Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြိုင်ဘက်ကင်း ဧရာမဝေလငါး နတ်ဘုရား။ မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင် ကျရှုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြင်း။ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှောင်”</p> <p> </p> <p>ဤခုတ်ချက်မှ ပေးစွမ်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ကြောင့် ချီကန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှောင်တိမ်းရန်မှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိတော့ချေ။ မရှောင်နိုင်ပါက သေရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်”</p> <p> </p> <p>ချီကန်းသည် သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို မဆိုင်းမတွဘဲ အဆုံးစွန်အထိ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဓားစွမ်းအင် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ 'ဟပ်တက်ခွဲခုတ်ချက်' ကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖောက်”</p> <p> </p> <p>သို့သော် တောရိုင်းသားရဲများနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုရှိသည့် စူးချန်ခုန်း၏ ခုတ်ချက်မှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ ချီကန်း အမြန်ရှောင်လိုက်သော်လည်း လုံးဝ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဓားချက်မှာ သူ၏ ဘယ်ဘက် ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ ချီအကာကို စက္ကူကဲ့သို့ ဆုတ်ဖြဲကာ လက်မောင်းကို ပုခုံးဆစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း”</p> <p> </p> <p>မရပ်မနား ရောက်လာသော ဓားစွမ်းအားမှာ အောက်သို့ ဆက်လက် ဖိနှိပ်သွားရာ မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူတို့၏ ရှေ့မှ မြေပြင်တွင် မီတာတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော ကြီးမားသည့် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခုမှာ အဆုံးမရှိသော ချောက်ကမ္ဘာကြီး၏ အဝင်ဝကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး”</p> <p> </p> <p>လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသော လက်မောင်းမှာ စူးချန်ခုန်းကို လွှမ်းခြုံထားသော ဓားဝိညာဉ်များကြောင့် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့လက်... ငါ့လက်”</p> <p> </p> <p>ပြတ်ထွက်သွားသော လက်မောင်းမှ နာကျင်မှုကြောင့် ချီကန်းမှာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ရပြီး သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာကာ စိတ်ထဲမှ ထိန်းမရသော ကြောက်ရွံ့မှုများ မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချက်မျှ အားပြိုင်ပြီးနောက် ချီကန်းသည် စူးချန်ခုန်းကို အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာမျှသာ ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း စူးချန်ခုန်းကမူ တစ်ချက်တည်းနှင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ကွာဟချက်ကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှပင် မနားဘဲ စူးချန်ခုန်းသည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ချီကန်းထံသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ သံဖြတ်ဓားကို မဆုတ်မနစ်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားပြီး ထိတ်လန့်နေသော ချီကန်းမှာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် အစွမ်းမရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချီကန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ စူးချန်ခုန်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ခိုထော့နှင့် ဝတ်ရုံခြုံ အဖိုးအိုတို့လည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်</p> <p> </p> <p>အဖိုးအို၏ ဝတ်ရုံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ လှုပ်ရှားလာပြီး ရုတ်တရက် အနက်ရောင် ဧရာမ မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စူးချန်ခုန်း၏ ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးတစ်ခုက စူးချန်ခုန်း၏ လက်မောင်း အသားစိုင်များကို ဝါးမြို ဆုတ်ဖြဲနေသကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဗာဂျရာမင်းချိပ်စည်း”</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော ခိုထော့သည်လည်း စူးချန်ခုန်း နောက်ကျောတွင် ပေါ်လာ၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို တံဆိပ်တစ်ခုအသွင် ပူးကပ်လိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်း၏ ကျောရိုးနှင့် ဦးခေါင်းနောက်ဘက် အရေးကြီးသော နေရာနှစ်ခုသို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက် နှစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတ် ဒုတ်”</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်များကြောင့် စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိမ့်ခနဲ တုန်သွားပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးသွားကာ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ် မူးဝေသွားပြီး နောက်ကျောတွင် အနည်းငယ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုမျှသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူ တစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် ခိုထော့၏ ဤလက်သီးချက်မှာ သေချာပေါက် သေစေနိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း နတ်ဘုရားသွေးများ ပြည့်နှက်နေကာ တောရိုင်းသားရဲကဲ့သို့ သန်မာလှသော စူးချန်ခုန်းအတွက်မူ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်မျှပင် မရခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”</p> <p> </p> <p>ထို့အစား ထိုတိုက်ခိုက်မှုက စူးချန်ခုန်းကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေကာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး သွေးများမှာ သွေးကြောများအတွင်း ပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသည်။ သွေးကြောများမှာ ဖောင်းကြွလာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ရက်စက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက် တံတောင်ဖြင့် နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ လေထုပင် ပုံပျက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘုန်း”</p> <p> </p> <p>သူ၏ တံတောင်မှာ ခိုထော့၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျပ်... ဂျပ်... ဂျပ်”</p> <p> </p> <p>'ကင်းကောင်ခန္ဓာကိုယ်အတတ်ခန္ဓာကိုယ်' ပြိုင်ဘက်ကင်း အတတ်ကို လေ့ကျင့်ထားသော ခိုထော့မှာ ညည်းတွားလိုက်ရသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ရိုးရှင်းသော တံတောင်ချက်မှာ အလွန် လေးလံလှပြီး ခဏချင်းမှာပင် အရိုးများ ကြေမွသွားသော အသံနှင့်အတူ ခိုထော့၏ ရင်ဘတ်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားကာ အရိုးစုများ ကြေမွသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ဆောင် နံရံတစ်ခုကို ဝင်တိုက်ကာ ကျောက်ဆောင်ကြီးနှင့်အတူ ပြိုကျ ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ရစ်ပတ်ထားသော ဝတ်ရုံမှာ ဆက်လက်၍ ညှစ်ထုတ်နေဆဲပင်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ နတ်သွေးများကို ညာဘက် လက်မောင်းသို့ အမြန် ပို့လွှတ်လိုက်ရာ လက်မောင်းမှာ အလွန်တရာ နီရဲလာပြီး နတ်သွေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်ကြောင့် လေထုမှာပင် လောင်ကျွမ်းမတတ် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ”</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားသွေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် အပူရှိန်အောက်တွင် အသက်ဝင်နေသော ဝတ်ရုံမှာ စတင် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။ ၎င်းမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှပ်စစ်နှင့် တို့လိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားရာ ဝတ်စုံခြုံ အဖိုးအိုမှာလည်း ဝတ်ရုံပေါ်မှ မီးများကို ငြှိမ်းသတ်ရန် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို အသည်းအသန် ထုတ်သုံးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခိုထော့နှင့် ဝတ်ရုံခြုံ အဖိုးအိုတို့ကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ရန်သူ၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တာထက် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်တာက ပိုထိရောက်ကြောင်း သူ သိသည်။ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ချွေးစေးများ ထွက်နေသော ချီကန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချီကန်း..သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း”</p> <p> </p> <p>အော်သံမှာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ကွဲထွက်မတတ် ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ချီကန်းမှာမူ စူးချန်ခုန်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် သူ၏ နှလုံးရပ်တန့်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချီကန်း လုပ်နိုင်တာက ကာကွယ်ရန်နှင့် အချိန်ဆွဲရန်သာ ဖြစ်သည်။ ခိုထော့နှင့် ဝတ်ရုံခြုံ အဖိုးအိုတို့က စူးချန်ခုန်းကို တားဆီးရန် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“သွေးလွင့် ဓားဝိုင်း”</p> <p> </p> <p>ချီကန်းသည် သတိမလွတ်စေရန် သူ၏ လျှာကို ကိုက်လိုက်သည်။ လက်မောင်းပြတ်သွားသော နေရာမှ သွေးများမှာ သူ၏ ဓားဝိညာဉ်၊ သဘာဝစွမ်းအင်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ မြင်သာသော သွေးရောင် ဓားစွမ်းအင် အကာအကွယ်တစ်ခုမှာ သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသူတိုင်းကို အသားစိမ်းငါးစိမ်းကဲ့သို့ ချေမွပစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ တိုက်စစ်ရော ခံစစ်ပါ ပါဝင်သော အကွက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် ညာဘက်လက်ရှိ သံဖြတ်ဓားဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်း”</p> <p> </p> <p>တောက်ပလှသော ဓားသွားမှာ လေထုထဲတွင် အေးစက်လှသော အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထူထပ်လှသော ဓားစွမ်းအင်အကာကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save