Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၀၇)</h2> <h2 style="text-align:center">ယုတ်မာသော အကြံအစည်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ။ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား။ မင်း လုပ်ချင်လား၊ မလုပ်ချင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟွေ၏ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီရွှေ၏ မျက်လုံးများ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် လုပ်မယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သူ့ကို သွားရှာမယ်။ သခင်လေးကျန်း... လင်းဖုန်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... သေချာတာပေါ့ သူ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယွီရှန်း သေသွားပြီလို့သာ မင်း အခိုင်အမာ ပြောရမယ်။ လင်းဖုန်းက လုံးဝ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မှတ်ထားနော်၊ ငါနဲ့ မင်းရဲ့ ပတ်သက်မှုကို မင်း လုံးဝ ထုတ်ပြောလို့ မရဘူး။ ဒီကာလအတွင်း ငါတို့ အချင်းချင်း အဆက်အသွယ် တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါကပဲ မင်းကို ဆက်သွယ်လို့ရမယ်၊ မင်းက ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး။ နားလည်လား”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်တော် လူသွားရှာလိုက်ပါဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“သွားတော့”</p> <p> </p> <p>ယွီရွှေ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟွေ၏ မျက်နှာအမူအရာ ထပ်မံ မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အစီအစဉ် အဆင်ပြေသွားပြီး ယွီရွှေက ယွီရှန်းကို သတ်လိုက်လျှင် လင်းဖုန်း ဒေါသထွက်ပြီး ရူးသွပ်သွားမည်လားဆိုတာ ကျန်းဟွေ မသိပေ။ သို့သော် ယွီရွှေ သေချာပေါက် သေရမည်ကိုတော့ သူ သိသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ မင်း သေမှ ငါ အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟွေက မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးကျောက်တုံးမြို့ သုတေသနဌာနရှိ ရာသီဥတုမှာ အမှန်တကယ်တော့ မအေးပေ။ သို့သော် လင်းဖုန်း သုတေသနဌာနသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ဆောင်းတွင်းရောက်သွားသည့်အလား အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သုတေသနဌာနတွင် လူများစွာ မရှိပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ အစိုးရအရာရှိများနှင့် နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းက လူတိုင်း တန်းတူညီမျှမှုကို အားပေးအားမြှောက် ပြုသော်လည်း လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက မည်သို့လျှင် အပြည့်အဝ တန်းတူညီမျှနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ဤလူများသည် သုတေသနဌာနမှ တီထွင်ထားသော ပထမအသုတ် စစ်ဆေးရေးကိရိယာများနှင့် ဆေးဝါးများကို အသုံးပြုရာတွင် ဦးစားပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းဖုန်းလား”</p> <p> </p> <p>“စစ်သေနာပတိချုပ်... ကျွန်တော့်ကို အရင် စစ်ဆေးခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်တော် နဂါးကျောက်တုံးမြို့ကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် လင်းဖုန်းမှာ အေးစက်နေသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က အနည်းငယ် နီးကပ်စွာ သွားလိုက်ပါက လင်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်မှုကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ယင်းမှာ အမှန်တကယ် အပူချိန် ကျဆင်းသွားခြင်း မဟုတ်ချေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲတွင် နက်နက်နဲနဲ အေးစက်မှုတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“လင်းဖုန်း... မင်းက နဂါးကျောက်တုံးမြို့ရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ။ သေချာတာပေါ့၊ မင်းရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ဦးစားပေးလို့ ရပါတယ်။ တကယ်တော့ အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ် သိုင်းသမားတွေက အစကတည်းက ကပ်ပါးပြုခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပရော်ဖက်ဆာဝေ က ငါတို့ဆီမှာ ဝက်အူရစ်ပိုးကောင်ရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့တွေ ပါလာမှာကို စိုးရိမ်လို့ စစ်ဆေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာပါ။ မဟုတ်ရင် မင်း ထွက်သွားလို့ရတာ ကြာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်း စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုံကျိုးလည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သုတေသနဌာနမှ လူများသည် လက်ကောက်နှင့်တူသော ကိရိယာတစ်ခုကို စတင် ထုတ်ယူလာကြသည်။ ထိုကိရိယာကို လင်းဖုန်းနှင့် တစ်မီတာအကွာတွင် ထားရှိကာ စတင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ လက်ကောက်လေးမှာ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းခပ်ပါးပါး လင်းလက်လာသည်။ လုံကျိုးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ မင်းဆီမှာ ဝက်အူရစ်ပိုးကောင်ရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့တွေ မရှိပါဘူး။ မင်း ဒီလက်ကောက်ကိုလည်း ဝတ်ထားလို့ရပါတယ်။ ဒါကို ဖွင့်ထားသရွေ့ ဆယ်မီတာ ပတ်လည်ကို အာရုံခံနိုင်တယ်။ ဝက်အူရစ်ပိုးကောင်ရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့တွေ ရှိနေရင် သတိပေးချက်အနေနဲ့ အနီရောင်အလင်းတန်း လင်းလာပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသည်ကို အခွင့်ထူးငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သူသည် ဓာတ်ခွဲခန်းရှိ နောက်ဆုံးပေါ် သုတေသနများကို ဦးစားပေး အသုံးပြုခွင့် ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဆေးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်းနဲ့အတူ ယူသွားလိုက်ပါ။ လိုအပ်လာရင် အသုံးဝင်နိုင်တယ်။ ကပ်ပါးမျိုးစေ့က ပေါက်ဖွားနေဆဲ ကာလမှာရှိနေသရွေ့ ဒါတစ်ခု စားလိုက်တာနဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>လုံကျိုးက လင်းဖုန်းအား ဆေးတစ်ပုလင်းခန့် ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းထဲတွင် ဆေးတောင့် ၂၀ မှ ၃၀ ခန့် ပါရှိသည်။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုဖြင့် အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝက်အူရစ်ပိုးကောင်များသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆေးဝါးများကို မည်သည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုရမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် ယခုကတည်းက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်းသည် စစ်ဆေးရေးကိရိယာနှင့် ဆေးဝါးများကို လက်ခံရယူပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ လှည့်ကြည့်ကာ လုံကျိုးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စစ်သေနာပတိချုပ်... သာလွန်လူသား သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ သာလွန်လူသား သိုင်းသမားတွေက လူသတ်လို့ ရလား”</p> <p> </p> <p>“လူသတ်တာလား။ တစ်ယောက်ယောက်က သာလွန်လူသား သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို စော်ကားမယ်ဆိုရင် သူတို့ကို သတ်ဖို့ တရားဝင် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပြဿနာ အများကြီးလည်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ သူတို့ကို ပညာရေးအဖွဲ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေက စုံစမ်းစစ်ဆေးပါလိမ့်မယ်။ ဒါကို မင်း ဘာလို့ မေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို တကယ် သတ်ချင်နေလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းဖုန်း လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ် လူသတ်ချင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>လုံကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လင်းဖုန်းတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန် အေးစက်သွားသည်။ လင်းဖုန်းရဲ့ မိသားစုမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်ခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>ဤသို့တွေးမိသောအခါ လုံကျိုး မနှောင့်နှေးရဲတော့ပေ။ သူ ချက်ချင်း ဖုန်းအချို့ခေါ်ဆိုကာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဗဟိုပင်လယ်မြို့က လင်းမိသားစု ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူ့မိသားစု မဟုတ်ရင် ဘယ်သူကများ လင်းဖုန်းကို လူသတ်ချင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်စေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လုံကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲဆိုတာကို လင်းဖုန်း တစ်ခါမျှ မပြောခဲ့ပေ။ လုံကျိုးသည် နဂါးကျောက်တုံးမြို့ရှိ နိုင်ငံသား ၃ သန်းကို နှစ်သိမ့်ရန် အလုပ်များနေဆဲဖြစ်ကာ သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသော အလုပ်များစွာ ရှိသေးသည်။ လင်းဖုန်းကို အချိန်တိုင်း အာရုံစိုက်နေရန် သူ့အတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လုံကျိုး ဆက်လက် မစုံစမ်းတော့ပေ။ လင်းဖုန်းသည် ယခုအခါ လူသားသူရဲကောင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးဗီဇကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ထားသော သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူ တကယ် တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် ပညာရေးအဖွဲ့က ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်ပေ။ လင်းဖုန်းသည် နဂါးတောင်စခန်းနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသဖြင့် လုံကျိုးအနေဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် လင်းဖုန်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p>သုတေသနဌာနမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် အထုတ်အပိုးများကို အကြမ်းဖျင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် သိမ်းဆည်းစရာ သိပ်မရှိလှပေ။ မူလက သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိဘများနှင့် ညီမဖြစ်သူအတွက် ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်သွားချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွီရှန်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သိပြီးနောက် စျေးဝယ်ထွက်ရန် မည်သို့ စိတ်ပါနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် သူသည် လောလောဆယ်တွင် ဗဟိုပင်လယ်မြို့သို့ ပြန်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ ကျောက်တုံးမြို့သို့ အမြန်ဆုံး သွားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လူသားအစိုးရသည် အာကာသယာဉ်များစွာကို ချထားပေးသည်။ နဂါးကျောက်တုံးမြို့ရှိ လူများ စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်သရွေ့ အာကာသယာဉ်များကို စီးနင်းနိုင်သည်။ ကျောက်တုံးမြို့သည် မြစ်သုံးစင်းဆုံရာ လမ်းဆုံတွင်ရှိသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အချက်အချာကျသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် လေကြောင်းခရီးစဉ်များ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဟူသော သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အားကိုးကာ လင်းဖုန်းသည် အထူးဧည့်သည်တော် အခန်းတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။ အာကာသယာဉ်သည်လည်း အလွန် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော နဂါးကျောက်တုံးမြို့ကို ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်ရင်း လင်းဖုန်း၏ အကြည့်မှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် အေးစက်သော လူသတ်ချင်စိတ် တစ်ခု ရှိနေသည်။ လင်းဖုန်းသည် ယခုအချိန်လောက် ပြင်းထန်သော လူသတ်ချင်စိတ်မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ချူချန်းနှင့် သူ့ညီမ လင်းချန်တို့ ပြန်ပေးဆွဲခံရတုန်းကပင်။</p> <p> </p> <p>“ယွီရှန်း... ငါ့ကို စောင့်နေ။ ငါ ရောက်တော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော မီးရောင်အောက်တွင် ချန်ရှီးသည် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အလုပ်များနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန် ကောင်းမွန်နေပြီး သီချင်းလေးပင် ခပ်တိုးတိုး ညည်းဆိုနေသေးသည်။ လင်းဖုန်း ကိုယ်တိုင် ကျောက်တုံးမြို့သို့ လာမည်ကို သိရပြီးကတည်းက သူမအထက်ရှိ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များ လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုအရေးကြီးသည်မှာ တက်ကြွ အကောင်းမြင်ပြီး ပြတ်သားသော ယွီရှန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီးတွင် မကျေနပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် နာလန်ထူဂေဟာမှ နှင်ထုတ်ခံရသော်လည်း တိုက်ခန်းငယ်လေးတစ်ခု ငှားကာ နှစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ရှီးသည် ညစာကို အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့သွားကာ အွန်လိုင်းတွင် သတင်းဖတ်နေသော ယွီရှန်းကို တွန်းထုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မွှေးနေတာပဲ” ယွီရှန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့။ ဒါ ဘယ်သူ ချက်တာလဲဆိုတာ ရှင် မသိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ယွီရှန်း အရသာခံကာ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှီးသည် သူမ၏ ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းလှသည်။ အချင်းချင်း ချစ်ခင်ရသူများနှင့် အတူတကွ စားသောက်ကာ စကားပြောဆိုခြင်း၊ စိတ်ပျက်စရာများကို မတွေးတောခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နွေးထွေးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုပင်တည်း။</p> <p> </p> <p>“ယွီရှန်း... သေသေချာချာ ပြောပြပါဦး။ အဲဒီလင်းဖုန်းက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ”</p> <p> </p> <p>“အို... လင်းဖုန်းလား။ ငါ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။ သူက အတော်လေး အေးစက်စက်နိုင်ပေမဲ့ တကယ်တော့ အရမ်း ငယ်ရွယ်တဲ့ပုံ ပေါက်တယ်။ သူက လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပါပဲ။ သူက အနန္တလမ်းစဉ်အကယ်ဒမီက ပါရမီရှင် ကျောင်းသားတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ယွီရှန်းသည် လင်းဖုန်းနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ယွီရှန်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကာ တံခါးကို မှိုင်းညို့သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရောက်နေမှတော့ ဘာလို့ အပြင်မှာ ရပ်နေသေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ပွင့်ဟသွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သူစိမ်းအချို့၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save