Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မျောက်ဝံနတ်ဆိုးကြယ်ခြွေပန်းချီကား။ ပန်းချီနတ်ဘုရား ပိုင်ရှင်းကျစ်။ (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် အများအပြားကြားတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ သံဖြတ်ဓားမှာ လက်ထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန် ဝှေ့ယမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်း”</p> <p> </p> <p>ဓားဝိညာဉ်နှင့် ဓားစွမ်းအင်တို့ ပါဝင်နေသော သံဖြတ်ဓားမှာ သူတို့၏ လည်ပင်းများကို တို့ဟူးအိအိကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရာ ဦးခေါင်း သုံးလေးလုံးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ထွက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ပြေး.. ပြေးကြ”</p> <p> </p> <p>“ခိုထော့နဲ့ တမန်တော် ချီကျင်းတို့က ငါတို့ကို ပစ်ထားခဲ့တာလား။”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှသာ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ သတိဝင်လာကြပြီး ထိတ်လန့်မှုရော ဒေါသပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခိုထော့နှင့် ဝတ်ရုံခြုံ အဖိုးအိုတို့သည် သူတို့အဖွဲ့ဝင်များ၏ အသက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သတိပင် မပေးဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွား... သူတို့ကို တားကြ။ မလွတ်စေနဲ့။”</p> <p> </p> <p>ချင်းဝမ်ယွီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဖျတ်ကနဲ အသိဝင်လာပြီး အခြား မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များကို လှုပ်ရှားရန် အသိပေးလိုက်သည်။ ဤမိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များကို အကုန်သတ်ဖို့ မလိုပေ။ စူးချန်ခုန်းအတွက် သူတို့ကို ခဏတာ တားဆီးပေးထားရုံဖြင့် အလွယ်တကူ သုတ်သင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပြီး အဖြစ်အပျက်များမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ယနေ့သည် ချီကန်းက အသက်ခြွေအဖွဲ့ချုပ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် သစ္စာခံမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ ချီကန်း၏ ရုတ်တရက် သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခဲ့ရသော်လည်း 'တာ့ဝူဖုန်း' မှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့်ပင် ချီကန်းကို နေရာတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ခိုထော့နှင့် ဝတ်ရုံခြုံ အဖိုးအိုတို့ကို ဆုတ်ခွာသွားစေကာ အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခေါင်းဆောင်များ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များမှာမူ အသက်ကိုရင်း၍ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ သူတို့အားလုံးသည် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးပမ်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း”</p> <p> </p> <p>ချင်းဝမ်ယွီသည် ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် လူသား သုံးပွင့်ဆိုင်ပန်းတို့၏ စွမ်းအားကို စုစည်းကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်ရာ မူလနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ် ကြေမွပျက်စီးလျက် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်း”</p> <p> </p> <p>ထိုမိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ သံဖြတ်ဓားမှာ ရောက်ရှိလာပြီး ဦးခေါင်းကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုမိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ ကြေမွသွားပြီး ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ရန် လှုပ်ရှားနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်ကင်းမဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတ်၊ အကုန်သတ်ပစ်”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းက လုံးဝမငဲ့ညှာခဲ့ပေ။ ဤမိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးစီမှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာများဖြစ်ကြရာ တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ သာမန်ပြည်သူ အမြောက်အမြားကို ကယ်တင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးအမြုတေနှင့် မူလချီစွမ်းအင်များမှာ စူးချန်ခုန်း လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲမြေပြင်ရှိ သတ်ဖြတ်မှုမှာ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေတော့သည်။ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးစီတိုင်းက တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိဘဲ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားနေကြပြီး မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် အုပ်စုက သူတို့၏ လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် စူးချန်ခုန်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် တောင်ကြားမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေတော့သည်။ မိစ္ဆာပညာရှင် ငါးဆယ်နီးပါးအနက် ဆယ်ဦးထက်မနည်းသော သူများသာလျှင် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအား သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာအတတ်များဖြင့် တောင်ကြားမှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်အားလုံးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားအောက်တွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ရာ ပူပြင်းလှသော လေစီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသော သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာပြီး နတ်ဘုရားသွေးတစ်စက်မှာ နှလုံးသားအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ နီရဲနေသော သူ၏ အရေပြားမှာ ပုံမှန်အရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်များမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ စူးချန်ခုန်းမှာလည်း ကျေနပ်မိသည်။ ခိုထော့နှင့် ဝတ်စုံခြုံ အဖိုးအိုတို့ လွတ်သွားသော်လည်း သူသည် အသက်ခြွေအဖွဲ့ချုပ်၏ ဤဌာနခွဲတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည်။ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် အလောင်း ၄၀ ဆိုသည်မှာ နတ်ဆိုအမြုတေ အခု ၄၀ ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထက်ဝက်ခန့်မှာ မူလနယ်ပယ် အဆင့်များ ဖြစ်ကြရာ အနည်းဆုံး မူလနယ်ချီစွမ်းအင် ၁၅ ခုခန့် ရိတ်သိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ရလဒ်ကြီးကြီးမားမားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးတာ့... ဒီနေ့ ငါတို့ အသက်ရှင်နိုင်တာ ညီလေးကြောင့်ပါပဲ။ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုတို့အားလုံး ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ။”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ချင်းဝမ်ယွီက လေးစားမှုရော ကျေးဇူးတင်မှုပါ ပါဝင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ချင်းဝမ်ယွီ၏ ခံစားချက်မှာ ရှုပ်ထွေးနေဆဲပင်။ ချီကန်းက သူတို့ကို လှည့်စားကာ အသက်ခြွေအဖွဲ့ချုပ်သို့ သစ္စာခံရန် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုတောင် လူစုခိုင်းခဲ့သည်။ သူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ချင်းယွင်းဂိုဏ်းနှင့် ရေရှည် ဆက်ဆံရေးရှိသော လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် 'တာ့ဝူဖုန်း' ကိုပင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် 'တာ့ဝူဖုန်း' မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုအစွမ်းထက်နေခဲ့ပြီး သူတို့ကို သစ္စာဖောက်သော ချီကန်းကို ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. စီနီယာတာ့”</p> <p> </p> <p>အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များကလည်း သူတို့၏ နက်ရှိုင်းသော ရိုသေမှုကို ဖော်ပြကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့အားလုံးသည် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးသော်လည်း မည်သူမျှ မသိကြသော တာ့ဝူဖုန်း၏ သရုပ်မှန်ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်လို့ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ပြန်သတ်ရုံပါ။ ဒါပါပဲ” စူးချန်ခုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအသက်ခြွေအဖွဲ့ချုပ်ဌာနခွဲမှာ တခြား ဘာတွေ ရှိသေးလဲ သွားကြည့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ရှေ့မှ နန်းတော်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ အသက်ခြွေအဖွဲ့ချုပ် ဌာနခွဲ၏ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များမှာ ဤနန်းတော်အတွင်း၌ နေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် အတွင်း၌ အခြားသော ရတနာများ ရှိမရှိ ကြည့်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် စတင် ရှာဖွေရာ အခြားသော မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များကလည်း တက်ကြွစွာ ကူညီပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စူးချန်ခုန်း စိတ်ပျက်သွားသည်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းခန့်ကို တွေ့ရသည်မှလွဲ၍ တန်ဖိုးရှိသော အခြားအရာများကို မတွေ့ရှိရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နန်းတော်အတွင်းပိုင်း အနက်ဆုံးနေရာရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ စူးချန်ခုန်း ဝင်လိုက်သည့်အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး တရားထိုင်သည့် ဖျာများ၊ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူ၊ ပူဇော်ထားသော အမွှေးတိုင်များနှင့် ရိုးရှင်းသော စားပွဲ၊ ကုလားထိုင် အချို့သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ခိုထော့ တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာလား။” စူးချန်ခုန်းသည် အခန်းအတွင်း၌ သစ်သားငါး (ဆုတောင်းရာတွင် ခေါက်သည့်တူရိယာ) တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဤနေရာမှာခိုထော့ ကျင့်ကြံသည့် နေရာဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ လူ့ဘဝက ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်သော ခိုထော့မှာ မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာသော်လည်း သူ၏ ယခင် အလေ့အကျင့်နှင့် ဝါသနာအချို့ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် စူးချန်ခုန်း၏ အကြည့်မှာ နံရံတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ပန်းချီကားထဲတွင် ကောင်းကင်ယံရှိ လနှင့် ကြယ်များကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်နေသော မျောက်ဝံနတ်ဆိုး တစ်ကောင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ရှည်လျားပြီး သန်မာလှသော လက်မောင်းများကို အထက်သို့ ဆန့်တန်းထားရာ ကောင်းကင်ယံမှ လနှင့် ကြယ်များကို ဆွတ်ယူတော့မည့်အလားပင်။ ကြီးမားလှသော တောင်တန်းများမှာ ၎င်း၏ ခါးနှင့် ခြေထောက်လောက်အထိသာ မြင့်ကာ ၎င်း၏ အနက်ရောင် အမွေးအမျှင်များမှာ သံအပ်များကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းမှာ ထိုပန်းချီကားထဲသို့ စိတ်ဝင်စားစွာ နစ်မြောသွားပြီး ပန်းချီကားထဲမှ မျောက်ဝံနတ်ဆိုးမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းအသက်ရှူလိုက်တိုင်းမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းများကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ကြီးမားသော သစ်ပင်များကို ကောက်ရိုးမျှင်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားစေနိုင်ပုံရသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save