Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၁၇</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြီးအကဲကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ပို၍ကြီးမားသော အကြီးအကဲနှင့်ရင်ဆိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်တွေလေ ။”</p> <p> </p> <p> ကျိယွမ်သည် မဟာဉာဏ်ပညာရှိထံမှ ယန်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်အကြောင်းကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ သူက  ထိုအသိပညာများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆန္ဒမရှိပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်က နှာခေါင်းရှုံ့၏။</p> <p> </p> <p> “နင်က လူသစ်ဆိုပေမဲ့ ငါ့ကို အသက်ကြီးလို့ဆိုပြီး  ငတုံးလို့ မမှတ်နဲ့။  ပြန်လည်ဝင်စားလာသူတချို့ကို ငါ သိတယ်။ မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်တွေမှာ ယန်နတ်ဘုရားအဆင့်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ခရမ်းရောင်စံအိမ် ကသာ အမြင့်ဆုံးအထွတ်အထိပ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ ခရမ်းရောင်စံအိမ်ကို ကျော်လွန်သွားရင်တော့ မသိနိုင်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုဆီကို တက်လှမ်းသွားကြတဲ့ နတ်ဘုရားတွေပဲ ရှိကြတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်သည် မသေမျိုးကျင့်ကြံသူများအကြောင်းကို အတန်အသင့် သိရှိထားသည်။ သူမက  မသေမျိုးကျင့်ကြံသူများ၏ နယ်ပယ်များကိုလည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သဖြင့် ကျိယွမ်၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက တော်တော်များများ သိတာပဲ။  မေးခွန်းတစ်ခု မေးလို့ရမလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် သတင်းအချက်အလက်များကို အလကားရရန် ကြိုးပမ်းသည့် နေရာ၌ ဘယ်တော့မှ လက်မနှေးခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ အဲဒီထက်တောင် ပိုသိသေးတယ်။ မေးသာ မေးပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်က ဂုဏ်ယူစွာခေါင်းညိတ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ  ချောမောသော လူသစ်လေးကို မည်သူက ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ကြည့်နေရသည်ကပင်  စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို သူမ၏အစေခံလူငယ်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်လျှင် ပို၍ပင် ပျော်စရာကောင်းပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရာက အန်ချောင်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှူသပ်သပ်သာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မသေမျိုး ကျင့်ကြံသူတွေ ဒီကိုလာရင် ရော  သူတို့ရဲ့ နယ်ပယ်တွေလည်း နိမ့်ကျသွားမှာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကျိယွမ်က သူအသိချင်ဆုံးအရာအား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်ချေ... ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> အန်ချောင်က အနည်းငယ်မသေချာသလို ပြန်ဖြေပြီး စဥ်းစားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ သူမအနားရှိ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သေချာပေါက် ဖြစ်တာ”</p> <p> </p> <p>သူက လုံးဝအတိအကျသိနေသလို ဝင်ပြောသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကိုတော့ အသေးစိတ် မရှင်းပြခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် မသေမျိုး နည်းစနစ်တွေက ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာတွေနဲ့ အတူတူပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ငြိမ်သက်သွားကာ သေသေချာချာ စဥ်းစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>အန်ချောင်၏အဆိုအရ ဤနေရာမှ ဌာနေတိုင်းရင်းသားများသည် ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ နယ်မြေတွင် တိုက်ခိုက်နေစဉ် စွမ်းအားကို ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း ဂိမ်းအတွင်းရှိ အခြားသော ပြိုင်တူကမ္ဘာများသို့ သွားပါက သူတို့၏ အဆင့်သည် တစ်ဆင့် နိမ့်ကျသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သိုင်းပညာအသစ်များတွင်မူ ထိုပြဿနာ မရှိပါ။  အပြိုင်ကမ္ဘာအားလုံးတွင် သူတို့၏ အစွမ်းသည် တစ်ပြေးညီ တည်ရှိနေပြီး အဆင့်လည်း မကျသွားပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က အတန်ကြာတွေးနေပြီးမှ ဆက်မေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တခြားကမ္ဘာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ်... တခြား စကြဝဠာတွေဆီ သွားမယ်ဆိုရင်ရော၊ သိုင်းပညာအသစ်သမားတွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ဦးမှာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> အကယ်၍ အခြားစကြဝဠာအထိ သူတို့၏စွမ်းရည်များကို မူလအတိုင်း ထိန်းထားနိုင်ပါက သိုင်းပညာအသစ်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေမှာ သေချာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည်  အထက်ပိုင်းအဆင့်များကို တက်လှမ်းသွားသောအခါ  အခြားကမ္ဘာများသို့ရောက်လျှင်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားအပြည့် ထိန်းထားနိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခြားစကြဝဠာသို့ ရောက်သွားလျှင်တော့ ထိုသို့ဖြစ်ချင်မှဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တခြား စကြဝဠာတွေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင် အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အလွန်ရှေးကျသူ မဟုတ်သဖြင့် အခြားစကြဝဠာများဆိုသော အယူအဆကို အနည်းငယ် နားလည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>သိပ္ပံပညာရှင်များကလည်း အခြားစကြဝဠာများ တည်ရှိနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ခန့်မှန်းချက်မျှသာဖြစ်ပြီး သက်သေမပြနိုင်သေးပါ။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ နင် ငါ့ကို အခြားစကြဝဠာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားနိုင်ရင် ငါ နင့်ကို သက်သေပြပေးမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် အန်ချောင်ထံမှ သူလိုချင်သော အဖြေကို မရရှိခဲ့သော်လည်း စိတ်မပျက်ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “သိုင်းစွမ်းရည်တွေကို ခင်ဗျားတို့က အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့မရရင်၊ သိုင်းကျင့်စဉ်တွေကိုတော့  ရနိုင်မလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်လင့်ခြင်းလမင်း .."</p> <p> </p> <p> </p> <p>" မဟုတ်ဘူး ၊ အစားထိုးမျှော်လင့်ခြင်းလမင်းက  မိစ္ဆာတွေဆီမှာ ရှိနေတယ်။ သူတို့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်တွေ့ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>သူက  စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ မိစ္ဆာများသည် သူ့အတွက် အရေးပါသော သွေးအနှစ်သာရများကို ပေးစွမ်းနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်   သူတို့အား အစားထိုးမျှော်လင့်ခြင်းလမင်းများဟု ခေါ်သင့်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> မိစ္ဆာများသည်  ကျိယွမ်၏ စံနှုန်းများနှင့် အပြည့်အဝမကိုက်ညီသေးသဖြင့် အစားထိုးများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“နင့်ရဲမျှော်လင့်ခြင်းလမင်း က မိစ္ဆာတွေ ဖမ်းဆီးတာကို ခံလိုက်ရတာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်က ကျိယွမ်၏စကားအား နားလည်မှု လွဲသွားခဲ့သည်။ ကျိယွမ်၏ မျှော်လင့်ခြင်းလမင်းလေးသည် မိစ္ဆာများနှင့်အတူ ရှိနေသည်ဟု ကြားသောအခါ သူမက ထိုသူသည် မိစ္ဆာများထံ၌  ဖမ်းဆီးခံထားရသည်ဟု သူမက ထင်မှတ်သွားမိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသားက  ကျိယွမ်ကို စနောက်ချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ သတိပေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “မင်းက ဒီကို ရောက်တာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး၊ မျှော်လင့်ခြင်းလမင်းလေးတွေတောင် ရှိနေပြီလား။ မင်း ဒီဇာတ်ကောင်နေရာမှာ အရမ်း စိတ်နှစ်သွားပြီး မင်းရဲ့ အရင်လူ ကြိုက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကို စွဲလမ်းနေတာ ထင်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>"ဒါက မကောင်းဘူး။ ငါ့အကြံပြုချင်တာကတော့  သူ့ကို မေ့လိုက်ပါ။ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခု ကြည့်နေသလိုပဲ သဘောထားလိုက်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကျိယွမ်က လက်မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်းခေါင်းယမ်း၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “သူ့ကို တွေ့ချင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒက နေနဲ့ လလို ကြည်လင်တယ်၊ ပင်လယ်တွေလို အဆုံးမရှိဘူး၊ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မယ့် ဆီးအိမ်လိုပဲ အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်တယ် ၊ အစားထိုးဖြစ်နေရင်တောင်  မျှော်လင့်ခြင်းလမင်းကို မတွေ့ ဘဲတော့ မနေနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ စိတ်ရင်းမှန်မှုနှင့် အလေးအနက်ထားမြတ်နိုးတတ်မှုက အန်ချောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ကျိယွမ်အား ကရုဏာသက်စွာကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့ဆီမှာ  သိုင်းကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နည်းနည်းတော့ မပြည့်စုံဘူး။ အဲဒါက နင့်ကို သွေးစွမ်းအင်နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အထိပဲ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မှာ။  အဲဒါကို လိုချင်လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အန်ချောင်က ကျိယွမ်၏ ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်လေးက အရမ်းချောနေတော့ သူဝမ်းနည်းနေမှာကို မကြည့်ရက်ဘူး ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့..လိုချင်ပါတယ် ၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့သူပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်လင့်ခြင်းလမင်းမျိုးနွယ်စုကလည်း  ခင်ဗျားကို အရမ်းကျေးဇူးတင်ကြမှာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ်စုံအမျိုးသားကတော့ ချိုသည်  ခါးသည် ဝင်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အန်ချောင်သည် သူမ၏ သွေးစွမ်းအင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သားရေလိပ်သည် ဝါကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေပြီး ပျက်စီးနေသဖြင့် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီးဖြစ်ကြောင်း သိသာစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီကျင့်စဉ်ကို ကောင်းကင်တုန်လှုပ်ခြင်းအတက်လို့ ခေါ်တယ်။ နာမည်ကတော့ အစွမ်းထက်ပုံ ပေါက်ပေမဲ့ အစွမ်းကတော့ သာမန်ပါပဲ။ ကျင့်စဉ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရရုံပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါကို ရပြီဆိုရင် သေချာကျင့်ဖို့ မမေ့နဲ့။ နင့်ရဲ့  မျှော်လင့်ခြင်းလမင်းကို သွားရှာဖို့လည်း မလောနဲ့ဦး။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>" ဒီတာဝန်က တော်တော် ထူးဆန်းတယ်၊ ပါဝင်တဲ့ မိစ္ဆာတွေက အနည်းဆုံး သွေးစွမ်းအင်နယ်ပယ်မှာ ရှိကြတယ်။ နင်အခု သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လောလောဆယ်တော့  လေ့ကျင့်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာပါ။ တာဝန်က အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်သွားရင်  တစ်လ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လထက် ပိုကြာမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက စေတနာဖြင့် ကျိယွမ်အား ဇွတ်မမိုက်ရန် သတိပေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တစ်လ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လ... အဲဒီလောက်တောင် ကြာမှာလား”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒီနေရာနဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာကြားက အချိန်ကွာခြားချက်က ဘယ်လောက်လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤနေရာမှ တစ်စက္ကန့်သည် အပြင်ကမ္ဘာမှ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းနှင့် ညီမျှနေပါက ပြဿနာတတ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခါ သူ၏ငွေသန်းတစ်ရာ ၊ မဟုတ်ဘူး နှစ်သန်းပေါင်းကြာပြီဆိုတော့  အတိုးနဲ့ဆိုရင်  ဆယ်ထရီလီယံလောက်ရှိမည်။ ထိုအချိန်ဆိုင်းအပ်ငွေကို  ဘဏ်က သူ့ကို  ထုတ်ပေးဦးမလား  မသေချာတော့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အားနှစ်သိမ့်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p> “နင်က သေပြီးသားလေ။  အတိတ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်သင့်ပြီ။ ဒီက အချိန်က တကယ့်ကမ္ဘာနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ၊ တစ်ပုံစံတည်း သွားနေတာ။ ဒါနဲ့ ငါတို့က ခရိုင်ရုံးမှာ တည်းနေတာ။ နင်  ငါတို့နဲ့ လိုက်နေချင်လား”</p> <p> </p> <p>သူမက တစ်လက်စတည်းဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်း နေရတာ ကျင့်သားရနေပြီ။ အထီးကျန် ဝံပုလွေ ဖြစ်ရတာကို ကြိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း “အထီးကျန် ဝံပုလွေ” ဟူသော စကားလုံးတွင် သူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အမှန်တကယ်တော့ အထီးကျန် ဝံပုလွေ မဟုတ်ပါ၊ သတို့သမီးလေးက အမြဲတမ်း သူနှင့်အတူ ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆိုရင်လည်း နင်  ငါတို့ကို လိုအပ်ရင် ခရိုင်ရုံးကို လာခဲ့။ ငါတို့ ဒီကတွေ့ရှိချက်တွေကို အမြန်ဆုံး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီ သတင်းပို့ဖို့ လိုတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ အရင်ဆုံးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခြောက်ကပ်ပြီး ပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းထဲတွင် အန်ချောင်၊ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားနှင့် အနက်ရောင် ခွေးကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူသစ်က... နည်းနည်းတော့ ယုံကြည်လို့ မရသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကတော့ သူက တော်တော် ထူးခြားပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ ရှိနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက စဥ်းစားနေသလို တီးတိုးမှတ်ချက်ချ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်က နှာခေါင်းရှံ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဖြစ်နိုင်တာက သူ မသေမျိုး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး စွမ်းရည်မန္တာန်တစ်ခုခု တတ်ထားတာ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် ကျိယွမ်၏ အပြောအဆိုနှင့် အမူအယာများကို ပြန်စဉ်းစားကာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကံမကောင်းတာက ဒီနေရာမှာ သိုင်းပညာကသာ ဘုရင်ပဲ။ နတ်ဘုရား စွမ်းရည် နည်းနည်းပါးပါး တတ်ထားတာကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p> ထိုအမျိုးသားက နှမြောသလိုညည်းညူ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မသေမျိုး နည်းစနစ်များ ကျင့်ကြံခြင်းသည်  သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်းထက် ပို၍ အချိန်များစွာကြာမြင့်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ထန်းရွှမ်ကမ္ဘာကြီးသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ လူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်သည် တစ်ဆင့် နိမ့်ကျသွားဦးမည်လည်း ဖြစ်သောကြောင့်   ၎င်းမှာ ပြောပလောက်စရာပင် မရှိတော့ပါ။ ပထမတန်းကလေးက  မူကြိုကျောင်းသား ပြန်ဖြစ်သွားသလိုပင်။</p> <p>ထိုအချိန်၌ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်သူများက အထက်တန်းပြီးဆုံး၍ ပထနှစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများပင် ဖြစ်နေလောက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားပါတော့ ...ဘယ်သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက် မရှိလို့လဲ။ မင်းမှာလည်း ရှိတယ်၊ ငါ့မှာလည်း ရှိတယ်၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာလည်း ရှိတာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်က ပြုံးလျက် အနက်ရောင် ခွေးကြီးကိုခေါ်ကာထွက်သွားရန်ပြင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ခွေးဝတုတ်လေး၊ သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ ခြံဝန်းထဲမှထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခွေးနက်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ တီးတိုးရေရွတ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ငါ့မှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>သို့သော်  သူ၏စကားကို မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါ။</p> <p> </p> <p>ငါကခွေးဖြစ်နေလို့ နင်တို့က လူရာမသွင်းကြတာလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့  ကျိယွမ်သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း သားရေလိပ်ကို စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>[ဒါက သိုင်းပညာကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်၊ မပြည့်စုံပါ၊ အားနည်းချက် ၁၂၄ ခု ရှိ၏။ ၄င်းကို မြှင့်တင်နိုင်ပါသည်...]</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများက  ဖုံးကွယ်ထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို မြင်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ ဤကျင့်စဉ်တွင်လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးကြီးမားမား မရှိပါ။</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာပဲ၊ ငါ့မှာ အဲဒါကို ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ သိုင်းကျင့်စဉ်တွေ မရှိသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လောလောဆယ်တွင် သူသည် ကျင့်စဉ်ကို အနည်းငယ်သာ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ပြီး အပြည့်အဝ မဖော်ထုတ်နိုင်သေးပါ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိယွမ်အတွက်မူ ဤမျှဖြင့် လုံလောက်ပါသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ အခု အရမ်း အားနည်းနေသေးတယ်၊ သွေးစွမ်းအင်နယ်ပယ်ထဲကို ခုမှ ရောက်တာ။ တကယ်လို့များ အခုချိန် မျှော်လင့်ခြင်းလမင်းတွေကို သွားတွေ့ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>" မဖြစ်သေးဘူး၊ ငါ အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် လုပ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့သို့တွေးပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် မပြည့်စုံသော ကောင်းကင်တုန်လှုပ်ခြင်း အတက်ကို စတင်ကျင့်ကြံလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် သာ ကြာပြီးနောက် ကျိယွမ် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါက အရမ်း နှေးလွန်းတယ်။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် သွေးစွမ်းအင်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး သုံးလ ကြာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေပြီး အကြံအိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းအဆင့်မှ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ သုံးလအတွင်း တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ လုံးဝမလွယ်ကူပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အန်ချောင်သာ ဤအကြောင်းကို သိပါက သူမသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး  “ဒီလူချောလေးကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး” ဟု ပြောပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိယွမ်အတွက်ကတော့ ဤအရှိန်သည် နှေးကွေးလွန်းလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ နက်ပြာရောင် အမှတ်တွေကို သုံးရတော့မယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က လက်ချောင်းလေးများကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိစ္ဆာသွေးအနှစ်သာရ သုံးစက်  ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သွေးတစ်စက်ကို မဆိုင်းမတွ မျိုချလိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည် လည်ပတ်စေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သင်ဟာ မိစ္ဆာသွေးအနှစ်သာရ တစ်စက်ကို မျိုချလိုက်ပြီ။ သင့်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံမှုက ဆယ်ရက်စာ တိုးတက်သွားပြီ။ မိစ္ဆာသွေးအနှစ်သာရ နှစ်စက် ကျန်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p> သူက သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ကြေ​ညာပေးနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍  အပြင်လူများ ထိုအရာကိုမြင်ပါက သူ ရူးနေသည်ဟု သေချာပေါက်ထင်ကြပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ကျိယွမ်ကတော့ ဤသို့လုပ်ရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သင်သည်  မိစ္ဆာသွေးအနှစ်သာရ နောက်ထပ် နှစ်စက်ကို မျိုချလိုက်ပြီ။ သင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန် မြင့်တက်လာတယ်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ရရှိလာပြီး ကောင်းကင်တုန်လှုပ်ခြင်း အနုပညာရဲ့ ဗဟိုချက်ဟာ ‘တုန်လှုပ်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ အယူအဆအပေါ်မှာ တည်နေတယ်ဆိုတာကို သိမြင်သွားတယ်။”</p> <p> </p> <p>“မိုးကြိုးပစ်တာကလည်း တုန်လှုပ်စရာပဲ၊ လန့်သွားတဲ့မြင်းကလည်း တုန်လှုပ်စရာပဲ၊ အင်းဆက်တွေ နိုးထလာတာက လည်း တုန်လှုပ်စရာပဲ။ "</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် ...သင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာပြီး နှစ်လကြာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ညီမျှသွားပါပြီ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သွေးရောင်အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသွေးအနှစ်သာရ သုံးစက်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေခဲ့ပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်ချိန်ကို နှစ်လကျော် လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါက ပိုပိုပြီး စွယ်စုံရလာပြီပဲ။ ဝမ်ယုကုန်းမြေတိုက်တုန်းက ငါက စကားမပြောတတ်တဲ့  အဝတ်အစားကောင်တွေအတွက် အသံသွင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ငါက စနစ်အတွက်တောင် နောက်ခံစကား ပြောပေးနိုင်နေပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က အလွန်ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ ငါ ဒီအလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်လို့ အလုပ်မရှိရင်တောင် စနစ်ရဲ့ နောက်ခံစကားပြောသူ ဖြစ်လာနိုင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ထိုသို့ တွေးကာ ကျေနပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် သူ၏ နောက်ခံစကားပြော စွမ်းရည်အပေါ် ဂုဏ်ယူနေပြီး သူ ဘယ်တော့မှ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး၊ ငါ ဒီလောက် ကြိုးစားထားတာတောင် အဲဒီ အစားထိုးမျှော်လင့်ခြင်းလမင်းဖြစ်တဲ့ အကြီးအကဲဟွမ်(ဟွမ်စစ်၏ အစ်ကို) က ငါ့ကို ဘာလို့ လာမရှာသေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>"NPC တွေက အရမ်းပျင်းကြတာပဲ "</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က စိတ်မရှည်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဟွမ်စစ်ကို သတ်လိုက်သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း  ယခုလောက်ဆိုလျှင် အကြီးအကဲဟွမ်မှာ သတင်းရလောက်ပြီ ဖြစ်သင့်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အကြီးအကဲဟွမ်သည် ဝီရိယရှိသူ ဖြစ်ပါက လက်စားချေရန် ရောက်နေသင့်ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အကြီးအကဲဟွမ် ရောက်မလာခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>“ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အကြီးကြီးတစ်ကောင်ကို အနိုင်ယူပြီးရင် ပိုကြီးတဲ့တစ်ကောင်ရောက်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုကြီးတဲ့သူက အခုရောက်မလာမှတော့ ငါကပဲ အကြီးအကဲဆီ သွားပြီးတော့ နောက်ထပ် ပိုကြီးတဲ့သူကိုပါ တစ်ခါတည်း သွားတိုက်လိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ ပျင်းရိနေသောအကြီးအကဲဟွမ်ထံ သွားရောက်၍ ပြဿနာရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်တရားမှာ  မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လူများ ရောက်ရှိလာကတည်းက ဧရိယာအတွင်းရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို လွတ်လပ်စွာ မသွားလာရန် အမိန့်ထုတ်ထားသည်ကိုတော့  ကျိယွမ် မသိခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအများစုသည် ယခုအခါ နေရာအသီးသီးတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး အပြင်မထွက်ကြတော့ပါ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲဟွမ်က ရောက်မလာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့၏။သူ၏  သိုင်းပညာကလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ယုံကြည်မှုကလည်း မြင့်တက်နေလေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွမ်ကိုသတ်ပြီး သူ့ထက်ကြီးတဲ့  အကောင်ကြီးကြီးကိုပါ ထပ်သတ်လိုက်ရင်  ငါ သွေးစွမ်းအင်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်မှာသေချာတယ်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ များများသတ်ရန် စီစဉ်ထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် လူသူကင်းမဲ့သော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက သူ  လော့မိသားစု</p> <p>စံအိမ်ကအပြန်တွင် ဟွမ်မိသားစု​စံအိမ်သို့ သွားခဲ့သေးသော်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ယန်ခရိုင်ရှိ မိစ္ဆာအားလုံးသည် ယခုအခါ အခြေစိုက်စခန်းများတွင် ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ‘မိစ္ဆာ ရာထူးတိုး မြှင့်တင်ရေး ညီလာခံ’ တစ်ခု ကျင်းပနေပုံရကြောင်း သူသိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ချက်ချင်းမဝင်သေးဘဲ သူ၏တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီးမှ အံ့သြသွားသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအခြေစိုက်စခန်းမှာ အင်အားအကောင်းဆုံးက သွေးစွမ်းအင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိတဲ့ အကြီးအကဲ ဟွမ်ပဲ၊ နောက်ပြီး တခြား အဆင့်တူ မိစ္ဆာ နှစ်ဆယ်လောက်လည်း ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအတိုင်းဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ခက်ခဲသော ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အကြီးအကဲဟွမ်နှင့် သူတိုက်ခိုက်နေစဉ် အခြားသူများက အခွင့်ယူပြီး အပိုင်ဝင်တိုက်ပါက သူ ဒဏ်ရာမရဘဲ ဆုတ်ခွာရန် ခက်ခဲမှာ သေချာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီစနစ်က အသုံးမကျဘူး။ အဆင့်လေးမြှင့်ဖို့ကို  ငါ ဘာလို့ မိစ္ဆာအနှစ်သာရသွေးတွေ လိုနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးမှ သတိရသွားသလို ထပ်မံရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး.. ဆောရီး၊ ငါ မေ့သွားတယ်။ ငါ့မှာ စနစ်မှ မရှိတာ ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏လက်ရှိအဖြစ်မှာ ရည်းစားဖြစ်သူအပြစ်များကို ဝေဖန်နေပြီးမှ မိမိတွင် ရည်းစားပင် မရှိမှန်း သိသွားသူနှင့် တူနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟေ့.. မင်းက ရုံးကလူပဲ၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီခြံဝင်းထဲကို မိစ္ဆာတွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏နောက်ဘက်မှ မာကျောသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ကျိယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကြိုးသွားလိုနှုတ်သီးနှင့် ကြက်ဖမျက်နှာရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြင်မြင်ချင်းမှာပင် ၄င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယုတ်မာမည့်သတ္တဝါမှန်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ကျိယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အခွင့်အရေးရလျှင် စားပစ်မည့်ပုံစံဖြင့် မျက်လုံးများက တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြက်ဖကြီး လား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ၎င်းမှာ ကြက်ဖမိစ္ဆာ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၄င်းမှာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးသော ကြက်ဖမိစ္ဆာအထီး ဖြစ်သည်။သူ၏ ရန်သူတော်ဟောင်းကြီးဖြစ်သော မဟူရာကြက်မိစ္ဆာအိုကြီးမှာ နာမည်ကသာ မိစ္ဆာဖြစ်နေသော်လည်း လူသားစစ်စစ်ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုမူကား ကြက်ဖမိစ္ဆာအစစ်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါက မိစ္ဆာမဟုတ်ပေမဲ့ ငါ့မိန်းမက မိစ္ဆာပဲ။ သဘာဝကျကျပြောရရင်  ငါလည်းဝင်ခွင့်ရှိတယ်။ ငါက အိမ်ပါသားမက်ပဲကွ ၊ ယောက္ခမရဲ့မျိုးနွယ်ထဲ ဝင်တာဆန်းသလား ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ကော့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့မှာ မျှော်လင့်ခြင်းလမင်းကို တွေ့ရန် များစွာ ကြိုးစားထားရသည်မဟုတ်ပါလား ၊ အနားသို့ရောက်လာမှ အထဲမဝင်ရဆိုလျှင် အလကားဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းမိန်းမက မိစ္ဆာ..ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p> ကြက်ဖမိစ္ဆာ  အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>သို့သော်  သူက ကျိယွမ်အား ဖင်ဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်၏။</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ မထီမဲ့မြင် ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါဆိုရင် မင်းက အမွေးမရှိတဲ့ ကောင်ချောလေးပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာတစ်ကောင်အနေဖြင့်  သူသည် အမွေးအမှင်ကျဲပါးသော လူသားများကို အမြဲတမ်း အထင်သေးလေ့ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် အချို့သော အမျိုးသမီး မိစ္ဆာများက  လူသားချောချောလေးများကို ကြိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြက်ဖမိစ္ဆာ၏ အမြင်တွင် ထိုအမျိုးသမီးမိစ္ဆာများသည် အမျိုးဖျက်မှာဖြစ်ပြီး အရှက်ရစရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိစ္ဆာမများသည် သူတို့၏ အမွေးများကိုပင် အကုန်နုတ်ပစ်ကာ မိစ္ဆာလက္ခဏာ အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားတတ်ကြသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ရုပ်ဆိုးလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို လူသားတွေကို ကိုးကွယ်နေကြတဲ့ မိစ္ဆာမလေးတွေပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု ငါ ဝင်လို့ရပြီလား”</p> <p> </p> <p>ကြက်ဖမိစ္ဆာက ချီယွမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး ဆင်ခြေပေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “တံခါးဝက  သစ်ပင်မိစ္ဆာအိုကြီးကို မေးရမယ်။ သူက အသက်အရမ်းကြီးနေတော့ အသွင်ပြောင်းထားတာတွေကို အကုန်မြင်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကြက်ဖမိစ္ဆာသည် သူ၏အမြီးကိုထောင်ကာ ပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် အကြွားသန်နေသောကြက်ဖမိစ္ဆာကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများက လောဘအရောင်များ  တောက်ပသွားလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါက ကြက်ဖမိစ္ဆာပဲ၊ ငါ အဲဒါကိုသုံးပြီး အိမ်တစ်လုံး ဝယ်လို့ရတယ်။ ငါသာ အစိုးရဝန်ထမ်း ဖြစ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ် ဤသို့ တွေးနေစဉ်  ခြံဝသို့ မိစ္ဆာလေပြင်းတစ်ခုက ရုတ်တရက်တိုက်ခတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ခေါက်နှင့် တူသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်ဖမိစ္ဆာသည် အဘိုးအိုကို မြင်သောအခါ ရိုသေစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အကြီးအကဲ လောကတ်”</p> <p> </p> <p>ခြောက်ကပ်နေသော အဘိုးအိုက ကြက်ဖမိစ္ဆာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p> “ကြက်ဖမိစ္ဆာ.. ဆက်သွားပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်ဖမိစ္ဆာက အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ကျုပ်နောက်မှာ လူသားတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက မိစ္ဆာမတစ်ယောက်ရဲ့ အချောလေးလို့ ပြောနေတယ်။ သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိမယ်လို့သံသယရှိစရာပဲ ၊ အကြီးအကဲ လောကတ်။ သူ့ကို သေချာ စစ်ဆေးပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>ခြောက်ကပ်နေသော အဘိုးအိုက ကျိယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ဖော်ရွှေစွာပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “သတို့သမီးလေ...ခနထွက်ခဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ် ထိုသို့စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး သွေးရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ ဘေးတွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံသည် ရှေးဟောင်း တရုတ်ရိုးရာပုံစံဖြစ်ပြီး မှောင်မိုက်သောညတွင် အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုမင်္ဂလာဝတ်စုံသည် ကျိယွမ်၏ ဘေးတွင် ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ၎င်းတွင် မျက်နှာ ရှိပါက မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ထားပြီး နူးညံ့သော မျက်လုံးများ၊ သွယ်လျသော မျက်ခုံးများရှိသည့် အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်မှာ သေချာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါ့မိန်းမ သတို့သမီးလေးပဲ၊ ရှောင်ကျားလို့လည်းခေါ်တယ် ၊ ငါက သူ့ကို မြင်းရထား ရှစ်စီးပါတဲ့ ထမ်းစင်နဲ့ အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က သတို့သမီးလေ၏ အေးစက်သော အင်္ကျီလက်စကို ကိုင်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြက်ဖမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည်  ထိုလူသား၏ ဇနီးသည် မည်သည့်မိစ္ဆာမျိုး ဖြစ်နိုင်မည်ကို ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း... ဤသို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုတော့  လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံမှ ဖြစ်လာသော မိစ္ဆာမျိုး တကယ်ရှိသလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ရှားပါးသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ လောကတ်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက သတို့သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ စီးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့မှထူးဆန်းသောဝတ်စုံမိစ္ဆာ ဟုတ်မဟုတ်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ကြက်ဖမိစ္ဆာသည်လည်း ရလဒ်ကို သိချင်သဖြင့် ရင်ခုန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူကြိမ် ၁၂ ကြိမ်ခန့်ကြာပြီးမှ အကြီးအကဲလောကတ်က အက်ရှရှအသံဖြင့် စကားပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “မင်္ဂလာဝတ်စုံမိစ္ဆာ၊ ဆက်သွားပါ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားသောအခါ ကျိယွမ်က  ကျေနပ်စွားပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကြက်ဖမိစ္ဆာကို ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် နှုတ်ဆတ်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဝင်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ကြက်ဖမိစ္ဆာက မကန့်ကွက်တော့ပါ ။ သူသည် သတို့သမီးလေး၏ အဆင့်ကို မသိသဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော အသံအိုတစ်ခုက ခြံဝန်းထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအဖိုးကြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ရွှေ့ရဦးမယ် ထင်တယ်။ မမြင်နိုင်ဘူး၊ မမြင်နိုင်ဘူး၊ ဒီနေရာက  အရမ်း နက်နဲလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save