Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၄၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဆန်းရှီက သူ၏မြင်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသောသူများကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>"အရှင်"</p> <p>ရှာချုံ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုသည် "ရန်သူတွေက အရမ်းများနေတာပဲ။ ဗိုလ်ချုပ်ဖန် တို့အဖွဲ့က သူတို့ကို တကယ်ပဲ တားဆီးနိုင်ပါ့မလား"</p> <p>"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့တော့"</p> <p>"ဟေ့"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် အရှိန်ကို ပိုမြှင့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် သူသည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဖန်ချင်းယွမ် ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပါက မိမိ၏လူကို မည်သို့အသုံးချရမည်ကို သိရမည်ဖြစ်ပြီး အရာရာကို မိမိကိုယ်တိုင် လိုက်လုပ်နေပါက ၎င်းကို အကြီးအကဲဟု မခေါ်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ပြေးတပ်သား သို့မဟုတ် သာမန်တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဒုန်း.."</p> <p>နောက်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားရသောအခါ ချန်ဆန်းရှီသည် ကိုယ်ကိုလှည့်၍ မြှားတစ်စင်း ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ နဂါးစွမ်းအား ပါဝင်သော မိုးမခရွက်မြှားသည် မိုးစက်တွေကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေများက သူ၏ တိကျမှုနှင့် စွမ်းအားကို လုံးဝ မဟန့်တားနိုင်ပေ။</p> <p>တစ်လီ။</p> <p>သူ၏ ထိရောက်သော ပစ်ခတ်မှု အကွာအဝေးမှာ အဆင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပုံမှန်ခြေလှမ်း သုံးရာမှ မီတာ လေးရာကျော်၊ သို့မဟုတ် တစ်လီ အကွာအဝေးအထိ တိကျစွာ ပစ်ခတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမျှဝေးကွာသော အကွာအဝေးတွင် သည်းထန်သော မိုးရေများကြောင့် ရန်သူများအတွက် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို၊ လေးကြိုးညှို့သံကိုလည်း ကြားနိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။</p> <p>မြှားသည် ခြေလှမ်း ၂၀ အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှသာ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသော ဖန်ကျိုရှောင်သည် အန္တရာယ်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိပြီး သူ၏စွမ်းအားကို နက်နဲသံမဏိဒိုင်းလွှားထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p>သို့သော်လည်း ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဖန်ကျိုရှောင်မှာ မြင်းပေါ်တွင် နောက်သို့ လန်သွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့ပေ။ သူက ဝမ်းသာအားရဖြင့် "တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ။ ညီအစ်ကိုတို့ ဒိုင်းတွေကို မြဲမြဲကိုင်ထားကြ။ မြှားမရှိရင် ချန်ဆန်းရှီ က ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။</p> <p>"သတ်ကြစမ်း"</p> <p>"ဝှစ်..ဝှစ်..ဝှစ်..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် မြှားများကို ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ သတ္တုချင်း ထိမှန်သံများကိုသာ ပြန်ကြားနေရသဖြင့် ဒိုင်းလွှားများဖြင့် အကာအကွယ် ရနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဒိုင်းလွှားရှိနေစေဦးတော့၊ သာမန်မြင်းစီးတပ်သားများမှာမူ ထိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ လွင့်စင်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်သွေးကြောမြှား၁၀ စင်းသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြှားများကို အလဟဿ အကုန်မခံလိုပေ။</p> <p>ပြန်ရောက်လျှင် ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးကို ရှင်းလင်းပြီး ဝိညာဉ်သွေးကြောသစ်သား နောက်တစ်တုံး ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင်ကသာ လိုအပ်တဲ့ သတ္တုတွေ ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီမြှားတွေကို အကန့်အသတ်မရှိ သုံးနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လူကို ပစ်လို့ မရလျှင် မြင်းကို ပစ်၍ ရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် ရေတံခွန်ကြီးသဖွယ် သည်းထန်နေသော မိုးစက်တွေကို ဖောက်ထွင်း၍ သူ၏ အရှိန်အဝါကြည့်ရှု့ခြင်းဖြင့် ပစ်မှတ်ကို လော့ခ်ချလိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် နိမ့်၍ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ချက်တည်းမှာပင် မြှားသုံးစင်း ဆင့်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဟီ..."</p> <p>စစ်မြင်းများ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြင်းစီးတပ်သား အချို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရာ နောက်မှ အရှိန်ဖြင့် လိုက်လာသော တပ်သားများမှာ အချိန်မီ မရပ်နိုင်ဘဲ မိမိတို့၏ ရဲဘော်များကို နင်းမိကုန်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ရန်သူ့တပ်အတွင်း၌ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်များ ဖြစ်ပေါ်ကုန်တော့သည်။</p> <p>မှောင်မည်းနေသော မိုးကာလိုက်ကြီးအတွင်းမှ မိုးခြိမ်းသံထက် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"နန်ရွှီ ပုန်ကန်သူတွေ"</p> <p>"မင်းတို့က ငါတို့ကို ဆက်လိုက်ရဲသေးတာလား။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ အင်အားသုံးသောင်း တပ်မတော်ကြီးရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံထားရပြီ။ အခုချက်ချင်း မြင်းပေါ်ကဆင်းပြီး အညံ့ခံကြ၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ငွေရောင်ထင်ရှုးတောင်ကုန်း မှာ မင်းတို့အားလုံး အသက်ပျောက်ရလိမ့်မယ်"</p> <p>"ပေါက်ကရတွေ"ဖန်ကျိုရှောင်က ဆဲရေးဆိုလိုက်သည်။</p> <p> "ဟူလောင်တောင်ကြားမှာ လူသုံးထောင်ထက် ပိုမရှိတာ ငါသိတယ်။ လိမ်မနေနဲ့"</p> <p>"မယုံဘူးလား။ ဒါဆိုလည်း ဆက်လိုက်ခဲ့လေ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ၏ မြင်းဖြူ ရှောင်ရှင်း မှာ အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ ထိုမျှ အရှိန်မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဆုတ်ခွာရင်းနှင့် မြှားများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်ပေးနေရသည်။ သို့သော်လည်း ရန်သူနှင့် အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှေ့တွင် မြင့်မားသော တောင်ထိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာချိန်တွင် မြင်းစီးတပ်သား ၂၀ ကျော်မှာ မိုးသည်းနေမှု့ကို အသုံးပြု၍ လျှိုမြောင်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဝုန်း..."</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်သည် သူ၏မြင်းကို ဇက်ဆွဲ၍ ရပ်လိုက်ရာ နောက်မှလိုက်လာသော မြင်းစီးတပ်သားနှင့် ခြေလျင်တပ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာမှာလည်း အရှိန်သတ်ကာ ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်"</p> <p>"ဒီနေရာက အရမ်းကျဉ်းတယ်။ ချုံခိုတပ်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်"</p> <p>"ဘာကြောက်နေတာလဲ။ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်ပေါ်မှဆင်းလာသောဆင်းကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှိုမြောင်အတွင်းသို့ စတင် ဦးဆောင် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>"သတ်ကြစမ်း.."</p> <p>ထိုခဏမှာပင်...</p> <p>"ဝှစ်..ဝှစ်..ဝှစ်.."</p> <p>လျှိုမြောင်၏ အထက်မှ မြှားများမှာ မိုးရေထဲတွင် ရေတံခွန်ကြီး ကျလာသည့်အလား အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာခဲ့သလို၊ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများနှင့် သစ်တုံးကြီးများပါ လိမ့်ဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>"ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု"</p> <p>"ချုံခိုတိုက်နေပြီ"</p> <p>"လျှိုမြောင်အပေါ်ကို ကြည့်ကြဦး"</p> <p>"ဂျိမ်း.."</p> <p>မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ လျှပ်စီးလက်သွားချိန်တွင် လျှိုမြောင်အထက်၌ လူများစွာ စုပြုံနေသည်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ကြရသည်။</p> <p>အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဝှီးချဲတစ်စီး ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ပညာရှိတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါမျိုးမှာ နာမည်ကျော်ဖီးနစ်ဟု ခေါ်တွင်သော ဖန်ချင်းယွမ် ကလွဲ၍ အခြား မည်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p>ဝှီးချဲ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျိီက အပေါ်စီးမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"ဒါက အပြာရောင်နဂါးစခန်းရဲ့ ဗိုလ်ချုပ် ဖန်ချင်းယွမ် ကွပ်ကဲတဲ့နေရာပဲ။ မင်းတို့တွေ ငါတို့ရဲ့ ဝိုင်းရံမှုထဲကို ရောက်နေပြီ။ အသက်ရှင်ချင်ရင် အခုချက်ချင်း လက်နက်ချကြ"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်။</p> <p>လူတိုင်းက မြင်းဖြူစစ်သည်တော် ချန်ဆန်းရှီ ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသဖြင့် ပညာရှိ ဖန်ချင်းယွမ် ကို မေ့လျော့နေခဲ့ကြပုံရသည်။</p> <p>"အား"</p> <p>လျှိုမြောင်အတွင်း၌ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရသော မြင်းစီးတပ်သားများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကျဆုံးကုန်ကြရာ ခဏအတွင်းမှာပင် အကျအဆုံး တစ်ရာကျော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင်...</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်သည် ရုတ်တရက် အထက်သို့ မော့ကြည့်လျက် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား"</p> <p>တောင်ပေါ်မှ ဝမ်ကျိီက ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည် "ဟေ့ မင်းက သေခါနီးနေတာတောင် ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ"</p> <p>"ငါရယ်တာက..."</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဉာဏ်နည်းတဲ့ ဝတ်စုံဖြူနဲ့ အသိဉာဏ် မရှိတဲ့ ဖီးနစ်ငှက်ကို ငါရယ်တာ။</p> <p>မင်းတို့က ငါ့ကို ငပေါလို့ ထင်နေတာလား။ လျှိုမြောင်ထဲမှာ ချုံခိုတပ်တွေ ရှိနေမှန်း သိသိကြီးနဲ့ ငါက အကျအဆုံးများအောင် ဘာလို့ ဝင်လာမယ် ထင်</p> <p>သလဲ။"</p> <p>"ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ ငါးစာအဖြစ် သုံးပြီး မင်းတို့လို ငါးကြီးတွေကို မျှားထုတ်</p> <p>လိုက်တာပဲ။"</p> <p>"ဖန်ချင်းယွမ်.."</p> <p>"လျှိုမြောင်ရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။ အခု မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပြီ"</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>ငွေရောင်ထင်ရှုးလျှိုမြောင်၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှနေ၍ တာ့ရွှီအလံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အထူးလေ့ကျင့်ထားသည့် စစ်သည်တော် သုံးထောင်စီမှာ တောင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်လာပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်သူများကို ပြန်လည် ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save