Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၇</h2> <h2 style="text-align: center;">လုချန် လှုပ်ရှားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကျယ်ပြောလှသော တောရိုင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် လူတိုင်းက ဆွံ့အလျက် ရှိနေကြသည်။ လေထုထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော ပူဆွေးမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မှားနေပြီ...”<br /> “အရာအားလုံး မှားယွင်းနေခဲ့ပြီ...”</p> <p style="text-align:justify">အစွမ်းမလျော့သွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေသော သားရဲကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်းမှာ ကပ်ဘေးတစ်ခု ဆိုက်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး အဝိုင်းခံထားရသည်။ အဆင့်E သားရဲကောင်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ သူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။ ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လွီရှင်းကျားက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ပြင်းထန်လှသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်သကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့သမီးလေးက လပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ... ငါ ဒီမှာ သေသွားရင် ငါ့မိသားစု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..." သူက နောင်တကြီးစွာ ရေရွတ်ရင်း လုချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ညီလေးလု... ငါက အပြစ်ရှိတဲ့သူပါ... ငါ့ရဲ့ လောဘကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ်... ငါ့နာမည်ကတော့ သမိုင်းမှာ အမည်းစက်အဖြစ် ကျန်ရစ်တော့မှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူက ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">“ခေါင်းဆောင်... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... မသိရင် ကျွန်တော်တို့က အဆင့်B သားရဲကြီးနဲ့ တိုက်နေရသလိုပဲ... အဆင့်-D လေးတင်ဟာကို စိတ်အေးအေးထားပါ ခေါင်းဆောင်ရာ... ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ ဘယ်သားရဲမှ ခင်ဗျားတို့ကို ထိလို့မရစေရဘူး...” လုချန်က စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">လွီရှင်းကျား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ပြောရလျှင် တိုက်ပွဲအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ လုချန်ကလွဲ၍ အားလုံး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့အဖွဲ့ကသားရဲကောင် ရာနှင့်ချီ၍ ဝိုင်းရံခြင်း ခံထားရသည်။ သူတို့၏ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် ၆ မီတာခန့် မြင့်မားသော မီးရှိန်းသားရဲကြီးက ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် အပူရှိန်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းက ဤသားရဲအုပ်စု၏ ဘုရင်ပင်။ ၎င်းက အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများက သစ္စာရှိသော စစ်သည်တော်များအလား တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာကြတော့မည်။</p> <p style="text-align:justify">မီးရှိန်းသားရဲကြီးက ခေါင်းကို စောင်းကာ လူသားစစ်သည်တော်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ပါဝင်နေသည်။ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်စုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ ရုတ်တရက် လော့တာဖေးက စကားပြောလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခေါင်းဆောင်... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့... ကျွန်တော် မသေခင် တစ်ခုပြောချင်တာက ခင်ဗျားဟာ ကျွန်တော်တွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးနဲ့ တာဝန်အသိဆုံး ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပါပဲ... တကယ်လို့ နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိခဲ့ရင် ခင်ဗျားနဲ့ အဖွဲ့ ပြန်တွဲချင်ပါသေးတယ်... အခုတော့ ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်တော့မယ်... ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ သေသွားတာကို မကြည့်ရက်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">လော့တာဖေး၏ မျက်လုံးများက တည်ကြည်နေသည်။ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ သူ သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် သားရဲတစ်ကောင် နှစ်ကောင်ကို အဖော်အဖြစ် ခေါ်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လော့တာဖေး၏ စကားကြောင့် လွီရှင်းကျား၏ မျက်လုံးများက ပို၍ နီရဲလာသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်လာပြီး အသက်ရှူရသည်မှာပင် မွန်းကြပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟား... ညီလေး... မင်းပြောတာ မှန်တယ်.... ငါ့လို တာဝန်သိတဲ့ ခေါင်းဆောင်မျိုးကို ရှာဖို့ဆိုတာ တကယ်မလွယ်ဘူးကွ"</p> <p style="text-align:justify">ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လွီရှင်းကျားက ဟန်ဆောင်ကာ အားနာမနေတော့ပေ။ သူက ရယ်မောရင်း ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ လော့တာဖေးက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း သွေးတက်နေသကဲ့သို့ပင်။ လွီရှင်းကျားက ဆက်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အတူတူ တိုက်ကြတာပေါ့... မီးပွားအဖွဲ့က လူတွေဟာ သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဒီကောင်တွေကို ပြလိုက်ရအောင် ဟားဟားဟား"</p> <p style="text-align:justify">အဖွဲ့သားများအားလုံး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာကြသည်။ ယနေ့ သူတို့ သေရမည်မှာ သေချာနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိတော့ပေ။ လွီရှင်းကျား၏ ရယ်မောသံမှာ ညကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ အခြားအဖွဲ့များမှာလည်း ထိုစကားကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာကြသည်။ ကျန်းဖေးဟုန်းက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ ကြားတယ်မလား... မီးပွားအဖွဲ့ကိုပဲ လူစွမ်းကောင်း လုပ်ခွင့်ပေးမှာလား... ငါတို့ သွေးခွေးအဖွဲ့ရဲ့ အစွမ်းကိုလည်း ပြလိုက်ကြဦးစို့"</p> <p style="text-align:justify">ကျန်အဖွဲ့သုံးဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း အားတက်သရောဖြင့် အဖွဲ့သားများကို အော်ဟစ်အားပေးလိုက်ကြသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခုခုကို အလုခံရတော့မည့်အလား သူတို့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လုချန်ကမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသော်လည်း သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဤစစ်သည်တော်များ ပြသခဲ့သည့် သတ္တိကိုမူ ချီးကျူးမိသည်။ သူ အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားရန် လိုအပ်နေသည်။ မဟုတ်လျှင် နောက်ထပ် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမည်ကို သူ ခန့်မှန်း၍ မရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရာနှင့်ချီသော သားရဲများက ဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ခုကို စတင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ အစွယ်များ ထွက်နေသော သွေးဝံပုလွေများ၊ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ဧရာမ ကင်းမြီးကောက်နက်ကြီးများ၊ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အပြာရောင် ဂျိုပါသော မြွေကြီးများ၊ ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော ကျားသစ်များ၊ လက်မောင်းရှစ်ဖက်ပါသော မျောက်ဝံကြီးများ စသည်ဖြင့် စုံလင်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဘေးဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာသည်။ သူက ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ရှားခြင်း မပြုဘဲ ကျောပိုးအိတ်ကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ချွင်...”</p> <p style="text-align:justify">နက်မှောင်ပြောင်လက်နေသော ဓားပျံ၁၀စင်းက ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံနှင့်အတူ လေထုကို ခွဲထွက်သွားသော အသံမှာ စူးရှလှသည်။ နေဝင်ရီတရော၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိသော ထောင့်တစ်နေရာမှ လေပြေညင်းကလေးတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသည်။ ၎င်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ထို့နောက် သတ်ဖြတ်ခြင်းပွဲတော် စတင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပျံများက ညအမှောင်ထဲတွင် အမည်းရောင် လျှပ်စီးတန်းများအလား ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ ဓားပျံများက ပျောက်သွားလိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက်နှင့် သားရဲများ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“တစ်ကောင်... နှစ်ကောင်... ခုနစ်ကောင်... ဆယ့်သုံးကောင်...”</p> <p style="text-align:justify">ဓားပျံများက ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိသကဲ့သို့ တိုက်ပွဲအတွင်း လှပစွာ ကခုန်နေကြသည်။ လည်ပင်းများကို လှီးဖြတ်သည်၊ မျက်လုံးများကို ထိုးဖောက်သည်၊ အသားနှင့် အကြေးခွံများကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မာကျောလှသော သားရဲအရေခွံနှင့် အကြေးခွံများက စက္ကူကဲ့သို့ပင် နူးညံ့သွားသယောင် ထင်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သားရဲများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံထားရပြီး သေရန် အသင့်ပြင်ထားသော စစ်သည်တော်များမှာ ဆွံ့အကုန်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး မှင်တက်နေကြသည်။ အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်တစ်ဦးမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ဘေးမှ အဖွဲ့သားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း ဟိုမှာ လဲကျကုန်ပြီ အဲဒီသားရဲတွေ သေကုန်ကြပြီ"</p> <p style="text-align:justify">သားရဲများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒိန်းခနဲ လဲကျကုန်ကြသည်။ အချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး အချို့မှာမူ ဦးခေါင်းတွင် ဧရာမ အပေါက်ကြီးများ ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျန်ရှိသော သားရဲများက ထိတ်လန့်တကြား ဘေးဘတ်သို့ ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့အဖော်များ မည်သို့သေဆုံးသွားသည်ကို မသိနိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">မီးရှိန်းသားရဲကြီးပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်း၏ နီရဲတောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ရန်သူကို ရှာဖွေရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဘာမှမရှိပေ။ စစ်သည်တော်များ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ထွက်လာသော လေတိုက်သံလည်း မရှိပေ။ မည်သည့် အငွေ့အသက်မျှလည်း မရှိပေ။ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ရောက်လာသော တိတ်ဆိတ်သည့် သေခြင်းတရားသာ ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူသားစစ်သည်တော်များ သူတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ"<br /> "ငါတို့ကို တစ်ယောက်ယောက် ကယ်လိုက်တာလား"<br /> "တစ်ယောက်ယောက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ... ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ထဲက အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"<br /> "ငါတို့ အသက်ရှင်ပြီ... ပညာရှင်ကြီးခင်ဗျာ... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">အချို့မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုပင်ငိုနေကြသည်။ ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မျှော်လင့်ချက်လှိုင်းများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ လုချန်ကမူ ရုပ်တုတစ်ခုအလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲ။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်လျက် အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။ သူက ချီးမွမ်းသံများကို လိုချင်၍ မဟုတ်ပေ။ လေးစားမှုကို ရယူရန်လည်း မဟုတ်ပေ။ သူ လုပ်ချင်၍သာ လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းကို သူက ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save