Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၂၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါကလား... ငါကလောင်လျိုလေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက.. လော့ပုဖန်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူငယ်သည်  ချန်ဖန်ကို  မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား ပူးကပ်ခြင်းခံထားရသော ရွာလူကြီးပင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွား၏။  ယနေ့ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများကို  မျှော်လင့်မထားသဖြင့် သူလည်းကြောင်သွားပုံရသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ  လူးလှိမ့်မတတ်ဖြစ်နေသော လော့ပုဖန်ပင် ချန်ဖန်၏ ရင်းနှီးသောမျက်နှာကို ကြည့်ကာ ခဏတာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အန်ချောင်သည် မျက်လုံးများဝိုင်းသွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပါသည်</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒီမစ်ရှင်ရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကခေါင်းဆောင်ပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်နှင့် စတွေ့စဉ်က အန်းချောင်သည် မစ်ရှင်ကမ္ဘာကို  အပြိုင်ကမ္ဘာဟု ရည်ညွှန်းခဲ့ဖူးသည် ။ ၎င်းသည် အပျော်ပြောသည့်စကားမဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့အမှန်တရားတစ်ခုဖြစ်၏ ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရောက်ရှိနေသော မစ်ရှင်ကမ္ဘာသည် သူတို့၏ တကယ့်ကမ္ဘာမှ အတိတ်ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်သရုပ်ဖော်ထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည် ။ ၎င်းသည် အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ သမိုင်းကြောင်းအမျိုးမျိုးသို့ သွားရောက်ပြီး တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မစ်ရှင်များအတွင်း သူတို့သည် နာမည်ကြီးသမိုင်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ပုံစံတူဗားရှင်းများကို တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ သမိုင်းစာအုပ်များထဲတွင် အစအနမကျန်ခဲ့ဘဲ ကံကြမ္မာ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများ ၊ တနည်းအားဖြင့်  ထူးခြားသော်လည်း လူသိပ်မသိဘဲ မေ့လျော့ခံထားရသူ အများအပြားကိုလည်း သိကျွမ်းခဲ့ရသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သမိုင်းဟူသည် ကျယ်ပြောပြီး လေးလံလှ၏၊ သေးငယ်သော လူသားတစ်ဦးချင်းစီသည် အချိန်မြစ်စီးကြောင်းရှည်ကြီးထဲတွင် အလွန်ပင် အရေးမပါလှသော သဲမှုန်လေးများမျှသာ ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို  ခေါင်းဆောင်ကလည်း လော့ပုဖန်လို အတွေ့အကြုံမျိုးကိုပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်နှင့်လူက ချန်ဖန်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>သတိမထား၍လည်း မရပါ ။လော့ပုဖန်သည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန်ဟုဆိုကာ  စွမ်းအားတိုးပွားဖို့အတွက် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဝံ့သည်အထိ ရက်စက်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသည် သူ၏ အရင်းနှီးဆုံးဆွေမျိုးများကိုပင် သတ်ဝံ့လျှင် မည်သူ့ကို မသတ်ဝံ့ဘဲ ရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ငါမယုံဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> အန်ချောင်က လက်မခံနိုင်ဟန်​အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ဒီမှာ တခြားအကြောင်းအရင်း ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ချန်ဖန်ထံတွင် ရှိနေသည် ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်သည် လော့ပုဖန်ကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် စကားဆက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ငါက နောက်ထပ် မင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ တခြားကမ္ဘာက မင်းပေါ့။ မင်း အခုကြုံတွေ့နေရတာတွေကို ငါလည်း ကြုံခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ နာကျင်ခဲ့ရတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခဲ့တယ်၊ အဆုံးမရှိအောင်နောင်တရခဲ့တယ်၊ သေတောင် သေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါသာ  ဘာမှမလုပ်ဘဲ သေသွားရင် ငါ့မိဘတွေနဲ့ ငါ့မိသားစုတွေ အလကား သေသွားကြမှာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"လော့ပုဖန်၊ မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာရှိတဲ့ ယွင်ယန်ခရိုင်က သိန်းနဲ့ချီတဲ့ ပြည်သူတွေကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒီမိစ္ဆာကြီးက ယွင်ယန်ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို ရေနစ်အောင်လုပ်တာကို မင်း တကယ်ပဲ ကြည့်နေချင်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်၏ အသံမှာ အက်ရှနေသော်လည်း ခိုင်မာနေပြီး ဝမ်းနည်းရိပ်များလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> သူသည်လည်း ဤအရာများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုမိစ္ဆာကြီးကို ချိပ်ပိတ်နိုင်ခဲ့၏ ။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ၏ ကာလကြာရှည် ချိပ်ပိတ်ထားသော မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီး တစ်ဖန်နာကျင်ရပြန်သည် ။ သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိပုံရသော်လည်း သူပြောလိုက်သည့် စကားလုံးတိုင်းသည် သူ၏ သွေးစွန်းခဲ့သော အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းများကို နာကျင်စွာ ပြန်လည်ဖွင့်ဟနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူ့ခွန်အားများကိုပင် ကုန်ခမ်းစေသည် ။</p> <p> </p> <p>"လော့ပုဖန်၊ ဒီနေ့ ငါနဲ့အတူ... လော့မိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံးလျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဖြစ်တဲ့ 'သက်မဲ့လက်ဝါး' ကို ထုတ်ဖော်ဖို့ မင်း ပူးပေါင်းမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်က ပြတ်သားစွာဟစ်အော်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသော ရန်သူသည် သူ ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသူထက် ပိုမိုသန်မာပြီး ပိုမိုကောက်ကျစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လော့ပုဖန်၏ မျက်လုံးထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သံသယများ ကွယ်ပျောက်သွားသည် ။</p> <p> </p> <p>'သက်မဲ့လက်ဝါး' သည် လော့မိသားစု၏ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ပညာရပ်ဖြစ်ပြီး မိသားစုခေါင်းဆောင်အဆက်ဆက်ကိုသာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သောပညာဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်မှလွဲ၍ သူတစ်ဦးတည်းသာ သိသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုပညာရပ်ကို ပြင်ပလူများ မသိရှိကြသလို သိသွားလျှင်ပင် အခြားသွေးနှောသူများလည်း လေ့ကျင့်၍ မရနိုင်ပါ ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချန်ဖန်သည် လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်နိုင်တော့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ပုဖန်သည် ချန်ရှင်းလျန်၏ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏  မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမရှိသော အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် နောင်တများ ပြည့်နှက်နေ၏ ။</p> <p> </p> <p> နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်မှာ ပြတ်သားသွားပြီး အံကြိတ်လ်ုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သက်မဲ့လက်ဝါးသည် ၎င်း၏အမည်အတိုင်းပင် ပြန်လမ်းမရှိသော ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အတိတ်မှ လော့ပုဖန်နှင့် လက်ရှိချန်ဖန်တို့သည် လမ်းစဉ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ကြ၏ ။ လော့ပုဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏မိသားစု၊ စေ့စပ်ထားသူနှင့် သေဆုံးသွားသူအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာခဲ့သည် ။ ယခု သူ့ကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော သွေးများသည်ပင် သူ့သွေးများ မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့၏ သွေးများ ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p>"သက်မဲ့လက်ဝါး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ပုဖန်သည် ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့်စွမ်းအားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏ ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်ကလည်း ​ သွေးစွမ်းအင်အထွတ်အထိပ်အဆင့် စွမ်အားဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>"သတ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူနှစ်ဦးသည် ပင်လယ်နတ်ဘုရား ပူးကပ်ထားသော  ရွာလူကြီးထံသို့  တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အတူတကွ ပြေးဝင်သွားကြ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးရောင်လက်ဝါးရိုက်ချက်များသည် မုန်တိုင်းမိနေသော တောအုပ်ထဲမှ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ ပျံနှံ့သွားခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လော့မိသားစု၏ ဘိုးဘေးသည် မေပယ်တောအုပ်တစ်ခုတွင် 'သက်မဲ့လက်ဝါး' ကို တီထွင်ခဲ့ပြီးနောက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> ထိုအချိန်မှစ၍ လော့မိသားစုတွင် ဤထူးခြားသော ပညာရပ် ရှိနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်သားစဉ်မြေးဆက်မျှ အသုံးမပြုခဲ့ကြပါ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင်တော့ လော့ပုဖန်သည် 'သက်မဲ့လက်ဝါး' ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခဲ့လေပြီ ။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့်ထက် သာလွန်သော စွမ်းအားရှိသည့် ဤပညာရပ်သည်  ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအစွမ်းကို ပြသနေသည် ။ အေးစက်ပြီး တားဆီးမရသော စွမ်းအားမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများ၏  မူလစွမ်းရည်နှင့်ပင် ဆင်တူနေ၏ ။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရားက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခုခံရန်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တိုက်ကွက်နှစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ရေးပညာရပ်မှာလည်း ထိရောက်မှုမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အကောင်းဆုံး လှည့်စားမှုများမှာလည်း ကျရှုံးသွားခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>သွေးရောင်လက်ဝါးရာ နှစ်ခုသည် သူပူးကပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျတပြိုင်နက်တည်းရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွသွားပြီး အသားနှင့် အရိုးအပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည် ။ ထိုတိုက်ကွက်သည် ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ထိမှန်သွားခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> ပင်လယ်နတ်ဘုရားက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားလေ၏။သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာလား။ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ၊ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲဟေ့ .."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရားသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ၏ ဒေါသထဲတွင် နာကျင်မှုများ ရောယှက်နေသည် ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် လှည့်စားမှုများကို အသုံးပြုကာ ကွန်လောင်တအား ကို သူ၏ ဝိညာဉ်စိတ်ပိုင်းများအတွက် ခိုနားရာ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်လာစေရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ရ၏  ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သေမင်းလို ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ချန်ဖန်နှင့် လော့ပုဖန်၏ တိုက်ကွက်က သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ခဲ့လေသည် ။</p> <p> </p> <p>သူသည် သက်မဲ့လက်ဝါး တိုက်ကွက်နှစ်ခုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ကွန်လောင်တ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို အသုံးပြုခဲ့ရရုံသာမက သူပူးကပ်ထားသော အခြားခန္ဓာကိုယ်များစွာလည်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟိုင်ရှီးရွာတစ်ခုတည်းတွင်ပင် ငယ်ရွယ်သန်စွမ်းသော အမျိုးသား တစ်ရာကျော် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသေဆုံးကုန်၏ ။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့ အစားထိုးများရှိလင့်ကစား သူသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိခဲ့သေးသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသက်နှင့်လဲကာ  တိုက်ခိုက်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့သော သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာ သူ ဆယ်စုနှစ်များစွာ စုဆောင်းထားသမျှကို တိုက်ရိုက်ပင် ကုန်ခမ်းစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့်တွင် ရှိသော ကွန်လောင်တ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ နှမြောစရာအကောင်းဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့တွေ့ဆုံမှုသည် သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"တောက်... မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်၊ မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီသွားသည် ။ သူ၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဝေးကွာသော ပင်လယ်ရေပြင်တစ်နေရာသည်  နဂါးတစ်ကောင် ရေစုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်နိမ့်ဆင်းသွားသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်လာ၏ ။</p> <p> </p> <p>ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးပေါ်တွင် အရုပ်ဆိုးဆိုးရှိသည့်  ပျော့ပျောင်းသောသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်သည် မီးအိမ်ကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားသော မျက်လုံးသုံးလုံးကို ဖွင့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်လုံးစီသည် မတူညီသော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များကို ကိုယ်စားပြုနေသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်လုံးအဖြူသည် လှည့်စားမှု ကို အဓိကထားသည် ။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးအနီသည် တိုက်ခိုက်မှုကို အဓိကထားပြီး  ခရမ်းရောင်မျက်လုံးကတော့ ထိန်းချုပ်မှုကို အဓိကထားလေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာက ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ ပုံသဏ္ဌာန်အစစ်ဖြစ်ပြီး ကွန်လောင်တာ ပြောခဲ့သော "ဝိညာဉ်သွေး၏သားတော်" ဆိုသည့်အရာလည်း ဖြစ်လေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်သွေး၏သားတော်" ဆိုသည်မှာ လှည့်ဖြားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး  ကွန်လောင်တကို ဝါးမြိုပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပင်လယ်နတ်ဘုရားသည် ယွင်ယန်ခရိုင်ရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို သူ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဆွဲဆောင်ရန် သတင်းအမှားများကို ဖြန့်ဝေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတော့  အရာအားလုံး လွဲချော်သွားခဲ့လေပြီ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အားကိုးရသော အစွမ်းထက်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလည်း ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ ခွန်အားသုံးပုံတစ်ပုံ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် သူ ဒေါသအလွန်ထွက်နေတော့သည် ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကြီးကျယ်သော စီမံကိန်းမှာ ပျက်စီးသွားသဖြင့်  ဆက်၍ ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ ယွင်ယန်ခရိုင်ကို ရေလွှမ်းမိုးမည့် အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏ ။</p> <p> </p> <p> လော့ပုဖန်သည်  ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အန္တရာယ်ကို သတင်းကြိုတင်ရရှိပြီး  ထို​ကိစ္စအားအလွန်စိတိပူသွားကာ  နန်းတော်၏ အကူအညီကို တောင်းခံခဲ့ခြင်းပင် ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ငွေစများစွာပေးခဲ့သော်လည်း  အကူအညီမည်မည်ရရတော့ မရခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ပင်လယ်ရေများမှာ မရပ်မနားစုစည်းနေပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများကလည်း  ပို၍မြင့်မားလာခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ယွင်ယန်ခရိုင်ကို ရေဖြင့်နှစ်မြုပ်ပစ်ရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ ၊  ပင်လယ်နတ်ဘုရားက မသေသေးဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ သေပြီ၊ သူ ဒေါသထွက်နေပြီ!"</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင် သုံးဦးသည် ချန်ဖန်ထံသို့ ပြေးသွားကြသည် ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် ချန်ဖန်၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး ပင်လယ်ပြင်မှ တလိမ့်လိမ့်တကိလာနေသော ရေလှိုင်းကြီးများကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများနှင့်အကူအညီမဲ့မှုများ မြင့်မားလာ၏။။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ယန်ခရိုင်... ဒါကတော့ သွားပြီပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ရန်သူသည် ဤရန်သူထက်ပင် ပိုမိုသန်မာပလေသည် ။ သို့သော် အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကြီးကို  ချိပ်ပိတ်နိုင်ခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့.. ယွင်ယန်ခရိုင်ကတော့...</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ခေါင်းမွှေးစုတ်ဖွားလော့ပုဖန်သည်လည်း  တောင်လုံးကြီးများပမာ မြင့်တက်နေသော ရေတောင်တန်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> "ငါ... ငါ ရှုံးသွားပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒါမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူချစ်ရသူများ အားလုံးသေကုန်ပြီး  သူ အသေချင်ဆုံး မိစ္ဆာကတော့ အသက်ရှင်နေသေးလေသည် ။သူ၏ အသက်ကို စတေးခဲ့လျှင်တောင် ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားနိုင်တော့ပါ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘယ်လောက်တောင် မကျေနပ်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲ။</p> <p> </p> <p> ဘယ်လောက်တောင် နောင်တရစရာ ကောင်းလိုက်သလဲ...။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လောက်တောင်ကြေကွဲစရာကောင်းလိုက်သလဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ပုဖန်သည် ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ကာ ငေးငိုင်နေပြီး မျက်လုံးဖွင့်လျက်ဖြင့်ပင် သေဆုံးသွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်ကတော့ မော့ဟိုက်စွာ အသက်ရှူရင်းမှ သွေးများ အန်နေ၏ ။ အန်ချောင်သည် သူ၏ကျောပြင်ကို ဖိထားပေးနေရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။</p> <p> </p> <p> "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ၊ မစ်ရှင်က ပြီးသွားပြီလေ၊ ဘာလို့ ငါတို့ ပြန်သွားလို့ မရသေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပင်လယ်နတ်ဘုရားကို ရှောင်ရှားရန်သာမက ချန်ဖန်ကို ကယ်တင်ရန် ဆေးဝါးပစ္စည်းအချို့နှင့် လဲလှယ်ရန်အတွက် အမြန်ဆုံး ပြန်ချင်နေ၏ ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်ကို ကယ်တင်နိုင်သေးသည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အတွေးများကို နှစ်ပေါင်းရာချီ နေထိုင်ခဲ့သော ချန်ဖန်က သိရှိနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p> "ငါက ဟိုးအရင်ကတည်းက သေသင့်တဲ့လူပါ၊ ငါ့ကို ကယ်လို့မရတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ့နှလုံးသားမှာ ကြေမွနေပြီဖြစ်ပြီး သွေးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းခမ်းခြောက်နေကာ သေမင်းနှင့် ခြေတစ်လှမ်းစာပင် မဝေးတော့ပါ။</p> <p> </p> <p>"နှမြောစရာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဝေးမှလှိုင်းလုံးကြီးများကို ကြည့်ကာ ချန်ဖန်က  မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏ ။</p> <p> </p> <p> "နောင်မျိုးဆက်တွေက ငါ့ကို ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်ကြပေမဲ့၊ ကမ္ဘာတိုင်းမှာတော့... ငါက အမှိုက်ပဲ ဖြစ်နေပုံရတယ်။ ကိုယ့်မိသားစုကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး"</p> <p> </p> <p>အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များသည် သူ့နှလုံးသားထဲမှ အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုများ ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုတော့ သူသည် ထိုသို့သော နာကျင်မှုကို ဆက်လက် ခံစားနေရန် မလိုတော့ပါ ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ရေများမှာ ရေလှိုင်းကြီးများထဲသို့ ဆက်လက်တိုးဝင်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ ပို၍ပင် မြင့်မားလာနေသည် ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ယန်ခရိုင်တစ်ခုလုံး ကြီးမားသောဘေးအန္တရာယ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေပြီ ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအရာကို အာရုံစိုက်နေသူက အနည်းငယ်သာ ရှိလေ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လှိုင်းလုံးပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားစွာ ထိုင်နေသော ပင်လယ်နတ်ဘုရားသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့်အလား ကျေနပ်စွာကြည့်နေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၌  တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုသည် လှိုင်းသံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p>" ဒီဂိမ်းမှာ ငါက နောက်ဆုံးမှရောက်လာပြီး ကယ်တင်ရှင်လုပ်ရမယ့် သူရဲကောင်း  ဟုတ်ပုံရဘူး။ အဲဒီအစား ငါက သူများတွေ လုပ်ထားသမျှကို ဝင်ရှင်းပြီး နောက်ဆုံးအချီကို နှိုက်စားမယ့် 'လောင်လျို' တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏  ပုံစံမှာ အလွန်ပျင်းရိနေကာ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လှ၏။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု မထင်ရဘဲ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ရှိသည် ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အကြည့်မှာ ကျိယွမ်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> "ငါတို့... အရင်က တွေ့ဖူးလား"</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... တွေ့ဖူးတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ အပြင်ဘက်စစ်မှန်ကမ္ဘာမှာတော့ ငါ မင်းကို စားဖူးတယ်။ တကယ်တော့... မင်းထက် ပိုဝတဲ့ ဗားရှင်းပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် သူစားခဲ့သော 'မိုလီ ငါးဘုရင်ကို ပြန်၍သတိရသွား၏ ။၎င်းသည်လည်းသူ့အတွက်  မှတ်မှတ်ရရ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင် ။</p> <p> </p> <p>ထိုငါးမှာ မိစ္ဆာသူရဲကောင်းအဆင့်ရှိသော ဧရာမမိစ္ဆာကြီးဖြစ်ပြီး  ယခုသူ၏ရှေ့မှ ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့် မိစ္ဆာထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိုက်ရိုင်းလှချည်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရားက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများက ကျိယွမ်ထံသို့ စိုက်ကြည့်လာသည် ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို  သွေးရောင်မြှားတစ်စင်းက ကျိယွမ်ထံသို့ တိုးဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝှီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆောရီးပဲ၊ ငါလည်း ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့်ပဲ။ ရှောင်လိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> "ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့် အညတရလေးကများ ရဲတင်းလှချည်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> လော့ပုဖန်နှင့် ချန်ဖန်တို့ ပူးပေါင်းပြီး ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့် နှောင်းပိုင်း နီးပါးရှိသော တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ချိန်တွင်ပင် ပင်လယ်နတ်ဘုရားမှာ ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်ပါသည် ။</p> <p> </p> <p>"မင်းသာ ပုံမှန်အခြေအနေမှာဆိုရင် ငါ နည်းနည်း သတိထားမိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းက ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လိုပါပဲ၊ အပြင်ပန်းကသာ ခြောက်ခြားစရာကောင်းနေတာ၊ တကယ်တော့ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်ကလည်း အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>သူသည် အားနည်းနေသော ရန်သူများကို ကိုင်တွယ်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်၏ ။ အခြေအနေကို ဝင်ရှင်းပြီး အားနည်းနေသော ပြိုင်ဘက်များကို အနိုင်ယူသည့် 'လောင်လျို' ဟုခေါ်သော အခွင့်ရေးသမား လုပ်ရသည်မှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုပင်။ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏စကားကြောင့် ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးထဲမှာတော့  လှောင်ပြောင်ရိပ်များက  ပို၍ပင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ငါ့အတွက်လည်း အချိန်ကိုက်ပဲပေါ့ ၊ ကွန်လောင်တရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်က ပျက်စီးသွားပြီ။ မင်းက... ငါ့ရဲ့ ရုပ်သေးအသစ် ဖြစ်လာစေရမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကွန်လောင်တ၏ ရုပ်သေးရုပ် ပျက်စီးသွားသဖြင့် ပင်လယ်နတ်ဘုရားမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား သုံးပုံတစ်ပုံ ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း သူ၏ အကောင်းဆုံး လှည့်စားမှု ပညာရပ်ကတော့ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသေးသည်</p> <p>။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကွန်လောင်တနှင့် လော့ပုဖန်တို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ထောင်ချောက်များ လိုအပ်သော်လည်း၊ ကျိယွမ်ကဲ့သို့သော ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့် အညတရလေးအတွက်မူ လှည့်စားမှုလောက်ဖြင့် လုံလောက်သည် ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အမိန့်နှင့်အတူ အဖြူရောင်မျက်လုံးသည် ကျိယွမ်ထံသို့ အာရုံစိုက်လာ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်  ကျိယွမ်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်လုံးများကို မှေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "အိုး... မင်း ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေကို နားထောင်ချင်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ လှည့်စားမှု တိုက်ကွက်သည် ကျိယွမ်၏ စိတ်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ထုတ်ယူရန်နှင့် အတွေးများကို နားထောင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟူး......အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်။ တံခါးတောင် မဖွင့်နိုင်ဘူးပဲ။ လာပါ၊ ငါ ကိုယ်တိုင်တံခါးဖွင့်ပေးမယ်၊ လာနားထောင်ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>စိတ်တူကိုယ်တူရှိသော ရင်ဖွင့်ဖော် သူငယ်ချင်းရှာရန် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုကြ၏ ။ သူ၏အတွင်းစိတ်ကို နားထောင်ချင်သူမှာ အလွန်ရှားပါးသဖြင့် ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က နားထောင်ချင်နေသောကြောင့် ကျိယွမ်မှာ ဝမ်းသာအားရပင် တံခါးဖွင့်ပေးချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်၏ခွင့်ပြုချက်ရကာ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ စိတ်ဝိညာဥ်ကလည်း ဝမ်းသာအားရပြေးဝင်သွား၏ ။သို့သော် အဆုံးမရှိသော စိတ်ဝိညာဥ်များက  ပင်လယ်နတ်ဘုရားအား ဆီးကြိုလိုက်ကြပြီး သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စုပြုံဝင်ရောက်ကြတော့သည် ။</p> <p> </p> <p>ရှုပ်ထွေးခြင်းများ၊ ရူးသွပ်ခြင်းများ၊ စနစ်မကျသော ကျိန်စာများ၊ တီးတိုးသံများနှင့် ပျော်ရွှင်သော အသံအားလုံးသည် ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ စိတ်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်သွားကြ၏ ။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း.....</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အဖြူရောင်မျက်လုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး မျက်လုံးအိမ်ပင် ကြေမွကာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား... ဘာ... ဘာတွေလဲ..."</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ အတွေးများမှာ လည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည် ။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ခဏက သူသည် ကျိယွမ်၏ စိတ်ဝိညာဥ်အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ အတွေးများကို နားထောင်ပြီး လှည့်စားမှုပညာရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> သို့သော် သူ မည်သည့်အရာကို ကြားလိုက်ရသနည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပင်လယ်နတ်ဘုရားမှာ ရူးသွပ်သွားပြီး လက်သည်းများဖြင့် သူ၏ အဖြူရောင်မျက်လုံးအိမ်ကို ကုတ်ဖဲ့ပစ်ကူ  အပြီးအပိုင် ချေမှုန်းပစ်ချင်နေပုံရသည် ။</p> <p> </p> <p>"ဟူး....ဘာလို့ ခဏလောက် ထပ်မနေတာလဲ ၊  ငါ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်လေးတွေက ပျင်းနေကြတာ၊ သူတို့နဲ့ အဖော်လုပ်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်လာတာ ရှားပါးတယ်  ၊ မင်းက မဖော်ရွေလိုက်တာ ၊ အထဲဝင်ရုံရှိသေးတယ် ချက်ချင်းပြန်ထွက်ပြေးတော့  သူတို့စိတိမကောင်းဖြစ်သွားမှာပေါ့ "</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က တစ်ယောက်တည်းကျန်ရစ်ခဲ့ရသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် မကြာမီ သူ၏ အမူအရာမှာ ကောက်ကျစ်သော အခွင့်အရေးသမားတစ်ဦး၏ အပြုံးသို့ ပြောင်းလဲသွား၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "အခုတော့ မင်းကို ဘာလို့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ခွေးလို့ ခေါ်လဲ နားလည်သွားပြီလား ၊ ကွန်လောင်တသာ  မရှိရင် မင်းက... ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုလီငါးဘုရင်၏ အစွမ်းထက်ဆုံးအချက်မှာ လှည့်စားခြင်းနှင့် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သို့သော် ကျိယွမ်၏စိတ်အာရုံအား  လှည့်ဖြားရန် သို့မဟုတ် ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိရန်တို့မှာ ပြောသလောက်မလွယ်ကူပါ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်လဲ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းပါသည်၊</p> <p> </p> <p>ငါက ထက်မြက်ပြီး တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာကို  ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှည့်စားလို့ရမလဲ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဖုံးကွယ်ထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသောမျက်လုံးနှင့် အလိမ်အညာကိုဖော်နိုင်သော နှာခေါင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် သူ့အား လှည့်စားရန်မှာ သာမန်လူများအဖို့ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တတ်ရသလောက်ကို ခက်ခဲမှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မိုလီငါးဘုရင် ကျရှုံးသွားရခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကွန်လောင်တ၏ ကာကွယ်မှုမရှိလျှင်  ပင်လယ်နတ်ဘုရားသည် သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည့် ဒဏ်ရာရ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်သာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောဖူးတယ်၊ 'မင်း မြစ်တစ်စင်းထဲကို နှစ်ခါ မဆင်းနိုင်သလို၊ ငါးတစ်ကောင်တည်းကိုလည်း နှစ်ခါ မစားနိုင်ဘူး' တဲ့။ ဒီနေ့တော့ ငါ အဲဒီစကား မှားကြောင်း သက်သေပြမယ်၊ မင်းနဲ့ အရင်တစ်ကောင် ဘယ်သူက ပိုအရသာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းသွေးအဆင့်  ပေါက်ကွဲငှက်သတ်လက်သီးကို ကျိယွမ်က ရုတ်တရက် အသက်သွင်းလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်ပရိယာယ်မှမပါဘဲ ရိုးရှင်းပြီး ပြတ်သားသော လက်သီးထိုးချက် တစ်ချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  ၎င်းသည် လှည့်စားမှုအားလုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပင်လယ်နတ်ဘုရား၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားလေသည် ။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရူးသွပ်နေသော ပင်လယ်နတ်ဘုရားမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါ ။အမျိုးပေါင်းသောင်းခြောက်စုံလင်လှသော စိတ်ဝိညာဥ်များ၏ တီးတိုးသံများသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ တီးတိုးသံများကဲ့သို့ သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လက်သီးချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျိယွမ်၏  တိုက်ခိုက်မှုမှာ အောင်မြင်သွားပြီး ပင်လယ်နတ်ဘုရားမှာ လဲကျသွားကာ သူ၏ အသက်မီးတောက်မှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည် ။</p> <p> </p> <p>မြင့်တက်နေသော ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးများမှာလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော နှစ်သစ်ကူးမီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားကြလေသည် ။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းရောင် သွေးစက်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်သည် ကျိယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>" စိတ်တောင် မကောင်းဘူး ။ ဟားဟား  ဟားဟား "</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာမှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရွှင်မြူးနေလေသည် ။</p> <p> </p> <p>ဤမစ်ရှင်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ အလွန်လွယ်ကူနေသည့်အပြင့် အခမဲ့ပြဇာတ်ကပြမှုကိုပင် ကြည့်ရှုခွင့်ရခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်မှာ ချန်ဖန်ထံသို့ ကျရောက်သွား​၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ချန်ဖန်၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ လုံးဝ ကြေမွနေ​ကာ ယဲ့ယဲ့သာရှိတော့သည်။ သို့သော်  သူ၏ အမူအရာမှာ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုတို့ ရောယှက်နေလေသည် ။</p> <p> </p> <p>ရူးသွပ်နေသော လော့ပုဖန်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်မှ ပြုံးနေသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ  နောင်တများကြောင့် အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေမှန်း သိသာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလို သေရတာက... လက်ခံရ ပိုလွယ်ကူစေတယ်"</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသော ကျိယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလင်းရောင်များ ကွယ်ပျောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးနှင့် ဝေးကွာလာပုံရသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သေဆုံးရခြင်းမှာ သူ့အတွက်  လွတ်မြောက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရ၏ ။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ယွင်ယန်ခရိုင် ရှင်သန်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်သည် ချန်ဖန်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း မသွားခင် ဂိမ်းထဲက ဝှက်ထားတဲ့ ဇာတ်ကွက် အသေးစိတ်အချို့ကို နားထောင်ချင်လား"</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်၏ အသက်စွမ်းအားမှာ ဆက်လက်ကုန်ခမ်းနေပြီး  ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပါ ။</p> <p> </p> <p>လော့ပုဖန်သည်လည်း ထိုနေရာမှာပင် လဲလျောင်းကာ သေမင်းလာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  ကျိယွမ်က ဂရုမစိုက်ပါ။သူပြောချင်ရာများကို ဆက်ပြောနေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မစ်ရှင်က တကယ်တော့ မပြီးသေးဘူး။ ဒါက တကယ်တော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ လော့မိသားစုနဲ့ ချန်မိသားစု သတ်ဖြတ်ခံရမှုတွေကို... မိုလီငါးဘုရင်က လုပ်ခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"ဂိမ်းရဲ့ တာဝန်က လော့မိသားစုနဲ့ ချန်မိသားစုနှစိခုလုံး မိစ္ဆာတွေ သတ်ဖြတ်တာခံရတဲ့ တကယ့်အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းဖို့ပဲ။ ရိုးရှင်းပါတယ် .. မိစ္ဆာကပဲ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"။</p> <p> </p> <p>" တကယ်တော့... မင်းရဲ့ အဖေ၊ အမေ၊ မိသားစုနဲ့ မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားသူတွေဟာ မင်းလက်နဲ့ သေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>"</p> <p> </p> <p>"သူတို့အားလုံး  မိုလီ ငါးဘုရင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီငါးက လှည့်စားမှုမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး မင်းကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာလို့ မင်းယုံကြည်သွားအောင် လှည့်စားခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>"အကြောင်းပြချက်ကလည်း ရိုးရှင်းပါတယ်။ မိုလီငါးဘုရင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက အရမ်းအားနည်းနေလို့ သူက အကာအကွယ် လိုအပ်နေတယ်လေ"။</p> <p> </p> <p>"ကွန်လောင်တက ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုဖြစ်သလို၊ ယွင်ယန်ခရိုင်ရဲ့ ပါရမီရှင် လော့ပုဖန်ကလည်း... နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသောလော့ပုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားလေသည် ။</p> <p> </p> <p>အန်ချောင်မှာလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "ခေါင်းဆောင်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်၊ သူက သူ့မိဘတွေကို ဘယ်တော့မှ သတ်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သို့သော် အန်ချောင် တွဲကူထားသော ချန်ဖန်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ဒါတွေက အမှန်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>"အင်း"</p> <p> </p> <p>ကျိယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည် ။</p> <p> </p> <p>အန်ချောင်မှာ အလွန်ဝမ်းသာနေပြီး အမြန်တိုက်တွန်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "ခေါင်းဆောင် .. ငါတို့ ပြန်ကြမယ်။ရှငိ့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိမှာသေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်နှင့် အခြားလူနှစ်ဦးသည်လည်း ပြုံးလိုက်ကြသည် ။</p> <p> </p> <p> ဤမစ်ရှင်မှာ အံ့အားသင့်စရာများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အခက်အခဲမရှိ ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ရလဒ်တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍  ခေါင်းဆောင်ကိုသာ ကယ်တင်နိုင်လျှင် ၎င်းသည် ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည် ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်ကတော့  အန်ချောင်၏ စကားများကို မကြားဟန်ရှိသည် ။ သူသည် ဆက်လက် ချောင်းဆိုးနေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစအနများ ရောနှောနေသော သွေးများကို အန်ထုတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက အန်ချောင်ကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မစ်ရှင်ပြီးရင်... ငါ့ဆီကို သွားပြီး ငါ့ပစ္စည်းတွေကို... သူ့ဆီကို... ဆုလာဘ်အဖြစ်... ပေးလိုက်ပါ..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ လူငယ်လော့ပုဖန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် ။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများ ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်မှာ ဘေးသို့ အားပျော့စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည် ။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာကြီးက သူ့အပေါ် ငြိမ်းချမ်းသွားပုံရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ငြိမ်းချမ်းသွားပုံ မရခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖန်၏ သေဆုံးမှုမှာ ကျိယွမ်အတွက် တော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု များစွာ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပြကွက်အနည်းငယ်သာပါတဲ့ NPC တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား ။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ မစ်ရှင် ပြီးသွားပြီ... ငါတို့ ဘယ်ကို ပြန်ကြမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မပြန်ခင် သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေကို မြှုပ်နှံပေးကြရအောင်။ ဒါက ငါတို့ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးအရာပဲ"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save