Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားတစ်ချက်အောက်ဝယ် ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသော</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော နားလည် သဘောပေါက်မှုများဖြင့် ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မလှုပ်ဘူးဆိုရင်လည်း— သူတို့ကို ကာကွယ်ရင်းနဲ့သာ သေလိုက်ပေတော့”</p> <p> </p> <p>မီးလျှံလှံရှည်သည် သိပ်သည်းလှသော မီးလျှံလှံတိုလေးများအဖြစ် အစင်းပေါင်းများစွာ ကွဲထွက်သွားပြီး တစ်စင်းချင်းစီတွင် အင်မော်တယ်အဆင့်၏ ဖိအားတစ်ဝက်ခန့် ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ရှင်းလင်းသွားချေပြီ။ ၎င်းမှာ ပိုင်ကျီဟန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ပျံသန်းရေးသင်္ဘောသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းပြချက်သည် ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူလှသည်။ ပိုင်ကျီဟန်ကို တိုက်ခိုက်ပါက သူက အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်သည်။ သို့သော် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သောအခါ ပိုင်ကျီဟန်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို မဖြစ်မနေ ကာကွယ်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ယခုလောလောဆယ်တွင် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိမှန်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ရှိ သင်္ဘောကုန်းပတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး ကျန်ရှိနေသော အပူရှိန်ကြောင့်ပင် ကာကွယ်ရေးအစီအရင် လွှာများမှာ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ရွှယ်ချင်း၏ မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသူသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို ခုခံရုံသက်သက် အနေအထားသို့ ရောက်အောင် အကျပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ပျံသန်းရေးသင်္ဘောပေါ်ကနေ ဆင်းရမလား?"</p> <p> </p> <p>"မလုပ်နဲ့၊ အပြင်မှာ အပူရှိန်က အရမ်းပြင်းတော့ လှုပ်ရှားရတာ ပိုခက်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့က ပစ်မှတ်ဖြစ်ဖို့ ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>ချူကျီယန်က ပြန်ဖြေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ သင်္ဘောကို စွန့်ခွာပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ သင်္ဘောပေါ်တွင် နေခြင်းထက် ပို၍ အန္တရာယ်များပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမနှင့် ပိုင်ရွှယ်ချင်းတို့ လွတ်မြောက်နိုင်သော်လည်း သင်္ဘောကို မောင်းနှင်နေသည့် ခုန်းကျန်းဟုန်နှင့် အခြားသူများ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် လှံရှည်ကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပြန်လည်စုစည်းရင်း ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို စမ်းကြည့်စမ်း”</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ကြိမ်”</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် တိုက်မိမှုတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို တုန်ခါသွားစေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်သည် စီးဆင်းနေသော ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို တိကျစွာ ဟန့်တားနေသည်။ မီးတောက်များ ကွဲအက်သွားပြီး တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ရှေ့သို့ မတိုးခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ ပြန်လည် တိုက်စစ်မဆင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> သူ ရပ်မြဲအတိုင်းသာ ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသာ ခြေတစ်လှမ်းမျှ ရွေ့လိုက်ပါက</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းရေးသင်္ဘောမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်က ခံစားမိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ချီတွေက ကုန်ခန်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြန်သည်။ မတည်ငြိမ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ကောင်းကင်ပြင်မှာ ကွဲအက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီးက အော်ဟစ်နေ၏</p> <p> </p> <p> မီးတောက်မုန်တိုင်းများမှာ ပြင်းထန်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဖိအားများမှာ နတ်ဘုရား၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားပြခေါင်းဆောင်က ထိုးနှက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထပ်ခါ ထပ်ခါပင်</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် အရင်ကထက် ပို၍ ရက်စက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ အောင်ပွဲရနံ့ကိုပင် ရနေပြီဟု ထင်မှတ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ဗလာသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်</p> <p>တွင် ရှိနေပါစေဦး၊</p> <p> </p> <p> သူ၏ ဓားရည်ရွယ်ချင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပါစေဦး</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း ခုခံနေရရုံနှင့်တော့ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အမှားအယွင်း ဖြစ်လာမည်သာ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်</p> <p> </p> <p>"တောက်”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ထင်ထားတာက..."</p> <p> </p> <p>သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စွမ်းအားမှာ တစ်ခုခု စိတ်ဝင်စားစရာ ပါလိမ့်မယ်လို့ပေါ့။"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် လှံတစ်စင်း ကျဆင်းလာပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိပါလား”</p> <p> </p> <p>သူ့ကြည့်ရသည်မှာ အကျပ်အတည်းဖြစ်နေသူနှင့် မတူပေ။ မည်သည့် ဖိအားကိုမျှ ခံစားနေရပုံလည်း မပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းကို မတော်တဆ သတ်မိမှာစိုးလို့ ငါ လျှော့ပေးထားတာကို၊ မင်းက မင်းကိုယ်မင်း နိုင်တော့မယ်လို့ ထင်သွားပုံရတယ်။"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က သူ၏ ချီများကို စုစည်းရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်း ဓားချက်”</p> <p> </p> <p>လောင်ကျွမ်းနေသော ကောင်းကင်ယံထက်</p> <p>တွင် ၎င်းပေါ်ပေါက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွင်မိုခိုခေါင်းဆောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မလုပ်နိုင်ဘဲ အစအနမကျန် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်မိုခိုခေါင်းဆောင်၏ အသိစိတ်များက အော်ဟစ်သတိပေးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း </p> <p> </p> <p>အလွန်ပင် နောက်ကျသွားပြီ</p> <p> </p> <p>ဓားချက်မျဉ်းသည် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သန့်ရှင်းလျင်မြန်ပြီး လွယ်ကူလှသည်</p> <p> </p> <p> မီးလျှံလှံရှည် ကွယ်ပျောက်သွား၏</p> <p> </p> <p> သူ၏ လက်မောင်းမှာ ပုခုံးမှ ပြုတ်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ</p> <p> </p> <p>နာကျင်မှုကို မခံစားရသေးပေ။ </p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ရှိခဲ့သော နေရာကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်</p> <p> </p> <p>"အားးးးး”</p> <p> </p> <p>နာကျင်မှုဝေဒနာက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင် မီးတောက်များမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်က အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ ငါ ထိန်းချုပ်လို့ ရပုံရသားပဲ။"</p> <p> </p> <p>သူက မတော်တဆ သတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း လက်မောင်းကိုသာ တိကျစွာ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်က နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သေချင်စိတ် ပေါက်သွားလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>"ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်း ဓားချက်”</p> <p> </p> <p>ရွှမ်း</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်သည် ပေါင်ရင်းမှ ပြတ်တောက်သွားပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်— အင်မော်တယ်အဆင့်၏ ကုသနိုင်စွမ်းမှာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော ကံကြမ္မာကို မမှီနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ အော်ဟစ်နေပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်များမှာလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကုန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခုခံမှု မရှိတော့ဘူးလား?"</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ ချီသည်လည်း အတော်အတန် တိုးလာခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်း ဓားချက် သုံးကြိမ် သုံးပြီးသည့်တိုင် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်မိုခိုခေါင်းဆောင်သည် လက်တစ်ဖက်၊ ခြေတစ်ဖက် ပြတ်တောက်လျက် ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ မတည်ငြိမ်သော အစွမ်းကြောင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြိုလဲကျနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မာန်မာနများအစား ကြောက်ရွံ့မှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ပြင်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော အင်မော်တယ်အဆင့် အရှိန်အဝါသည် ယခုအခါ ငြိမ်းလုဆဲဆဲ ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ငြိမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘုရင်တစ်ပါး၏ ဝတ်ရုံကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထားခဲ့သော နီနက်ရောင် မီးတောက်များသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အတွင်းဘက်သို့ ရှုံ့ဝင်သွားသည်။ သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ နယ်နိမိတ်မျဉ်းအထိ တွန်းပို့ပေးခဲ့သော အဆင့်မြှင့်တင်မှု နည်းစနစ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်နယ်ပယ်၏ အငွေ့အသက်များမှာ စတင်ပြိုကွဲလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရေပြားများ ကွဲအက်လာ၏</p> <p> </p> <p> အရေပြားအောက်ရှိ သွေးကြောများမှာ မည်းမှောင်စွာ ဖောင်းတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အတင်းအဓမ္မ ချေးငှားထားသော ခွန်အားများမှာ ဒီရေကျသကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ</p> <p> </p> <p>ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ တိမ်တိုက်များကိုပင် ကွေးညွှတ်စေခဲ့သော ဖိအားများသည် ယခုအခါ ဟောင်းလောင်းပေါက်ဖြစ်ကာ အားနည်းသွားချေပြီ။ သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်ခါနေခဲ့သော ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာပင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လေထုထဲတွင် ယိုင်ထိုးနေ၏။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက် မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> ခြေတစ်ဖက်မှာလည်း ပေါင်ရင်းမှ ပြတ်တောက်နေချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်းရှိ သွေးကြောများ သည်လည်း အတင်းအဓမ္မ အဆင့်မြှင့်တင်မှုကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးမပြုမီကထက်ပင် ပို၍ အားနည်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်တွင်</p> <p> </p> <p>ငြိမ်သက်ခြင်းက စိုးမိုးနေ၏</p> <p> </p> <p>မီးတောက်မုန်တိုင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားသည်။ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်များ လျော့ပါးသွားပေ၏ ပြိုကွဲနေသော တိမ်တိုက်များမှာလည်း တစ်စစီ လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ပျံသန်းရေးသင်္ဘော ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့ စိုးရိမ်မနေတော့</p> <p>ဘဲ မှင်သက်နေကြရုံသာ ရှိတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုများမှာ အခြေအမြစ်မရှိခဲ့ပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူအလိုရှိသည့်အချိန်တိုင်း ဤကောင်းကင်ဓားပြ ခေါင်းဆောင်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရွှယ်ချင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာအယာ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမှသာ သူမ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးများမှာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..."</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အကြည့်မှာ ပိုင်ကျီဟန်ထံသို့သာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ။ "...ဒါက သူရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းပေါ့။" သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ မရှိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ပို၍ ရှုပ်ထွေးသော အရာတစ်ခုသာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အံ့သြချီးကျူးမှု။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ</p> <p> </p> <p>နိမ့်ကျသည်ဟူသော ခံစားချက်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်နယ်ပယ်၏ နယ်နိမိတ်ကို ထိတွေ့နေသော ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင်</p> <p> </p> <p>သူက... ပျင်းရိနေပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင် ချူကျီယန်သည် ဓားကို အောက်ချလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိုင်ကျီဟန်ထံမှ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မခွာခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရွှယ်ချင်းက သူမကို ဘေးတိုက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အသံတိုးတိုးဖြင့်</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်အထိ ရက်စက်တတ်တဲ့သူကို မင်း တကယ်ပဲ လက်ထပ်ချင်နေတုန်းလား?"</p> <p> </p> <p>ကြည့်ပါဦး။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်မျှ မရှိ။ </p> <p> </p> <p>မုန်းတီးမှုလည်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို တမင်တကာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရွှယ်ချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အသာအယာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သူကတော့ ဒါကို ပျော်နေပုံပဲ။"ချူကျီယန်က ချက်ချင်းပြန်မဖြေပေ။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကောင်းကင်ထက်ဝယ် စွဲမြဲနေဆဲသာ</p> <p> </p> <p>"အင်း... အနည်းဆုံးတော့ သူက ကျွန်မအပေါ် ကောင်းတယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရွှယ်ချင်းသည် ထိုအချက်ကို ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် ရန်သူများအပေါ် ရက်စက်လှသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများဟု သတ်မှတ်ထားသူများအပေါ်တွင်မူ သူက အမြဲတမ်း အထူးတလည် ကြင်နာတတ်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အထက်ကောင်းကင်တွင်</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ကျန်ရှိနေသော ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းက မိစ္ဆာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ရောယှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းကို ရှေ့သို့ အသာအယာ လှမ်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူနှင့်အတူ ကောင်းကင်ကြီးမှာပင် နိမ့်ဆင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်တိုင်က ကစားချင်နေတာပဲလေ" </p> <p> </p> <p>သူက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ် မြင့်</p> <p>တက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ဒါဆိုလည်း အဆုံးအထိ ကစားကြတာပေါ့!"</p> <p> </p> <p>"တောက် ၊ အသုံးမကျလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အသံတွင် ဒေါသ သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်မှုများ မပါဝင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရုံမျှသာ။</p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် သတိတစ်ချက် မေ့တစ်ချက်ဖြင့် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ သူ၏ အစွမ်းထက်သော မီးတောက်များမှာလည်း လုံးဝ ငြိမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အတင်းအဓမ္မ ရယူထားသော အင်မော်တယ်အဆင့် အရှိန်အဝါမှာ ပြိုလဲသွားပြီး သွေးကြောများ ပျက်စီးနေသော ဒဏ်ရာရ မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ပိုင်ကျီဟန်၏ ရိုက်နှက်မှုများ မပါလျှင်ပင် သူသည် အတင်းအဓမ္မ ကျင့်စဉ်မြှင့်တင်ခဲ့သော နောက်ဆက်တွဲဒဏ် ကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ့ကို အတော်အတန် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခဲ့သော်လည်း မည်သည့် သတင်း အချက်အလက်မျှ မရခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန် ဘာပဲမေးမေး</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင် ဖိအားပေးပေး</p> <p> </p> <p>ထိုလူက ဘာမှ မဖြေခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က သက်ပြင်းအသာအယာ ချလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ရှေ့သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွား၏</p> <p> </p> <p> ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပါလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ပင်</p> <p> </p> <p>သူသည် အောက်ဘက်သို့ ဆွဲချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ပျံသန်းရေးသင်္ဘောဆီသို့။</p> <p> </p> <p>ထိုကျိုးပဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပစ်ချလိုက်သောအခါ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျလာသည်။ </p> <p> </p> <p>သွေးများက ပြောင်လက်နေသော သစ်သားကုန်းပတ်ပေါ်တွင် စွန်းထင်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်မရှိ၊ ခြေတစ်ဖက် ပြတ်တောက်လျက် အရှိန်အဝါမှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးနေချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>အားလုံးက စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ပင်။ </p> <p> </p> <p>မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ခုန်းကျန်းဟုန်သည် သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း အဆင့်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိကာ မည်သူမျှ မထိပါးနိုင်သော အဆင့်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။ </p> <p> </p> <p>အများစုအတွက် အနိုင်မတိုက်နိုင်သော အဆင့်မျိုး။</p> <p> </p> <p>သို့သော်</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင်မူ  သခင်လေးပိုင်၏ ရှေ့တွင် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်</p> <p>နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ဦးမှာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော်လည်း အသက်ကို တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဦးမှာမူ သူတို့၏ ခြေရင်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် သေလုနောပါး လဲလျောင်းနေရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူဟုပင် မထင်ရဘဲ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း အနည်းငယ် လုပ်ထားသကဲ့သို့သာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရွှယ်ချင်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများက အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်နေသော ဓားပြကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ကျီဟန်ထံသို့ အကြည့်ကို ပို့လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့နောက်ကို ဘယ်သူက သူတို့ကို လွှတ်လိုက်တာလဲဆိုတာ သိခဲ့ပြီလား?"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း”</p> <p> </p> <p>သူက ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>အတန်ကြာ ငြိမ်သက်သွား၏</p> <p> </p> <p>ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အသာအယာ ကွေးညွတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... တစ်ခုတော့ ရိပ်မိတယ် ထင်တာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရွှယ်ချင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက ဤကဲ့သို့ ပြောလာလျှင် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော အခြေအနေများတွင် နောက်ကွယ်မှလူကို သူ သိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လုံးဝကြီး အတည်မပြုနိုင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုင်မျိုးနွယ်စု ဆီကို သွားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save