Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာသိုင်းဆရာကြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော မြားတစ်စင်း။ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားက အရမ်းသန်မာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ဖို့ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကတိပေးထားတာ ရှိလို့ ကတိတည်ရမယ်။ ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆံပင်ဖြူနှင့် ထန်ယို့ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာတာ့...” ထွမ်မုဟယ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းက အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ဖို့ သဘောတူလိုက်တာလား။ ထို့ပြင် သူ၏ အခြေအနေမှာ သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“သဘောတူတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ယို့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ ထွမ်မုဟယ်မှာ နှိမ်နင်းရေးဌာန အကြီးအကဲ ထွမ်မုထောင်း၏ သားဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် အသုံးမဝင်လှပေ။ သူ့ကို အသုံးချ၍ ထွမ်မုထောင်းကို ခြိမ်းခြောက်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ. အကြောင်းမှာ ထွမ်မုထောင်း၏ စရိုက်အရ မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမဆို လျစ်လျူရှုမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလျှော့ပေးမည့်အစား ထွမ်မုဟယ် သေဆုံးသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေပေလိမ့်မည်။ ထွမ်မုထောင်း၏ ရာထူးနေရာ ဆက်လက်မြဲနေရန်အတွက် မဟာမီးလျှံတော်ဝင်မိသားစုအပေါ် လုံးဝဥဿုံ သစ္စာရှိရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားတော့” စူးချန်ခုန်းက ထွမ်မုဟယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂရုစိုက်ပါ စီနီယာ” ထွမ်မုဟယ် အံတင်းတင်းကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူကိုယ်တိုင် မကူညီနိုင်ကြောင်းနှင့် တွန့်ဆုတ်နေပါက စူးချန်ခုန်းကိုသာ ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ပါသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤစကားများကို မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ အဝေးသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားကာ ခုန်ပျံမှု အနည်းငယ်အကြာတွင် မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာတာ့... အခြေအနေက ငါတို့ဘက်မှာ မရှိဘူးပဲ... အဲ့ဒီလူက ငါ့အဖေတောင်မှ အလေးအနက် ထားရမယ့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာလူသားပဲ...”</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း ထွမ်မုဟယ်မှာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ပလုံစီနေသည်။ ထန်ယို့မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းအတွင်း အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သာမန် မူလဓာတ်ငါးပါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီးတော့... ခင်ဗျား ဟုန်ရှန့်ကို သိလားလို့ ကျွန်တော် မေးချင်တယ်။” ထွမ်မုဟယ် ထွက်သွားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းက ထန်ယို့ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် ချီနဂါးခန်းမမှ ခွဲခွာသွားပြီးကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ဖုန်းရိယွဲ့ပင်လျှင် သူ့ကို အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ တမန်တော်တစ်ဦး၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရသည်ဟုသာ သိထားသည်။ ထန်ယို့မှာ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်း၏ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲကောင်စီဝင် ဖြစ်သည့်အတွက် ဟုန်ကျန့်ရှန့်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သိရှိနိုင်ခြေ ရှိသောကြောင့် စူးချန်ခုန်းက မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ရှန့် ဟုတ်လား” ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထန်ယို့နှင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြရိပ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းက ဒီနာမည်ကို မေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနာမည်ကို မင်း ဘယ်ကကြားလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ငါ မဖြေနိုင်ဘူး။ အခုတော့ ငါတို့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ပိုးကောင်ကို စားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ငါတို့ မင်းကို အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဌာနချုပ်ဆီ ခေါ်သွားမယ်။”</p> <p> </p> <p>ထန်ယို့သည် ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း အဖြေမပေးခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အခုနက တုံ့ပြန်မှုများအရ ထန်ယို့နှင့် ဝတ်ရုံနက်လူတို့မှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ အခြေအနေကို သေချာပေါက် သိထားကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ထန်ယို့က မဖြေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထွမ်မုဟယ်မှာ မရည်ရွယ်ထားသော ပစ်မှတ်ဖြစ်သဖြင့် ထန်ယို့က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် စူးချန်ခုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်ပိုးကောင် တစ်ကောင်အဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းကို မျိုချလိုက်ပါက တစ်ဖက်လူ၏ ကောင်းကင်သွေးကြောများနှင့် ချီစွမ်းအင်များကို ပိတ်ဆို့သွားစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ထန်ယို့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် တစ်လံခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝတ်ရုံနက်လူ၏ မျက်တောင်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။ “သတိထား။”</p> <p> </p> <p>သံဖြတ်ဓားသိုင်း။ အလျားလိုက် ခုတ်ချက်!</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောရှိ ငရဲမီးလျှံဓား၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဓားသွား ပွတ်တိုက်သံမှာ ကြည်လင်သာယာစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားဝိညာဉ်များမှာ ဓားအတွင်းသို့ စီးဝင်ကာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်”</p> <p> </p> <p>နက်မှောင်သော စိမ်းပြာရောင် မြေအောက်မီးတောက်များ ရစ်ပတ်ထားသည့် ငရဲမီးလျှံဓား၏ နီရဲသော ဓားသွားမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားစွမ်းအားနှင့် ဓားဝိညာဉ်တို့မှာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည့် အရှိန်အဟုန် ရှိနေပြီး သတ္တုများကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူ ဝင်မည်ဟု သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ ထွမ်မုဟယ်အား ထွက်ခွာခွင့်ရစေရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင်မူ အသက်ခြွေအဖွဲ့အစည်းမှ ဤမိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ သူ့အတွက် လာခဲ့သည့်ဖြစ်ရာ အခြားသူကို ဆွဲမထည့်လိုပေ။ ထွမ်မုဟယ် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာသတ် နတ်ဘုရားလက်နက် ‘ငရဲမီးလျှံ’ ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟစ်”</p> <p> </p> <p>ထန်ယို့မှာ အငိုက်မိသွားပုံရသည်။ စိမ်းပြာရောင် မြေအောက်မီးတောက်များ ရစ်ပတ်လျက် ဓားဝိညာဉ်များ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဓားသွားမှာ ထန်ယို့၏ လည်ပင်းသို့ အလျားလိုက် ခုတ်ချလိုက်ရာ ၎င်း၏ ပြင်းရှသော အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ အနောက်ရှိ သစ်ပင်ကြီး အချို့ကိုပင် ခါးလယ်မှ ပိုင်းဖြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ”</p> <p> </p> <p>သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ဆန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော ခုတ်ချက်မှာ ထန်ယို့၏ လည်ပင်းသို့ ထိမှန်သွားသော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသလို လည်ပင်းမှာ ပြတ်တောက်မသွားဘဲ အစင်းရာလေး တစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။ ထန်ယို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားအလွှာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာစွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာပုံရသော်လည်း အဆုံးစွန်အထိ သိပ်သည်းနေပြီး မည်သည့်အရာမျှ မဖောက်ထွင်းနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ထန်ယို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ အေးစိမ့်သွားလေ၏။ ဓားဝိညာဉ်များ ထည့်သွင်းထားသော သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော်လည်း ထန်ယို့ကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီ မိုက်မဲတဲ့ ကောင်လေးကတော့... အကြီးအကဲထန်ကို သာမန်လူလို့ ထင်နေတာလား။” ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝတ်ရုံနက်လူမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ယခင်က ဤအကွက်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ဖူးပြီး သူသည် မကြာသေးမီကမှ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ စူးချန်ခုန်းသည် ထိုနည်းလမ်းကိုပင် ထန်ယို့အပေါ် စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက သူ့ဘာသာ သေတွင်းထဲ ခုန်ဆင်းနေတာပဲ။” ဝတ်ရုံနက်လူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ထန်ယို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်ငယ်လေးများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အရာ မဟုတ်ပေ။ စူးချန်ခုန်း၏ တိုက်ကွက်မှာ ထန်ယို့ကို ဒေါသထွက်စေရန်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ထန်ယို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားပြီး သူသည် စူးချန်ခုန်းကို အေးစိမ့်သော အသံဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက... လူတွေ ငါ့ကို လှည့်စားတာကို အမုန်းဆုံးပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကိုပေါ့။”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ထန်ယို့သည် သူ၏ ညာဘက် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုးလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားများ စုစည်းနေပြီး အချိန်ကာလကိုပင် နှေးကွေးသွားစေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ၎င်းမှာ နှေးကွေးပုံရသော်လည်း အလွန် လျင်မြန်လှသဖြင့် မည်သူမျှ မရှောင်တိမ်းနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ဝေလငါးသိုင်း။ အဆုံးမဲ့ ဒေါသပင်လယ်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ အားကောင်းသော ဧရာမ ဝေလငါး ချီစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သီးတွင် စုစည်းလိုက်ရာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်သည့် ဧရာမ ပင်လယ်နက် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအသွင် ဆောင်သွားပြီး ထန်ယို့၏ လက်ညှိုးကို ရင်ဆိုင်ရန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်း”</p> <p> </p> <p>လက်သီးနှင့် လက်ညှိုး ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လက်သီးအသုံးပြုသူမှာ အသာစီးရသင့်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထန်ယို့၏ လက်ညှိုးမှာ ဧရာမ ဝေလငါး ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပင်လယ်နက် ဝဲဂယက်ကြီးကို အလွယ်တကူပင် ဖောက်ထွင်းသွားကာ စူးချန်ခုန်း၏ လက်သီးနှင့် ထိပ်တိုက် ထိမှန်သွားတော့သည်။</p>


Save