Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၂၄၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရည်ရွယ်ချက်မကောင်းသော အကြည့်များ   </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>      လုထျယ်သည် ပုဟုန်၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် အာရုံခံနိုင်ရန် ကြိုးစားပြီးနောက် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှု အမူအရာများ ပေါ်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ </p> <p>      “ဒ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”  </p> <p> </p> <p>      လုထျယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ပုဟုန် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီသွားသည်။ </p> <p>       “ဆရာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်မှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား”   </p> <p> </p> <p>      အကယ်၍ သူ၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပါက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နှေးကွေးနေရသည်မှာ ယုတ္တိတန်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်မည်လား ဆိုသည်ပင်။ အကယ်၍ ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်ပါက သူသည် သူ၏ ပင်ကိုပါရမီကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်းလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် မဲနယ်ရောင် ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ဖြင့် မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်း၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။ အချိန်သာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူသည် အနာဂတ်တွင် သွမ့်လင်းထျန်ကို သတ်ကာ လက်စားချေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p>      “မင်းရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်က ဘာမှ မမှားဘူး...”  </p> <p>     လုထျယ်က တောင့်တင်းစွာ ခေါင်းခါလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p>      လုထျယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပုဟုန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားသည်။ </p> <p>     “ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်က ဘာမှ မမှားဘူးလား” </p> <p>      သူ၏ အမြင်တွင် သူ၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်က ပြဿနာမရှိသရွေ့ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p>      “မင်းရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်က ဘာမှ မမှားဘူး...” </p> <p>      လုထျယ်သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>     “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းဆီမှာ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်က မရှိတော့လို့ပဲ... မင်းရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်က ပျောက်သွားပြီ”  </p> <p> </p> <p>      မင်းရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ် ပျောက်သွားပြီ...   </p> <p>      ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပုဟုန်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ သူ အလွန် တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားသည်။ စောစောက သူ ကြောက်ရွံ့ပြီး မသေချာသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လုထျယ်၏ စကားများက သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။   </p> <p>      သူသည် သူ၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် ပင်ကိုပါရမီကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p>      “ဒ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” </p> <p>      ယခု ပုဟုန်သည် မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p>      ဤအချိန်တွင် ပုဟုန်သည် သူ၏ ဆရာသခင် လုထျယ်က သွားကြိတ်ကာ  ဟိန်းဟောက်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။  </p> <p>     “သွမ့်... လင်း... ထျန်...” </p> <p>     သူ၏ ဆရာသခင် ဤမျှလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။   </p> <p>      “စိတ်မပူပါနဲ့ ဟုန်အာ... ငါ မင်းအတွက် လက်စားချေပေးမယ်”  </p> <p>       လုထျယ်က မျက်လုံးများ အေးစက်စွာ တောက်ပလျက် ပုဟုန်ကို လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p>      “ဆရာသခင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတာက သွမ့်လင်းထျန်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်လို့ ဆရာ ထင်လို့လား” </p> <p>      ပုဟုန်သည် လုထျယ်၏ စကားများနောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p>      “သူပဲ ဖြစ်ရမယ်” </p> <p>     လုထျယ်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>     “အရင်တုန်းက သွမ့်လင်းထျန် လိပ်နက်ပရ၀ဏ်မှာ ရှိနေတုန်းက ပထမငွေမီးလျှံအကြီးအကဲ လီအန်း က သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ကွေချွန်ကို ခေါ်လာပြီး သွမ့်လင်းထျန်ကို စစ်မေးခဲ့ဖူးတယ်... သူက သွမ့်လင်းထျန်ကို ကွေချွန်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တာ... အဲဒီတုန်းက ငါ အပါအဝင် ဘယ်သူကမှ သွမ့်လင်းထျန်က အဲဒီလို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ မယုံကြည်ခဲ့ကြဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိန့်ကောင်းကင်အဆင့်အောက်က ကျင့်ကြံသူတွေက ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်တွေကို အာရုံမခံနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်အပြင် စိန့်ကောင်းကင်အဆင့် စွမ်းအားရှင်တွေတောင်မှ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်တွေကို အာရုံခံနိုင်ရုံပဲ ရှိတာ... ပိုင်ရှင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မထိခိုက်စေဘဲ သူတို့က ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လို့ မရဘူး”  </p> <p>      လုထျယ် ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ </p> <p>      “လီအန်းနဲ့ ကွေချွန်မှာ သက်သေအထောက်အထား မရှိသလို ကွေချွန်ကလည်း သွမ့်လင်းထျန်က သူ့ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ သေချာမသိလို့ မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ် မကျိန်ရဲခဲ့ဘူး... အဲဒီကိစ္စက အဲဒီလိုပဲ ပြီးသွားခဲ့တာ... အစကတော့ ငါက ဒါကို ဟာသတစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ပြီး လီအန်းနဲ့ ကွေချွန်က သွမ့်လင်းထျန်ကို အကွက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ သွမ့်လင်းထျန်က ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုကို သိထားပုံရတယ်... မင်း သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မင်းရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ ငါ မယုံဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။   </p> <p>      လုထျယ်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်သည်။   </p> <p> </p> <p>      “ကျွန်တော့်အပြင် သူက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့သေးတာလား” </p> <p>      လုထျယ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် သွမ့်လင်းထျန်သည် သူ၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ထိုနည်းစနစ်ကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ပုဟုန် သေချာသွားခဲ့သည်။   </p> <p>      “ဟုန်အာ... ငါ မင်းအတွက် လက်စားချေဖို့ သွားမယ်... ဒီမှာနေပြီး ငါ့ရဲ့ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလိုက်”  </p> <p>    လုထျယ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ပုဟုန်၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်ခဲ့ပေ။   </p> <p>      လုထျယ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ့တွင် တိုက်ရိုက်တပည့် နှစ်ဦးရှိသော်လည်း သူသည် ပုဟုန်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားစွာ ထားရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။  </p> <p>       လုထျယ် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူ၏ ဒေါသမှာ အမြင့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေရန် သွမ့်လင်းထျန်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် သူ ပိုလိုချင်သောအရာ မရှိတော့ပေ။ သူ့ တိုက်ရိုက်တပည့်၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူမှာ သွမ့်လင်းထျန်ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ သတိထားနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် သို့မဟုတ် အခြားသော နည်းစနစ်တစ်ခုခုကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူသည် သွမ့်လင်းထျန်ကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဖြစ်သည်။   </p> <p>      ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုထျယ်သည် စိတ်ပျက်ရရန် အကြောင်းဖန်လာခဲ့သည်။   </p> <p> </p> <p>      လက်ရှိ၌ သွမ့်လင်းထျန်သည် မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းတွင်ပင် မရှိပေ။ သူသည် သွမ့်လင်းထျန်ကို လက်စားချေနိုင်ရန်အတွက် သွမ့်လင်းထျန် ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။   </p> <p>      ထိုသို့ဖြင့် လုထျယ်သည် သွမ့်လင်းထျန် မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။   </p> <p> </p> <p>      တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမ၏ ဒုခန်းမသခင် များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော တုံယွမ်ကျင် လည်း ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့သည်။  </p> <p>     “သွမ့်လင်းထျန်က မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားတယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” </p> <p>       ထိုသတင်းကို သူ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူ၏ သားဖြစ်သူ တုံလင်ကို အကြိမ်ကြိမ် အရှက်ခွဲခဲ့သော သွမ့်လင်းထျန်ကို စောင့်ကြည့်ရန် သူ၏ လူများကို သူ အမိန့်ပေးထားခဲ့သည်။  </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်က မည်သူ့ကိုမျှ သတိမထားမိစေဘဲ မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းမှ မည်သို့ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့နည်း...  </p> <p>     သူ မယုံကြည်ချင်လျှင်ပင် သွမ့်လင်းထျန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် အချက်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။   </p> <p> </p> <p>      တုံယွမ်ကျင် ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားရခြင်းမှာ အဇူရာနဂါးပရ၀ဏ်ခေါင်းဆောင် လုထျယ်သည် ပုဟုန်၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို သွမ့်လင်းထျန်က ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြောင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမသို့ သွားရောက် တိုင်ကြားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမသည် လုထျယ်နှင့်အတူ သွမ့်လင်းထျန်၏ နေအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအကြီးအကဲများကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သွမ့်လင်းထျန်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းအတွင်း သူ့ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ပြန်ပေ။ သူတို့သည် တုံယွမ်ကျင်၏ လူများက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည့်တိုင် သွမ့်လင်းထျန်သည် မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းမှ တကယ်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဟူသော ကောက်ချက်ကိုသာ ချနိုင်ခဲ့ကြသည်။   </p> <p> </p> <p>      “စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ... သွမ့်လင်းထျန်က ပုဟုန်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ သေချာနေမှတော့ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ စောင့်ကြိုနေမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကနေ သူ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”  </p> <p>     တုံလင်က ရက်စက်စွာ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>      “ဒါ့ပြင် ပရ၀ဏ်ခေါင်းဆောင်လု ရဲ့ အဆိုအရ လိပ်နက်ပရ၀ဏ်ရဲ့ ပထမငွေမီးလျှံအကြီးအကဲ လီအန်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ကွေချွန်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကိုလည်း အရင်တုန်းက သွမ့်လင်းထျန်က ဖျက်ဆီးခဲ့တာတဲ့... ဒီပြစ်မှုနှစ်ခုနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို သေဒဏ်ပေးဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ”  </p> <p> </p> <p>      တုံလင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူက သတိထားလျက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>       “ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမက လူအများကြီးက သွမ့်လင်းထျန်က ပုဟုန်ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်ဆိုတာ သိနေကြပြီ... ဒီသတင်းသာ ပြန့်သွားပြီး သွမ့်လင်းထျန် သိသွားရင် သူ ဂိုဏ်းကို ပြန်မလာတော့မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်”  </p> <p>      အကယ်၍ သွမ့်လင်းထျန်သာ မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်မလာပါက သူ၏ ပြစ်မှု မည်မျှပင် ကြီးလေးစေကာမူ မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်း၏ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမ အနေဖြင့် ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မတွေ့ရပါက သူ့ကို အပြစ်ရှိသည်ဟု ပြစ်ဒဏ်မချမှတ်နိုင်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် လူများကို အလွယ်တကူ စေလွှတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတစ်ယောက်၏ စကားများအပေါ် အခြေခံ၍ သွမ့်လင်းထျန်ကို ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။   </p> <p> </p> <p>      “လင်အာ... မင်း ဒါကို တွေးမိတာ ငါ ဝမ်းသာတယ်”  </p> <p>      တုံလင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ တုံယွမ်ကျင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>      “ငါလည်း ဒါကို တွေးမိတယ်... ငါတို့လူတွေကို သတင်းအမှောင်ချဖို့ ငါ အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ... သွမ့်လင်းထျန် ပြန်မလာခင်အထိ ဒီသတင်းက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမ အပြင်ဘက်ကို ပြန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ သတင်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သရွေ့ သွမ့်လင်းထျန်က ဒါကို သိမှာ မဟုတ်ဘူး”  </p> <p>       တုံယွမ်ကျင်က ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p>      “အဖေက အရမ်း တော်တာပဲ” </p> <p>      တုံလင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးစားကြည်ညိုသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။   </p> <p> </p> <p>      အတန်ကြာပြီးနောက် တုံယွမ်ကျင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ </p> <p>     “ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့မှ သတိမထားမိအောင် ဂိုဏ်းကနေ သူ ဘယ်လို ထွက်သွားနိုင်ခဲ့လဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ အခုထိ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူး”  </p> <p>     တုံယွမ်ကျင်သည် သူ၏ လူများကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားသည့်တိုင် သွမ့်လင်းထျန်က သူ မသိဘဲ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့သည့် အချက်အပေါ် စွဲလမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p>      ................. </p> <p> </p> <p> </p> <p>      လက်ရှိ ဒုစရိုက်မြို့တော်၌ ရှိနေသော သွမ့်လင်းထျန်သည် မီးပူဇော်ခြင်းဂိုဏ်းတွင် သူ့အတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားကြောင်း မသိရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သူ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။   </p> <p> </p> <p>      “နောက်ဆုံးတော့ ငါ အဆင့်တက်သွားပြီ”  </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ စံပြသူတော်စင်အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သူ နှစ်လနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။   </p> <p> </p> <p>      သဘာဝကျစွာပင် သွမ့်လင်းထျန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစီအရင် မရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ အဆင့်တက်နိုင်ခြင်းမှာ မဲနယ်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲရန် နီးစပ်နေသော သူ၏ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ်၊ ရတနာခုနှစ်ပါးနန်းဆောင်၏ စတုတ္ထထပ်နှင့် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p>      ရတနာခုနှစ်ပါးနန်းဆောင်ရဲ့ စတုတ္ထထပ်မှာ ရက်ငါးဆယ်လောက် ကုန်သွားပြီ... ဆိုလိုတာက အပြင်လောကမှာ ငါးရက်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတယ် </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီးသည်။ </p> <p>      နောက်ရက်နည်းနည်းအတွင်းမှာ ငါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရမယ်... ငါ ဆယ်ရက် ပြည့်တာနဲ့ တည်းခိုခန်းကနေ ထွက်ပြီး နောက်ထပ် သားကောင်ကို ရှာရမယ်... ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုဝိညာဉ်အမြစ် မဲနယ်ရောင် ပြောင်းဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ.... </p> <p>      သူ ဆိုလိုသော ဆယ်ရက် ဆိုသည်မှာ အပြင်လောကရှိ အချိန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သိသာသည်။   </p> <p> </p> <p>      အပြင်လောကရှိ လေးရက်သည် ရတနာခုနှစ်ပါးနန်းဆောင်၏ စတုတ္ထထပ်တွင် တစ်လကျော်နှင့် ညီမျှသည်။  </p> <p>         တစ်လကြာပြီးနောက် သွမ့်လင်းထျန်သည် ရတနာခုနှစ်ပါးနန်းဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။   </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း နောက်တစ်ဆင့်မတက်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များက နောက်တစ်ဆင့်တက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။   </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ပန်းရနံ့များ ထုံမွှန်းနေသည့် လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အမူအရာ ပေါ်နေသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် ဆယ်ရက်ကြာ တည်းခိုခဲ့သော ခြံဝင်းပါသည့် အခန်းမှ ထွက်ကာ ကျသင့်ငွေရှင်းရန် သွားလိုက်သည်။ သူသည် ငွေရှင်းပြီးသည်နှင့် ကြိုဆိုပါ၏ တည်းခိုခန်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာလိုက်သည်။   </p> <p> </p> <p>      သွမ့်လင်းထျန် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် လူအနည်းငယ်က သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြောင်းကို သူ သေချာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့သည် သူ့ကို ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲသွားကြသည်။ </p> <p>      “ဟမ်...”   </p> <p> </p> <p>      အကယ်၍ သွမ့်လင်းထျန်သာ သူ၏ ယခင်ဘဝက ထောက်လှမ်းရေးပညာကို ကျွမ်းကျင်သော လက်နက်အထူးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပါက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မည်မျှပင် မြင့်မားနေစေကာမူ သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသည့် ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းသော အကြည့်များကို သူ သတိထားမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save