Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို။ ကြောက်ခမန်းလိလိ သန်မာသော ရန်သူ။ (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်နိုင်ငံကြားရှိ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ အသွားအပြန် ပြုလုပ်နေကြသော အုပ်စုများမှာ လက်နက်ကိုင် အစောင့်အရှောက်များနှင့် ကုန်သည်အဖွဲ့အချို့သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထွမ်မုဟယ်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဝံပုလွေတောင်ကြားသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်သားသည် စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားများ၏ ပုံမှန် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ နယ်မြေအတွင်းမှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို ပရမ်းပတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ခွဲလအကြာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းနှင့် ထွမ်မုဟယ်တို့သည် လဝက်အတွင်းမှာပင် ဓားပြအုပ်စု သုံးစုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ သာမန်လူများ ဖြစ်ခဲ့ပါက နှစ်နိုင်ငံ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် ကံတရားကိုသာ အားကိုးရပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက သိုင်းပညာရှင်များ သို့မဟုတ် အစောင့်အရှောက်များ ပါဝင်သော ကုန်သည်အဖွဲ့များနှင့်အတူ လိုက်ပါမှသာ အဆင်ပြေပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားပြများထဲတွင် အချို့မှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ သို့မဟုတ် ဝူကျိအင်ပါယာအတွင်း ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် ဝရမ်းထုတ်ခံထားရသော ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ လမ်းသရဲများဖြစ်ကာ၊ အချို့မှာမူ ဤဥပဒေမဲ့ နယ်မြေတွင် ဖြတ်လမ်းနည်းဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဓားပြတိုက်နေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ဤဓားပြများကို ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ထွမ်မုဟယ်ကပင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ရှေ့ထွက်ကာ သူတို့ကို အလွယ်တကူပင် သုတ်သင် ရှင်းလင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုဟယ်တွင် တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ များများစားစား မရှိသော်လည်း သူသည် မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ခိုးသား ဓားပြတစ်စုကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မှောင်လာပြီ။ ရှေ့မှာ ခဏနားကြစို့”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းက ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနီးအနားတွင် တည်းခိုခန်း အရိပ်အယောင်လည်း မရှိသည်နှင့် တောနက်ကြီးထဲမှာ အနားယူရုံမှလွဲ၍ သူတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အင်း” ထွမ်မုဟယ်က သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းတွင် ထွမ်မုဟယ်က မီးပုံဖိုလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းကမူ ထိုမီးပုံဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သားရဲစစ်စစ် ဝက်ဝံရိုင်းကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပုံဖော်ရင်း ဝူချင်းရှီကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လခွဲတာ ခရီးသွားလာချိန်အတွင်း သူသည် လမ်းခရီးတွင် အမြဲတမ်း တရားထိုင်ကာ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ဝူချင်းရှီမှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီး မျောက်ဝံပြကွက်တွင် အသေတိုက်ကွက်ကို နားလည်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဝက်ဝံတိုက်ကွက်အတွက်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အတတ်တစ်ခုကို နားလည်ရန် အဆင့်တက်လှမ်းခါနီး ဖြစ်နေပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်လာသောအခါ မီးပုံဘေးရှိ တွမ်မုဟယ်မှာ သမ်းဝေနေပြီး အိပ်ငိုက်လာခဲ့ရာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြနေမိသည်။ “ငါတို့ ခရီးတွေ ဆက်တိုက် သွားနေခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအရ ဒီလောက်အထိ မပင်ပန်းသင့်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုဟယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် စူးချန်ခုန်းက အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး “ဘယ်သူက အဆိပ်လိုမျိုး ကလေးကလား နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုနေတာလဲ။ မင်းမှာ ပြောစရာရှိရင် ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် လေထုအတွင်းတွင် ထူးဆန်းသော အနံ့အသက် အနည်းငယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတိပိုးချည် ချီစွမ်းအင်ကို တုံ့ပြန်လာစေသည်။ ထိုအနံ့မှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာခြင်း ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ လေထုထဲတွင် အဆိပ်များ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အဆိပ်မိသွားတာလား။” ထွမ်မုဟယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ သတိပေးချက်ကြောင့် သူသည် ခေါင်းမူးလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာခဲ့သည်။ သူသည် မူလနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က လေနှင့်အတူ သူ့ကို မသိမသာ အဆိပ်ခတ်နိုင်ခြင်းမှာ တိုက်ခိုက်သူ၏ စွမ်းအား မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကညီလေး.. ဒီလူအိုကြီးက ဒီကလေးအတွက်ပဲ လာတာပါ။ မင်းကတော့ ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို အနေနဲ့ မင်းကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်မိမှာ။ မင်းအခု ငါ့ရဲ့ 'လေညင်းပျံ့လွင့်ခြင်း' အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီ။ ဒီမှာ ဖြေဆေး ရှိတယ်။ မင်းကို ပေးလိုက်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့ အနေနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>မှောင်မိုက်နေသော နေရာမှ အက်ကွဲကာ အိုမင်းနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောအုပ်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုအသံကို စွမ်းအားစစ်စစ်ဖြင့် မြှင့်တင်ထားသဖြင့် အသံထွက်ပေါ်ရာ နေရာကို အတိအကျ သိရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း ပြောဆိုသူကမူ စူးချန်ခုန်းကို ထွက်သွားစေလိုသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုလား။”</p> <p> </p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထွမ်မုဟယ်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွားသည်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို ဆိုသည်မှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ နယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ မိစ္ဆာလူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အလွန်မမြင့်မားသော်လည်း အဆိပ်အသုံးပြုရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူ့ထက် သန်မာသူများပင်လျှင် သတိမထားပါက သူ၏ ပရိယာယ်များအတွင်း ကျရောက်သွားတတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ ပစ်မှတ်မှာ တွမ်မုဟယ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အဖေ ပြောပြဖူးတာတော့ သူဟာ တစ်ခါတုန်းက အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုရဲ့ ဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ အဆိပ်တစ်ရာဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့ ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့... သူက ငါ့အဖေကို လက်စားမချေရဲတော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာလား။”</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုဟယ်မှာ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်နေမိသည်။ သူသည် ပို၍ ခေါင်းမူးလာပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်ပင် တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ လေနှင့်အတူ အဆိပ်ခတ်သော နည်းလမ်းမှာ တကယ်ပင် ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်လောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းမှ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်များကြားမှ မြွေစိမ်းတစ်ကောင် ထွက်လာကာ စူးချန်ခုန်းထံသို့ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုက သူသည် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မဖြစ်ချင်ကြောင်းနှင့် စူးချန်ခုန်းသာ ထွက်သွားမည်ဆိုလျှင် ဖြေဆေး ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြွေစိမ်းသည် စူးချန်ခုန်း၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ စူးချန်ခုန်းက အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ 'ရေစက်တစ်စက် ကျောက်သားထွင်းခြင်း' နည်းပညာကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖောင်း”</p> <p> </p> <p>'ဖြေဆေး' သယ်ဆောင်လာသော မြွေစိမ်းမှာ ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အဆိပ်သွေးများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားကာ ပေ ၁၀ ပတ်လည်အတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှဲ ရှဲ ရှဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအဆိပ်သွေးများနှင့် ထိတွေ့မိသော မြေကြီးမှ မီးခိုးမည်းများ ထွက်လာပြီး အောက်ခြေမရှိသော ကျင်းငယ်များအဖြစ် တိုက်စားသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ အဆိပ်ပညာပါလား၊ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို”</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထွမ်မုဟယ်မှာ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်သွားသည်။ အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအိုက စူးချန်ခုန်းကို ဖြေဆေးပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ လှည့်ဖြားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဆေးပုလင်း သယ်ဆောင်လာသော မြွေစိမ်းအတွင်း၌ အဆိပ်သွေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်စက်မျှ ထိရုံဖြင့် အသက်သေဆုံးနိုင်ပေသည်။ တိုက်ခိုက်သူသည် စူးချန်ခုန်း သတိမထားမိချိန်တွင် အနီးကပ် ပေါက်ကွဲစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက တကယ်ပဲ တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါချင်တာလား။ မင်းလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက တခြားသူရဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေရမှာလား။”</p> <p> </p> <p>အဆိပ်တစ်ရာ အဖိုးအို၏ အမုန်းတရားများ ပါဝင်နေသော အသံမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ ထွမ်မုထောင်းသည် သူ၏ ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ထွမ်မုထောင်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ သူ မယှဉ်နိုင်သော မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ထွမ်မုထောင်း၏ သားဖြစ်သူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထွက်ခွာသွားပြီဟူသော သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး နယ်စပ်အပြင်ဘက်အထိ တောက်လျှောက် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ လျှို့ဝှက်စွာ နောက်ယောင်ခံ လိုက်မလာသည်ကို သေချာမှသာ သူ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားသမား၏ သရုပ်မှန်ကိုမူ သူမသိသော်လည်း သူသည် အလွန် သတိကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ 'လေညင်းပျံ့လွင့်ခြင်း' အဆိပ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူက ချက်ချင်း သိသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save