Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နာရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးမြို့ ဂိတ်တွင် လင်းဖုန်းသည် အာကာသယာဉ်ပေါ်မှ ထွက်လာသည်။ သူ ပထမဆုံး လုပ်လိုက်သည့်အရာမှာ သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ကောက်ကိုင်ကာ ယွီရှန်းကို ဆက်သွယ်ရန် ပြင်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တီ... တီ... တီ...</p> <p> </p> <p>ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှာ ဆက်သွယ်၍ မရခဲ့ပေ။ လင်းဖုန်း အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ဆက်သွယ်၍ မရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ လင်းဖုန်းတွင် မကောင်းသော နိမိတိတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ တွေးလွန်နေတာ ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့...”</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်း အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး ထိုတည်ငြိမ်မှုမှာ အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လင်းဖုန်း၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန်လူများပင်လျှင် အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လင်းဖုန်းအနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယွီရှန်း၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာသို့ သူ ဆက်သွယ်၍ မရခဲ့ပေ။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ယွီရှန်းမှလွဲ၍ ကျောက်တုံးမြို့တွင် လင်းဖုန်း သိကျွမ်းသူ မည်သူမျှ မရှိပေ။ ယွီရှန်း ဘယ်မှာနေသည်ကိုပင် သူ မသိပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုံစမ်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဂိတ်ရှိ VIP အခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါရှင်၊ ဘယ်လို ဝန်ဆောင်မှုမျိုး လိုအပ်ပါသလဲ”</p> <p> </p> <p>VIP အခန်းမှ ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်းသည် သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြလိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ တာဝန်ခံကို ခေါ်လိုက်”</p> <p> </p> <p>သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူများတွင် အခွင့်ထူးများ ရှိသည်။ VIP အခန်းတွင် ဧည့်ကြိုအဖြစ် အလုပ်လုပ်နိုင်သူဖြစ်ရာ သူမသည် ဤသက်သေခံကတ်ပြား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျစွာပင် သိရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏလေး စောင့်ဆိုင်းပေးပါရှင်”</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးလေးသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေးစားသမှုရှိသော မျက်နှာထား ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်း လင်းဖုန်း မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က ဒီက တာဝန်ခံပါ။ ဘယ်လို ဝန်ဆောင်မှုမျိုး လိုအပ်ပါသလဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သိတယ်လား”</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူ အထောက်အထားကိုသာ ထုတ်ပြခဲ့ပြီး သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်း လင်းဖုန်းရယ်... နောက်နေပြန်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့က အထူးဧည့်သည်တော်တွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ အထူး တာဝန်ယူထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒေတာဘေ့စ်ထဲမှာ လူကြီးမင်းတို့လို သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိပါတယ်။ ဘာပဲလိုအပ်လိုအပ် ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှု ပေးသွားမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ကားတစ်စီးနဲ့ ယာဉ်မောင်းတစ်ယောက် လိုတယ်။ ကျောက်တုံးမြို့က ယွီမိသားစုကို သိလား။ အဲဒီအထဲမှာ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ သိုင်းသမား ယွီရှန်း ဆိုတာ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ယွီမိသားစု၊ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ သိုင်းသမား ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့ သိပါတယ်။ မကြာသေးခင်က သူတို့ မိသားစုမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်လေ။ လူကြီးမင်းက ယွီရှန်းရဲ့ နာရေးကို တက်ဖို့ လာတာလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း။ ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တယ်။ ယွီရှန်းရဲ့ နာရေး ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်း ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်လက်လို ထက်မြက်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါက ထိုက်တောင်ကြီး ဖိကျလာသကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသဖြင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ စကားပြောရန်ပင် ခက်ခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိကြပြီး လင်းဖုန်းနှင့် အလျင်အမြန် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်း လင်းဖုန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်စကား နားထောင်ပါဦး။ ယွီမိသားစုက ဒီနေ့ ယွီရှန်းအတွက် အောက်မေ့ဖွယ် အခမ်းအနား ကျင်းပနေတာပါ။ လူကြီးမင်းက ယွီရှန်းရဲ့ နာရေးကို တက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ရေထဲမှ ဆယ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို သူ မြင်ဖူးသော်လည်း လင်းဖုန်းလောက် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသော သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သာလွန်လူသား တစ်ဦးကို ဤမျှ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားစေရန် မည်မျှအရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လင်းဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သော အိပ်မောကျနေသည့် မီးတောင်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွီရှန်း သေသွားပြီလား။ လင်းဖုန်း ယုံလည်း မယုံချင်သလို ယုံလည်း မယုံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်အတွက် ကားတစ်စီး ပြင်ပေး။ ယွီမိသားစုဆီ တိုက်ရိုက် သွားမယ်”</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်း လင်းဖုန်း... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ဤသာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရသည်မှာ သာယာသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် လင်းဖုန်း ဖြစ်သည်။ ခုနက သူသည် လူသတ်တော့မည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ယွီမိသားစု၏ ဗီလာသို့ လူအများအပြား လာရောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွီဇနီးမောင်နှံမှာ မျက်လုံးများ ဖောင်းအစ်လာသည်အထိ ငိုကြွေးနေကြသည်။ သူတို့၏ သား ယွီရှန်း ဤသို့ သေဆုံးသွားသည်ကို သူတို့ မယုံနိုင်ကြပေ၊ ထို့အပြင် မီးထဲတွင် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိနိုင်လောက်အောင် မီးလောင်ကျွမ်းခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွီရှန်း တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယွီရှန်း၏ ချစ်သူလည်း မီးလောင်သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိဘများမှာ အိုမင်းမစွမ်းအချိန်မှ သားဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် နက်ရှိုင်းစွာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြသည်။ နာရေးကို စီစဉ်ရန်ပင် သူတို့တွင် စိတ်မပါတော့ပေ။ နာရေးကို ဒုတိယသားဖြစ်သူ ယွီရွှေကသာ အားလုံး စီစဉ်ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွီရွှေသည် အလုပ်များနေပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီး ယွီရှန်း၏ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက် အခမ်းအနားကို အိမ်တွင်ပင် ကျင်းပခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ အိမ်မှာ ကြီးမားသော ဗီလာတစ်ခုဖြစ်ပြီး နေရာလည်း အလွန် ကျယ်ဝန်းသဖြင့် နာရေးသို့ လာရောက်ကြသော လူများစွာကို နေရာချထားရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် ရဲအရာရှိအချို့ပင် ရောက်ရှိနေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွီမိသားစုမှာ သာမန် မိသားစု မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ရဲစခန်းမှာလည်း ဖိအားများစွာ အောက်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဤကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် မီးလောင်ပြီး ယွီရှန်းကို သေဆုံးသွားစေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ရဲမှူးကိုယ်တိုင်လည်း နာရေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ ယွီရွှေကို သိသည်။ နံ့သာတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်ပြီးနောက် ယွီရွှေကို သွားရှာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲမှူးလု... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ဘယ်လိုနေလဲ။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ သေဆုံးမှုက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မတော်တဆမှုလား”</p> <p> </p> <p>ရဲမှူးလုသည် ယွီရွှေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောလောဆယ်တော့ ဆုံးဖြတ်ဖို့ အရမ်းခက်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်ဆိုရင် လူသတ်သမားကို သေချာပေါက် ဖမ်းမိစေရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ရဲမှူးလုရဲ့ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယွီရွှေ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ သဘောထားမှာ အလွန် ရိုးသားပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ရဲစခန်းမှသာမက လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ဌာန၊ သိုင်းပညာရှင်များအစည်းအရုံး၊ အစိုးရအရာရှိများ၊ စီးပွားရေးနယ်ပယ်မှ အထက်တန်းလွှာများ စသည်တို့မှ အထက်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များစွာလည်း ယွီမိသားစု၏ ဗီလာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်း ယွီမိသားစုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အချို့အရာများက ကျောက်တုံးမြို့၏ အထက်တန်းလွှာ တစ်ခုလုံးအတွက် ဟာသတစ်ခုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ယွီရွှေသည် လူတိုင်းကို လေးစားစွာ ဧည့်ခံပြီး နာရေးအတွက် အလုပ်များနေသည်ကို မြင်သောအခါ လူအများအပြားက အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွီမိသားစု၏ ဒုတိယသားမှာ ပိုပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာပုံရသည်။ ယင်းမှာ ယုတ္တိရှိပေသည်။ ယခု ယွီမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ယွီမိသားစုမှာ သဘာဝကျစွာပင် ဒုတိယသားကိုသာ အားကိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဒုတိယသားသာ မတည်ငြိမ်ပါက သူ၏ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုများကိုပင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မိသားစုမှာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စကို ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရသူ မရှိခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ယွီညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ အဆင်မပြေကြဘဲ ယခု သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး ယွီရှန်း ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့ရာ ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ သို့သော် ရဲတွေကပင် ယွီရွှေကို သံသယဝင်ရန် ရှေ့မထွက်လာခဲ့ပါက သူတို့က ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ယွီရှန်း၏ နာရေးသို့ လာရောက်ခြင်းဖြင့် ယွီရွှေနှင့် ယွီမိသားစုကို လေးစားမှု ပြသရုံသာ ရှိသည်။ ကျန်သည်များမှာ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွီမိသားစု၏ အိမ်သို့ လူများ ပိုပို၍ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နာရေးကျင်းပရန် အချိန်ကျလာပြီဖြစ်သော်လည်း ယွီရွှေသည် ဗီလာ၏ တံခါးကို အချိန်မရွေး လှမ်းကြည့်နေတတ်သည်။ သူ တစ်ခုခုကို စောင့်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“သားငယ်လေး... နာရေး စတော့မယ်။ လူတိုင်းကို နံ့သာတိုင် ပူဇော်ခိုင်းလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>ယွီဖခင်၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။ သူ အိုမင်းနေပြီဖြစ်ရာ ဤကိစ္စများကို ဒုတိယသားထံသို့သာ လွှဲအပ်ထားနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက် အခမ်းအနား ချက်ချင်း စတင်လိုက်ပါတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ယွီရွှေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပေါ်လာသင့်သည့်လူကို မတွေ့ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူ ရောက်မလာတော့တာများလား။</p> <p> </p> <p>ယွီရွှေ အနည်းငယ် စိတ်လွင့်နေသော်လည်း နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက် အခမ်းအနားကို စတင်ရပေမည်။ ခဏအကြာတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ် တေးဂီတများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွီရှန်း၏ နာရေးသို့ လာရောက်ကြသူများ အားလုံးက လေးစားစွာဖြင့် နံ့သာတိုင် ပူဇော်ရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဗီလာထဲတွင် အခိုးအငွေ့များ ဝဲပျံနေသည်။ ယွီရွှေသည် အခမ်းအနားသို့ လာရောက်ကြသူများကို တစ်ဦးချင်းစီ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ တကယ် မလာတော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ယွီရွှေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သခင်လေးကျန်း၏ သတင်းအချက်အလက်များကို သူ သိပ်မယုံကြည်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အသက် ၂၀ အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဗီလာ၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေပြီး ယွီရှန်း၏ ဓာတ်ပုံကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အခြားမည်သူမျှ မရှိသည့်အလား လျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ရောက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>ဤအေးစက်နေသော လူကို မြင်သောအခါ ယွီရွှေ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save