Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖန်ချင်းယွမ်၊ ချန်ဆန်းရှီ ဒီမှာ လာပြီး ကြွားလုံးထုတ်မနေနဲ့။ မင်းတို့ဆီမှာ လူသုံးထောင်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူး ထင်နေလား။ ငါတို့ကို ချုံခိုတိုက်ဖို့ မင်းတို့ စုစည်းထားတဲ့ အင်အားက လူနှစ်ထောင်ထက် မပိုနိုင်ပါဘူး"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်က သူ၏ဓားကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လျက် အော်ဟစ်</p> <p>လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါက လူတစ်သောင်းကျော်၊ မဟာသွေးကြောအဆင့် ဗိုလ်ချုပ်ခြောက်ယောက်နဲ့အတူ မင်းတို့ရဲ့ ချုံခိုတိုက်ကွက်ထဲကို အစကတည်းက အသင့်ပြင်ပြီး ဝင်လာခဲ့တာ။ ဒါဟာ မင်းတို့လို ငါးကြီးတွေကို မျှားထုတ်ဖို့ပဲ။"</p> <p>"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ရှေ့ပြေးတပ်က ဟူလောင်</p> <p>တောင်ကြားကို ချက်ချင်း ချီတက်တော့မှာ။"</p> <p>"ဝတ်စုံဖြူကို သတ်မယ်၊ ဖီးနစ်ငှက်ကို ဖမ်းမယ်၊ ဟူလောင်ကို သိမ်းပိုက်</p> <p>မယ်။"</p> <p>"ဒီနေ့ဟာ ငါ ဖန်ကျိုရှောင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နာမည်ကျော်မယ့် နေ့ပဲ"</p> <p>ဒါဟာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအတွင်း မကြုံစဖူးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လျှိုမြောင်ထိပ်တွင် ဖန်ချင်းယွမ်သည် ထီးတစ်လက်အောက်ရှိ သူ၏ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ကောင်းကင်မှ သည်းထန်စွာ ရွာချနေသော မိုးရေများမှာ သူ၏အနီးသို့ တစ်စက်မျှ မကျရောက်ပေ။ သူသည် လက်ထဲမှ ပုလွေဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ မြင်းစိမ်းစီးထားသော လူငယ်ဗိုလ်ချုပ်ကို ညွှန်ပြလျက် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူ၏ ရယ်သံမှာ ညင်သာလှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး ကစားပွဲတွင် နုနယ်စွာ မှားယွင်းလိုက်သည့် အကွက်ကို မြင်လိုက်ရ၍ လမ်းညွှန်ပြသပေးနေသည့် အလား ဖြစ်နေပြီး လှောင်ပြောင်သံထက် ဂရုဏာသက်သံ ပိုမိုပါဝင်နေသည်။</p> <p>"ဖန်ချင်းယွမ်"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်မှာ ပထမတွင် အစော်ကားခံရသလို ခံစားရပြီးနောက် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိတ်လန့်သွားကာ "မင်း ဘာကို ရယ်နေတာလဲ" ဟု အော်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါလား"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ရယ်တာပါ။ စစ်မတိုက်ဖြစ်တာ ကြာပြီဆိုတော့ အခုတော့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကတောင် ငါ့ကို အရှင်ဖမ်းမယ်လို့ ကြွေးကြော်နေပြီလေ"</p> <p>"တည်ငြိမ်သလို ဟန်ဆောင်မနေနဲ့"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်က အံကြိတ်လျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ဆီမှာ လူသုံးထောင်ပဲ ရှိပြီး နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်ကလည်း တစ်</p> <p>ယောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒါက ချင်နိုင်ငံရဲ့ မင်းသား လီဂုန်းကိုယ်တိုင် ပြောထားတာ။ ဒီလောက် လူနည်းစုလေးနဲ့တော့ ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ ဝိုင်းရံမှုထဲမှာ အသတ်ခံရမှာပဲ"</p> <p>"ဟုတ်လား"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဗိုလ်ချုပ်ရှောင်... လီဂုန်းက မင်းကို တမင်သက်သက် လိမ်ညာခဲ့ပြီး ငါတို့ဆီမှာ လူသုံးသောင်း တကယ်ရှိနေရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>"ပေါက်ကရတွေ"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်က ပြန်ပြောသည်။</p> <p>"မင်းက ငါ့ကို သုံးနှစ်သားကလေးလို့ ထင်နေတာလား"</p> <p>သူက စိန်ခေါ်စကား ပြောနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လျှိုမြောင်အတွင်း၌ ကြာကြာမနေရဲတော့ပေ။ နက်နဲသံမဏိဒိုင်းလွှားကို မြှောက်လျက် မြင်းစိမ်း၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြှားမိုးများကြားမှ လွင်ပြင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏နားထဲသို့ ဆိုးရွားလှသော သတင်းများ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး မင်းသား၁၄"</p> <p>"သူတို့က ဘေးနှစ်ဖက်လုံးမှာ ရှိနေတယ်"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပြီ"</p> <p>"တောင်ပေါ်ကို ဆက်တိုက်မယ်ဆိုရင် ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်ခံရမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဗိုလ်ချုပ်ဆီကိုပဲ ပြန်လာပြီး ပူးပေါင်းရပါတော့မယ်"</p> <p>ဒုတိယဗိုလ်ချုပ် လျူ နှင့် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ် ကျန်း တို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်မတိုက်တော့ဘဲ မှောင်မည်းနေသော မိုးရွာထဲ၌ သူတို့၏ တပ်သားများနှင့်အတူ ဤဘက်သို့ ပြန်လည် စုရုံးလာကြသည်။ လူတစ်သောင်းကျော်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်က မိုးထဲတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့မှာ လူသုံးထောင်ထက် မပိုဘူး။ ငါတို့ လူတစ်သောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဝိုင်းနိုင်မှာလဲ"</p> <p>"မင်းသား၁၄... ဒါက အမှန်ပဲ။ တကယ်ကို အမှန်ပါပဲ"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်သည် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ဖန်ချင်းယွမ် ကို မော့ကြည့်ရင်း လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားကာ "ဒါဆိုရင်တော့ ဆုတ်ခွာကြမယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဒါရှန်လူမျိုးတွေမှာ လူသုံးသောင်းရှိတယ်ဆိုတာ သူ မယုံကြည်ပေ။ ဒါဟာ လီဂုန်းကို ယုံကြည်ရုံတင်မကဘဲ လက်ရှိ အခြေအနေအရလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။</p> <p>ဒါရှန်လူမျိုးတွေမှာ အင်အားကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။ လိုင်ပြည်နယ် မှာ တပ်ဖြန့်ထားသလို၊ ချင်ဧကရာဇ်ရဲ့ တပ်မတော်နဲ့လည်း အစိမ်းရောင်</p> <p>တောင်တန်း မှာ ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထို့ပြင် ယုံလဲ့စီရင်စု အခြေအနေအရ ဟူလောင်တောင်ကြားကို သူတို့ ပို့ပေးနိုင်တဲ့ အင်အားက အလွန်ဆုံးရှိမှ လူငါးထောင်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ... လီဂုန်းတကယ်ပဲ အရေးနိမ့်သွားပြီး ယုံလဲ့စီရင်စုမှာ လူတစ်သောင်းအောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါရှန်လူမျိုးတွေက ဟူလောင်တောင်ကြားကို လူသုံးသောင်းကျော် ပို့ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ ယုံလဲ့စီရင်စု ဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခိုင်ခံ့ဆုံး မြို့တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ လပေါင်းများစွာစာ ရိက္ခာရှိသည်။ ထို့ပြင် လီဂုန်းသည် စစ်နတ်ဘုရားများထဲတွင်ပင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အလွန်ထက်မြက်သူ ဖြစ်ရာ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အရေးနိမ့်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p>ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဖန်ချင်းယွမ် သည် လှည့်စားတဲ့ ဗျူဟာတစ်ခုခုကို သုံးနေတာ ဖြစ်ဖို့ များသည်။ သူက လှည့်စားခြင်းဗျူဟာ ကို စတင်ဖန်တီးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်လည်း ဖန်ကျိုရှောင်အနေဖြင့် ဆက်လက်ပြီး စွန့်စားနေရန် မလိုတော့ဟု ယူဆသည်။ အခုထိ သူတို့ လူရာဂဏန်းလောက်ပဲ ဆုံးရှုံးရသေးတာဖြစ်လို့ စခန်းကို ပြန်ဆုတ်သွားရင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ။</p> <p>"ဆုတ်ခွာကြ"</p> <p>"မင်းသား၁၄.. ဆုတ်လို့မရတော့ဘူး"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ တကယ် ဝိုင်းခံထားရတာပါ"</p> <p>"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ၊ တပ်မတော်တစ်ခုလုံး ငါနဲ့အတူ ဆုတ်မယ်"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လျက် တပ်သားများကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>"ဂျိမ်း.."</p> <p>ထိုစဉ် လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားချိန်တွင် ရှေ့ရှိ ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးပေါ်က မြင်ကွင်းမှာ ထင်ရှားသွားခဲ့သည်။</p> <p>မိုးရွာနေတဲ့ည၊ လွင်ပြင်ပြင်ကြီး နဲ့ လျှပ်စီးလက်သံ။</p> <p>တပ်မတော်ကြီးတွေ၊ စစ်မြင်းတွေနဲ့ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ။</p> <p>မျက်စိတစ်ဆုံး လွင်ပြင်ပြင်ကြီးပေါ်မှာ လူအုပ်ကြီးတွေက ပြည့်နှက်နေပြီး လျှပ်စီးရောင်အောက်မှာ စစ်လက်နက်တွေရဲ့ အေးစက်တဲ့ အရောင်အဝါတွေက ဝင်းလက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အသက်ဝိညာဉ်တွေကို လာရောက်သိမ်းဆည်းမယ့် ငရဲပြည်က တပ်ကြီးတစ်ခု ရောက်လာသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး ခဏတာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းအရဆိုရင် အနည်းဆုံး လူတစ်သောင်းလောက် ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>"တောင်ဘက်မှာ ရန်သူတွေ ရှိနေတယ်၊ အနောက်ဘက်ကို ကွေ့မယ်"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်က ဦးတည်ချက် ပြောင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်မိုင်လောက်တောင် မရောက်ခင်မှာပဲ ထိုမြင်ကွင်းမျိုးကို ထပ်မံ မြင်လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>"အရှေ့ဘက်ကို သွားမယ်"</p> <p>ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လွင်ပြင်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးတွေက လှိုင်းလုံးတွေလို တက်လာနေကြပြီး စစ်မြင်းတွေရဲ့ ဟီးသံတွေကလည်း ညံစီနေသည်။ အရေအတွက်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်လှသလို နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ အခုနက ထွက်လာခဲ့တဲ့ လျှိုမြောင်ဝကြီးတောင်မှ အခိုင်အမာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှာ ရန်သူတွေ ဝိုင်းနေသလိုမျိုး ခံစားနေရတော့သည်။</p> <p>တကယ်ပဲ... လူသုံးသောင်း ရှိနေတာလား။</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားတော့သည်။ ထန်မင်းသား လီဂုန်းက လိမ်ညာနေတာတင် မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း အကြီးအကျယ် အရေးနိမ့်သွားခဲ့တာလား။ မဟုတ်ရင် ဒီလူတွေအားလုံး ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။</p> <p>"နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးအတွက်ဗိုလ်ချုပ် ရှာဝမ်လုံ ရောက်ပြီ"</p> <p>ကြီးမားသော ဓားကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ရှာဝမ်လုံ က ရှေ့ဆုံးမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏နောက်တွင် အနက်ရောင်သံချပ်ကာ မြင်းစီးတပ်သား အုပ်ကြီးကလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>"မထိတ်လန့်ကြနဲ့"</p> <p>ဖန်ကျိုရှောင်သည် ယခင်က သင်ခန်းစာများကို ပြန်လည်သတိရကာ စိတ်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>"နက်နဲသံမဏိဒိုင်းလွှားတွေနဲ့ ခံစစ်ဗျူဟာ ခင်းကြစမ်း။"</p> <p>"ဘာမှ မကြောက်ကြနဲ့"</p> <p>"ရှာဝမ်လုံ ဆိုတာ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် အစောပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ။ မဟာသွေးကြောအဆင့် ဗိုလ်ချုပ် သုံးယောက်နဲ့ လူနှစ်ထောင်လောက်က ဗျူဟာခင်းပြီး သူ့ကို တားထားလိုက်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အပြင်ကို ရအောင် ထိုးဖောက်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save