Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇၀</h2> <h2 style="text-align: center;">နေမင်းတာအို အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် စမ်းသပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အားးး အားးး”</p> <p> </p> <p>"တ... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါတော့”</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ? အားးး..."</p> <p> </p> <p>ကျောက်စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံသည် တောက်လောင်နေသော နေမင်းပုံစံများ ထွင်းထုထားသည့် နံရံများကို ရိုက်ခတ်ကာ လေထဲတွင် ငြိမ်းလုဆဲဆဲ မီးခဲတစ်ခဲကဲ့သို့ တိုးလိုက် ကျယ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>သွေးညှီနံ့များက လေထုထဲတွင် ပို၍ စူးရှလာသည်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခန်းအတွင်းရှိ အစီအရင်တစ်ခုသည် တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တုန်ခါနေသည်။</p> <p> </p> <p> နေမင်းအသေးစားပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ရှေးဟောင်း အက္ခရာများသည် လေထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ပြင်းထန်သောအပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အလယ်ဗဟိုတွင်မူ</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသည်  ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေပြားများ ကွဲအက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နီရဲတောက်လောင်နေသော အရေပြားအောက်ရှိ သွေးကြောများမှာ မည်းနက်ကာ ဖောင်းကြွနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အသားမျှင်များအတွင်းမှ ရွှေရောင်မီးလျှံများ ပွင့်ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ လောင်ကျွမ်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် တစ်ချက်မျှ ကော့တက်သွားပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>ခွေကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းလောင်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးသွားချေပြီ</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အက္ခရာများ မှေးမှိန်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အစီအရင်မျဉ်းများ၏ အေးခဲသွားသော အသံသဲ့သဲ့မှလွဲ၍ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးအနားတွင် လူတစ်ဦး ရပ်နေကာ သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံပေါ်တွင် တောက်ပသော နေမင်းတံဆိပ်ကို ရွှေချည်မျှင်များဖြင့် ထိုးထားရာ မှောင်မှိုင်သော အခန်းထဲတွင်ပင် ဝင်းလက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်နှာထားကတော့ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အော်ဟစ်သံကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးမှုကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများသာ လှုပ်ရှားနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အေးစက်ပြီး စိစစ်တွက်ချက်နေသော မျက်လုံးများ...</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် ကျရှုံးမှုတစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ့အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေသော လက်အောက် ငယ်သားက ခေါင်းကို ပို၍ ငုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ် အကြီးအကဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုလူက တောင်းပန်စကားကို ဂရုမစိုက်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ အလောင်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မည်းနက်နေသော ရင်ဘတ်ကို သာသာလေး ထိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်အာရုံတစ်ခုသည် အလောင်းအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျင့်စဉ်ကြောများကို စစ်ဆေးသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင်စုရပ်ကို စစ်ဆေးသည်။</p> <p> </p> <p>ပျက်စီးသွားသော ဝိညာဉ်လမ်းကြောင်းများကို စစ်ဆေးသည်။</p> <p> </p> <p>"လိုက်လျောညီထွေဖြစ်မှုနှုန်း... ၂၃ ရာခိုင်နှုန်း"</p> <p> </p> <p>သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်အသုတ်ထက်စာရင်တော့ တိုးတက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အလောင်း၏ ပျက်စီးနေသော စွမ်းအင်စုရပ်အတွင်းမှ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို မြှောက်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အစီအရင်က တစ်ချက်မျှ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်သည်းခွံထက် မကြီးသော အပိုင်းအစလေး</p> <p> </p> <p>အားနည်းစွာ လင်းလက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ငြိမ်းလုဆဲဆဲ နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့</p> <p> </p> <p>နေမင်းတာအို အစိတ်အပိုင်း </p> <p> </p> <p>သူသည် လျှာတစ်ချက် သပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူသားခန္ဓာကိုယ်က အလွန်နုနယ်လွန်းသေးတယ်။ အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိတာနဲ့ အသက်ပျောက်ကုန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်သည် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင်</p> <p> </p> <p>နံရံတစ်လျှောက် သံလှောင်အိမ်များ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာ အလွတ်များဖြစ်၏</p> <p> </p> <p> အချို့မှာမူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လက်ကလေးများက သံတိုင်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်ရင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် စမ်းသပ်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုထက် မပိုပေ။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် နမူနာတစ်ခု ယူခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>သူ့လေသံမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲသာ။</p> <p> </p> <p>လက်အောက်ငယ်သားမှာ တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည် လှည့်၍ အချက်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>တပည့်နှစ်ဦးက ပိန်လှီသော ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာကြပြီး သံခြေချင်းများက ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တဂျိဂျိမြည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်လေးသည် အားနည်းစွာ ရုန်းကန်နေပြီး မှိုင်းပေနေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမှာ မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏လက်ချောင်းများက လေထဲတွင် တံဆိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တောက်လောင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းများသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အော်ဟစ်သံများ ပြန်လည်စတင်လာပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ</p> <p> </p> <p>ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုအစိတ်အပိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစိတ်အပိုင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မတည်ငြိမ်ဘူး။ ငြင်းဆန်မှုက အရမ်းများနေတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျင့်စဉ်ကြောများသည် ချက်ချင်းပင် စတင်ပေါက်ကွဲတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းးး"</p> <p> </p> <p>သူက လက်တွေ့ဆန်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တည်ဆောက်ပုံက လိုက်လျောညီထွေမဖြစ်ဘူး။ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတာပဲ။ သူတို့ ယူလာတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေက အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းနေပုံရတယ်"</p> <p> </p> <p>အော်ဟစ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အစီအရင်၏ အလယ်ဗဟိုမှ မီးခိုးများ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အလောင်းတစ်ခု။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အလဟဿ ဖြစ်သွားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းမဟုတ်ပေ</p> <p> </p> <p> စိတ်ပျက်အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲသည် သူ၏ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြာပူများက အစီအရင်စင်္ကြံပေါ်တွင် လွင့်စင်သွားသည်။ "နောက်ထပ် သုံးယောက် ခေါ်ခဲ့။"</p> <p> </p> <p>သူ့လေသံက အရင်အတိုင်းပင် မပြောင်းလဲချေ။ </p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ရန်အတွက် ဆေးပင်အပိုတောင်းနေသကဲ့သို့ အေးဆေးလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>လက်အောက်ငယ်သားမှာ ကိုယ်ရှိန်သတ်သွား၏</p> <p> </p> <p> တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲက လှည့်မကြည့်ပေ</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှေရောင်အရှိန်အဝါများသည် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "ဘာလဲ... ပြဿနာရှိလို့လား?"</p> <p> </p> <p>လက်အောက်ငယ်သားမှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး "အ... အကြီးအကဲ... ကျန်တဲ့သူ အများကြီး မရှိတော့လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>အခန်းတွင်းရှိ လေထုက ပို၍ အေးစက်လာသယောင်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> သံတိုင်များနောက်ကွယ်မှ ကလေးငယ်များသည်လည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်၊ ပစ္စည်းရရှိမှုက ကျဆင်းလာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူက လက်အောက်ငယ်သားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးအသုတ်မှာ သုံးယောက်ပဲ အောင်မြင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>သူ့လေသံက အနည်းငယ် မာကျောသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါက လက်ခံနိုင်စရာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>လက်အောက်ငယ်သားက တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်၏</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေက... လူတွေက ပိုပြီး သတိထားလာကြပါတယ်။ စမ်းသပ်ပစ္စည်းတွေ ရဖို့လည်း ပိုခက်ခဲလာပါတယ်။ အထူးသဖြင့် အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပေါ့"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်၊ မိစ္ဆာအင်အားစုတွေနဲ့ စစ်ပွဲသာ အခုထက် ပိုကြာခဲ့ရင်၊ ငါတို့ ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရနိုင်ခဲ့မှာ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ချောမွတ်သော ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများ ရစ်ပတ်နေသည့် အစီအရင်ရှေ့တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ပွဲ အပြင်းထန်ဆုံး အချိန်များတုန်းက မြို့လုံးကျွတ် တစ်ညတွင်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ ရွာများသည် ပြာအတိဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဒုက္ခသည်စခန်းများမှာလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ စစ်တပ်များက ရှေ့တန်းတွင် တပ်စွဲထားရပြီး၊ မျိုးနွယ်စုကြီးများသည်လည်း သူတို့၏ အထူးချွန်ဆုံး ပညာရှင်များကို စစ်မြေပြင်တွင် အကုန်အစင် အသုံးပြုနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ပျောက်ဆုံးသွားသူများကို လိုက်ရှာရန် အချိန်မရှိသလို၊ ကွယ်ပျောက်သွားသော ကလေးငယ်များ၊ ပြန်မလာတော့သော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် အုပ်စုလိုက် ပျောက်ဆုံးသွားသော ဒုက္ခသည်များကိုလည်း မည်သူကမျှ အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ကြချေ</p> <p> </p> <p>ဘေးဒုက္ခကြီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထိုသူအားလုံးမှာ ပရမ်းပတာ အခြေအနေများကြား၌ ဝါးမြိုခံခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>အစီရင်ခံစာများ တင်ခဲ့ကြသော်လည်း  သံသယများ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း စစ်မြေပြင်ကသာ အရာရာကို ဆုံးဖြတ်နေသည့် အချိန်ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပျောက်ဆုံးသူများကို လိုက်ရှာရန်အတွက် ပညာရှင်များကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုကာလများသည် အကြီးအကဲအတွက် ရွှေရောင်ကာလများပင် ဖြစ်သည်။ ပရမ်းပတာ အခြေအနေက သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပစ္စည်းအသုတ်လိုက်ကို မည်သည့် အဟန့်အတားမှမရှိဘဲ သယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာလျှင်ပင် စစ်ပွဲ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများအဖြစ်သာ သဘောထားပြီး မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် မည်သည့် စစ်ဆေးမှု၊ မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မှမရှိဘဲ စမ်းသပ်မှုများကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်ရန် အကောင်းဆုံးသော အကာအကွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က စမ်းသပ်မှုပေါင်း ရာနှင့်ချီပြီး လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကာ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နှောင့်ယှက်မှုများ မရှိခြင်းက နည်းစနစ်များ ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် အရှိန်အဟုန် မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ စစ်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားချေပြီ။ မိစ္ဆာအင်အားစုများ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်များ တည်ငြိမ်သွားကာ စစ်တပ်များမှာလည်း နေရပ်သို့ ပြန်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အုပ်ချုပ်သူများနှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးသည် အရေးပေါ် ခြိမ်းခြောက်မှုများမှ ကင်းဝေးသွားသောအခါ အတွင်းပိုင်းကိစ္စများကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ်မိသားစုက အတွင်းပိုင်း စစ်ဆေးမှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်လာပြီး၊လူကုန်ကူးမှု ကွန်ရက် အသေးစားများကိုလည်း ဖော်ထုတ် အမြစ်ဖြတ်လာကြသည်။ ဒေသတိုင်းတွင် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးမှုများ ပိုမို တင်းကျပ်လာသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ အဟန့်အတားမရှိ စမ်းသပ်နိုင်သော လွတ်လပ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ ပစ္စည်းရှာဖွေသည့် လမ်းကြောင်းများကို ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းစေကာ သွယ်ဝိုက်ပြီး သတိကြီးစွာ လုပ်ဆောင်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်ပစ္စည်းများ ရှားပါးလာပြီး အရည်အသွေးများ ကျဆင်းလာကာ အရည်အသွေးညံ့သော ပစ္စည်းများက လိုက်လျောညီထွေဖြစ်မှုနှုန်းကို ကျဆင်းစေသောကြောင့် စမ်းသပ်မှုများမှာလည်း တုံ့ဆိုင်းနေရသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ စိတ်ပျက်အားမလိုအားမရ ဖြစ်မှုများသည် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ရွှေရောင်ချီ အရှိန်အဝါများကလည်း တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်၌ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှာဖွေမဲ့ ဧရိယာကို ထပ်ချဲ့လိုက်။ သာမန်လူလား၊ ကျင့်ကြံသူလားဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ ရသမျှလူ အကုန်ဖမ်းခဲ့" သူ့အသံက ပို၍ တိုးညှင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဒီထက် ပိုနှောင့်နှေးနေရင် ဂိုဏ်းချုပ်က စိတ်ကျေနပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လက်အောက်ငယ်သားက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ”</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းများက နောက်တစ်ကြိမ် မှေးမှိန်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲသည် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ နေမင်းတာအို အစိတ်အပိုင်း၏ မှိန်ဖျော့နေသော အလင်းတန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျရှုံးမှုတွေကတော့ များသားပဲ..."</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုနှုန်းက တဖြည်းဖြည်း တက်လာနေပြီ။ ငါတို့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ကျော်သွားတာနဲ့”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားကြောင့် ထိုအစိတ်အပိုင်းသည် အနည်းငယ် ပို၍ တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးနိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူက လက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစိတ်အပိုင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားတော့။"</p> <p> </p> <p>သူ့အသံက အေးစက်တည်ငြိမ်သော အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ပစ္စည်းတွေ အမြန်သွားဖြည့်တော့”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save