လုချန်က မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... အားလုံးက ရုတ်တရက်ကြီး သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားတာ... အဲဒီနောက်မှာ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်..."
"သူက တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်... သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ရတာ အဆင့်D စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်... သူက လေယာဉ်တစ်စင်းပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာ... သူက ဝိညာဉ်သခင် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ်... မီးရှိန်းသားရဲကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်"
"သူပြောတာတော့ သူက ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက်က ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့ တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အစောင့်အရှောက်တဲ့... ပြီးတော့ သူ ထွက်သွားတယ်"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လွီရှင်းကျားက မည်သည့်သံသယမျှ မရှိတော့ပေ။ အဖြေက ရှင်းနေသည်မဟုတ်ပါလား။ လုချန်ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက်အနေဖြင့် အဆင့်E စစ်သည်တော်တစ်စု လက်ထဲ ထည့်ပေးကာ တောရိုင်းထဲ လွှတ်လိုက်မည်လား။ ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များဖြင့် ကာကွယ်ထားမည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော် ထိုသို့သိလိုက်ရသည့်တိုင် သူက တုန်လှုပ်နေမိဆဲပင်။ သူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ... အရာရာကို သေချာတွက်ချက်ပြီး စေ့စပ်လွန်းတယ်"
လုချန်ကမူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ “အမှန်တော့ အဲဒီ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချိုက်က တကယ့်ကို ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်တာပါ...” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဘာပြောပြော အရေးမကြီးတော့ပေ။
အခြားသူများလည်း လုချန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ မဆိုင်းမတွပင် ယုံကြည်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့အားလုံး ယခုတစ်ကြိမ် အသက်ရှင်ရခြင်းမှာ လုချန်ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း နားလည်သွားကြသည်။ သူသာ ပါမလာခဲ့လျှင် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်ကို သူတို့ မတွေးရဲကြပေ။ အားလုံးက လုချန်၏ အနားသို့ ရောက်လာကာ အရိုအသေပေးလျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေးလု..."
လုချန်က လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ရပါဘူး... အဲဒီ စီနီယာကြီးကပဲ အားလုံးကို ကယ်ခဲ့တာပါ"
သို့သော် ကျန်းဖေးဟုန်းက ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါယမ်းလိုက်သည်။ "အဲဒီစီနီယာကြီးက ငါတို့ကို ကယ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်း ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေလို့ပဲ"
ဤကမ္ဘာတွင် အစွမ်းက အရာရာကို ဆုံးဖြတ်သည်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရလာသည့် မေတ္တာဆိုသည်မှာ မရှိပေ။ လုချန်လည်း ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မငြင်းခုံတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့... အခု ပြန်ကြရအောင်"
အားလုံးက သဘောတူညီကြသည်။ ထို့အပြင် အခြားအဖွဲ့များက သားရဲအလောင်း အားလုံးကို မီးပွားအဖွဲ့သို့သာ ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။ လုချန်၏ အစောင့်အရှောက်ကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်ကို သိထားကြသဖြင့် သူတို့ မည်သို့ ဝေစုခွဲယူရဲမည်နည်း။
လွီရှင်းကျားနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ဤအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည့်အပြင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကြီးတစ်ခုကိုပါ ရရှိလိုက်ခြင်းပင်။ သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်အရ မီးရှိန်းသားရဲ၏ အလောင်းတစ်ခုတည်းပင်လျှင် ယွမ် ၂.၅ ဘီလီယံခန့် ရနိုင်သည်။ အခြားသော သားရဲအကောင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီမှာမူ အနည်းဆုံး ၆ ဘီလီယံခန့် တန်ကြေးရှိသည်။ အားလုံးက အဆင့်E သားရဲများ မဟုတ်ပါလား။
အိမ်အပြန်လမ်းတွင် လုချန်က ကားပေါ်၌ ထိုင်နေရင်း လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။
“နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ... တောရိုင်းမြေပြင်မှာ ဆက်နေပြီး သန်မာတဲ့ သားရဲတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ဗီဇတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး မြှင့်တင်နေသင့်သလား... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက နေ့တိုင်း နှစ်ဆ တိုးနေတာ... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် တစ်နေ့မှာ ငါ အမှားအယွင်းတစ်ခု လုပ်မိလို့... နှာတစ်ချက်ချေလိုက်ရုံနဲ့ A-1 အခြေစိုက်မြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ....”
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကလည်း ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကဲ့သို့ပင် နှစ်ဆ တိုးလာသောကြောင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခွန်အားအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ “ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက ပိုပြီးတော့ပဲ အားကောင်းလာဦးမှာ... ဒီကမ္ဘာမှာ ငါ ဖြတ်သန်းရမယ့် ခရီးက အရှည်ကြီး ကျန်သေးတယ်... ငါ့ရဲ့ တကယ့်အစွမ်းအချို့ကို ထုတ်ပြသင့်ပြီလား”
လုချန်က အထပ်ထပ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ချလိုက်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အစောင့်အရှောက်ဆိုသည်မှာ အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်ပင်။ ထိုသူထံမှ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ရတနာတစ်ခု ရခဲ့သည်ဟု သူ ပြောလိုက်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုသူက မည်သူမှန်း မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။
စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဖွဲ့သားများမှာ မရပ်နားဘဲ မြို့ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ခဲ့ကြသည်။ လုချန်က အဖွဲ့သားများကို နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ လုယွမ်က သားဖြစ်သူ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"သား... ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်လာတာလဲ... ရက်အနည်းငယ် ကြာမယ်ဆို... တောရိုင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"
လုချန်က အနည်းငယ် မတတ်သာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဖခင်မှာ အမှန်ပင် အကဲခတ် ထက်မြက်လှပေသည်။ အင်အားကြီးမိသားစုတစ်ခုက မွေးထုတ်လိုက်သည့် ထိပ်တန်းမျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။
"သိပ်ပြီး ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး" လုချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြဿနာအချို့ ကြုံရလို့ စောစောပြန်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ"
ထို့နောက် သူက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ်ကာ ပြောပြလိုက်သည်။ သူ စိတ်ကြိုက် ပြင်ဆင်ထားသော ဗားရှင်းဖြင့်ပေါ့။ သို့သော်လည်း လုချန် ပုံပြင်ပြောနေစဉ်အတွင်း ဆုန့်ယွဲမှာ ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ လုယွမ်၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်ရိပ်များ အထင်သား ပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း အဆင့်D ပညာရှင်တစ်ဦးက သားဖြစ်သူကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"ဒါဆို မဟာမိတ်အဖွဲ့က မင်းကို တကယ်ပဲ တန်ဖိုးထားတာပဲ... အဆင့်D ပညာရှင်တစ်ယောက်ကိုတောင် လွှတ်ပြီး ကာကွယ်ပေးတယ်ဆိုတော့" သူ၏ အသံတွင် ဂုဏ်ယူရိပ်များ ပါဝင်နေသည်။
သို့သော် ဆုန့်ယွဲမှာမူ ထိုမျှအထိ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ အကယ်၍ ထိုအစောင့်အရှောက်သာ အချိန်မီ ပေါ်မလာခဲ့လျှင် သူမက ဆက်မတွေးရဲတော့ပေ။ သူမက လုချန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
လုချန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ ရေချိုးပြီးနောက် မိဘများနှင့်အတူ ညစာ စားသောက်ကြသည်။ ထမင်းစားနေစဉ် လွီရှင်းကျားထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သားရဲအလောင်းများမှာ ယွမ် ၉.၆ ဘီလီယံအထိ စံချိန်တင် ဈေးကောင်းရခဲ့သည်။ လုချန်က အားအစိုက်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် သူတစ်ဦးတည်း ယွမ် ၈ ဘီလီယံ ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုချန်က ၈ ဘီလီယံလုံးကို မယူဘဲ ၃.၂ ဘီလီယံကို လွီရှင်းကျားထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဖခင်ဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"အဖေ... ကျွန်တော် အခုလေးတင် ယွမ် ၄.၈ ဘီလီယံ ရခဲ့တယ်... အဖေ့ဆီ လွှဲပေးထားလိုက်မယ်"
"ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံ စီမံခန့်ခွဲတဲ့နေရာမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူး... အဖေပဲ အိမ်ခြံမြေ ဝယ်မလား၊ ရှယ်ယာ ဝယ်မလား၊ ကုမ္ပဏီ ထောင်မလား... ဒါမှမဟုတ် ဘဏ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားမလား အဖေ ကြိုက်သလို လုပ်ပါ"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ယွမ် ၄.၈ ဘီလီယံ...”
“ဒါက နည်းတဲ့ ပမာဏ မဟုတ်ဘူး...” သူ လုမိသားစုမှာ ရှိစဉ်ကတောင် စုစုပေါင်း ပိုင်ဆိုင်မှုက ယွမ် ၁၂ ဘီလီယံခန့်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ သားဖြစ်သူက ပါရမီနိုးထပြီး သုံးရက်အတွင်းမှာပင် သူ၏ စုစုပေါင်း ပိုင်ဆိုင်မှု၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။
လုယွမ်က အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူမိသလို တစ်ဖက်မှာလည်း အနည်းငယ် အားငယ်သွားမိသည်။ "သေချာရဲ့လား သား... မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံရေး ပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အရင်းအမြစ်တွေ ဝယ်ဖို့ မလိုဘူးလား"
လုချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ အခု အဆင်သင့်ရှိပြီးသားပါ... မကြာခင်မှာ ဒီထက်မက ပိုပြီး ရှာနိုင်ဦးမှာ... ဒီ ၄.၈ ဘီလီယံက ကျွန်တော့်အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ပါဘူး"
လုချန်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိလှသော အပြောကို ကြားရသည့်အခါ လုယွမ် စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုနှင့်အတူ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူတစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့ရသည်ကို သူ၏သားက ၃ ရက်အတွင်း ရရှိခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ သား"
လုချန် ပိုက်ဆံလွှဲပေးလိုက်သောအခါ ဆုန့်ယွဲလည်း သားဖြစ်သူ အောင်မြင်သည်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။ ထို့နောက် လုချန်က မိမိအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်တွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ချိုက်ကျိကွမ်ဆီသို့ သွားတွေ့မည်ဟု သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက်ပေးသော ရတနာကြောင့် သူ အဆင့်တက်သွားသည်ဟု ပြောပြမည်။
သူ အိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူမှာ ချိုက်ကျိကွမ် ဖြစ်နေသည်။
***