသားရဲက ထွက်ပြေးသွားရင် ဒါမှမဟုတ် သူက အခြေအနေကောင်းကို အသုံးချပြီး ငါတို့ကို ပြန်သတ်သွားရင်တော့ တကယ့် ရယ်စရာကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားလုံးက သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ လွီရှင်းကျား ပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။ ဆွေးနွေးပြီးနောက် အဖွဲ့ ၅ ဖွဲ့မှာ သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြသည်။ နေဝင်ချိန်တွင် တိုက်ခိုက်မှု စတင်မည်။ အားလုံးက အနားယူကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ပြင်ဆင်ပြီး ခွန်အားများကို စုဆောင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">နေမင်းကြီးက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားသောအခါ ရွှေရောင် နေဝင်ချိန်အလင်းတန်းများက ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ စစ်သည်တော် ၂၅ ဦးတို့က အဆောက်အအုံဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီက လက်နက်များကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြရာ သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ စီးဆင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူတို့ တိုက်ခိုက်မှု မစတင်ရသေးမီမှာပင် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုးခြိမ်းသံများအလား မြေပြင်ကြီးပင် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင် တောရိုင်းမြေပြင်ထဲမှ သားရဲကောင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအလား တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာကြသည်။ တကယ့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေကြီးက စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">၆ မီတာခန့် မြင့်မားသော မီးရှိန်းသားရဲကြီးက အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ မီးတောက်နေသော ဖန်သားပြင်များအလား နီရဲတောက်ပနေပြီး အနီရောင် လည်ဆံမွေးများပေါ်တွင်လည်း မီးလျှံများ ကခုန်နေကြသည်။ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက အဆင့်တက်ခါနီး အားနည်းနေတဲ့ သားရဲ မဟုတ်ဘူး... ဒါက အဆင့်D အစစ်အမှန်ပဲ...” ၎င်း၏ အထမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ရောက်ရှိနေသော သားရဲကြီးပင်။ ၎င်းက ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မော်ကြွားစွာ ရပ်နေရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုင်းစိုင်းရိုးရာ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save