Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မှောင်မိုက်သောအခန်းတွင်းမှ တရားစီရင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အာ့... အားးးးး”</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်ခန်းတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးအကဲ၏ အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံများသည် အက်ကွဲရှိုက်ငိုသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျယ်လောင် လာပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သနားညှာတာမှု အလျဉ်းမရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ဤအကြီးအကဲသည် ယခုထက် အဆပေါင်းရာချီ၍ ခံစားရပါစေဦးတော့၊ သူပြုခဲ့သမျှ အကုသိုလ်များကို ပေးဆပ်ရန် လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အတန်ငယ်အကွာတွင် ပိုင်ကျီဟန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး ရှေ့မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာထားမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။  </p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများ ထပ်မံရောက်ရှိလာရန် အချိန်ရသွားမည်ကို သိသော်လည်း သူ ဝင်ရောက်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်း ခံစားခဲ့ရသော နက်ရှိုင်းသည့် အာဃာတများသည် ကိုယ်တိုင်လက်စားချေနိုင်မှသာ ပြေပျောက်နိုင်မည်ကို သူနားလည်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်းကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေမည့် အလုပ်မျိုး သူ မလုပ်လိုပေ</p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်း၏ အသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်လျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ချီ ကို လည်ပတ်စမ်း..."</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမှာ တုန်ရီနေရှာသည်။ </p> <p> </p> <p>"ငါ... ငါ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းလှသော စွမ်းအားတစ်ရပ်က သူ၏ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တက်သွားပြီး အသားအရေအောက်ရှိ သွေးကြောများသည် မည်းနက်ကာ ဖောင်းကြွလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်" ကျင်းယွမ်ကျန်းက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ်တုန်းက ခင်ဗျား ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာလေ”</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမှာ အာခေါင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ကျင်းယွမ်ကျန်း၏ လုပ်ရပ်ကို အကဲခတ်နေပြီး ကျင်းယွမ်ကျန်းသည် အကြီးအကဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ  ချီစွမ်းအင်များကို အတိအကျ ဖျက်ဆီးနေခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အကြီးအကဲ၏ စွမ်းအင်စုရပ်ကို အပြီးတိုင်မဖျက်ဆီးဘဲ အသက်ကို ချန်ထားပေးကာ ခံစားနိုင်သမျှ ဝေဒနာအပေါင်းကို အဆုံးစွန်ထိ ပေးနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးယောင်ယောင်လေး တစ်ခုပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>(မဆိုးဘူးပဲ)</p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်းတစ်ယောက် အမုန်းတရားထဲတွင် နစ်မွန်းသွားမလားဟု သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့၏</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုမူ ကျင်းယွမ်ကျန်းသည် အသိစိတ်ကပ်လျက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လှောင်အိမ်ထဲရှိ ကလေးငယ်များသည် ထောင့်များသို့ ကပ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့က နားကို ပိတ်ထားကြ၏</p> <p> </p> <p>အချို့မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> အသက်ရှစ်နှစ်ခန့်သာရှိဦးမည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာမူ သံတိုင်များကို လက်ဆစ်များဖြူသည်အထိ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသည်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုမဟုတ်ဘဲ ကံကြမ္မာ၏ ဝဋ်လည်မှုကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်နေရသည့် ကျေနပ်မှုမျိုးဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုလူယုတ်မာသည် သူတို့ခံစားခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုမျိုးကို ပြန်လည်ခံစားနေရပြီဟု သူ တွေးနေဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်က ကလေးများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသံလှောင်အိမ်များသည် အားနည်းသော ကလေးများအတွက်သာ ဖြစ်၍ အစီရင်များလောက် မခိုင်ခံ့လှပေ။</p> <p> </p> <p>လှောင်အိမ်တစ်ခုရှေ့တွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အတွင်း၌ ကလေးသုံးယောက် စုပြုံနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အဝတ်အစားများသည်  ညစ်ပတ်ပေရေနေ၏</p> <p> </p> <p> လက်အင်္ကျီများတွင် မီးလောင်ရာများ ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အရိပ်ကျလာသောအခါ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ကလေးများကို  မကြင်နာသော်လည်း အနီးကပ်</p> <p>ကြည့်ရန် အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်၏</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ကြောက်လန့်နေပြီး အစာရေစာ ပြတ်လတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်မှု လုပ်နေရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ကျွေးမွေးထားသင့်တာပင်။  ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအတွက် အရင်းအမြစ်သည် မပြတ်လပ်ပေ</p> <p> </p> <p>လူသားများစားသည့် အစားအစာက ဘာမှတန်ဖိုးရှိတာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> ကောင်းကောင်းကျွေးထားရင်တောင် အသက်ရှင်သူ ပိုများဦးမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤလူမိုက်များကို ဆုံးမနေ၍လည်း အပိုပင်။</p> <p> </p> <p> သူသည် မိမိ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသ သို့မဟုတ် နာကျင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာမလားဟု စောင့်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအရာများသည် ယုတ်မာရက်စက်ကြောင်း သူနားလည်သော်လည်း</p> <p> </p> <p>အပြစ်မဲ့သော အသက်ပေါင်းများစွာသည် အားကြီးသူတို့အတွက် ကုန်ကြမ်းမျှဖြစ်သည်ကို နားလည်သော်ငြားလည်း</p> <p> </p> <p>သူ့နှလုံးသားသည် ရေပြင်လိုတည်ငြိမ်ဆဲသာ</p> <p> </p> <p>သူမျှော်လင့်ထားပြီးသားကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်၏</p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းလို့လည်းဖြစ်နိုင်၏</p> <p> </p> <p>အပြစ်ရှိသူမှာလည်း အမြဲအပြစ်ပေးခံနေရတတ်သည်။</p> <p> </p> <p> တရားမျှတမှုဟူသည်သာ ထိုလောကထဲ တကယ်ရှိပါက သူ့ နောက်ကွယ်ရှိ အော်ဟစ်သံများကြား ပေါက်ကွဲနေချေမည်သာ</p> <p> </p> <p>သူသည် လောကကြီးကို ကယ်တင်မည့် သူတော်စင်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ရန်သူများအပေါ်တွင် ပိုတောင်ရက်စက်တတ်သေး၏</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဒေါသတကြီး ကိုယ့်ကျင့်တရားအကြောင်း လိုက်ဟောနေပါက ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်ကွယ်တွင်မူ</p> <p> </p> <p>"အားးးးး ငါ... ငါ အကုန်ပြောမယ် အကုန်ပြောပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ အသံမှာ အက်ကွဲသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်းကမူ မတုန်လှုပ်ပေ။</p> <p> </p> <p> နောက်ထပ် ချီစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို အကြီးအကဲ၏ စွမ်းအင်</p> <p>စုရပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏</p> <p> </p> <p>လှောင်အိမ်သော့ကို လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျောက်</p> <p> </p> <p>သော့တုံးမှာ ကြေမွသွား၏</p> <p> </p> <p> ပွင့်ထွက်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးတွေကြည့်နေ၏</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်မျှ တုပ်တုပ်မလှုပ်ပေ</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ သွားလို့ရပြီ" ပိုင်ကျီဟန်က ပြော၏</p> <p> </p> <p>ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့်ပင်</p> <p> </p> <p>ကလေးများမှာ တွေဝေနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အငယ်ဆုံးကောင်လေးက စတင်၍ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်၏</p> <p> </p> <p> လှောင်အိမ်ပြင်ပရှိ ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေဗလာလေး ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မရေမရာဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပိုင်ကျီဟန် ကို မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တို့ သေရတော့မှာလား”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ့ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေ၏</p> <p> </p> <p>"မသေဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်လေးသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိ၏။ </p> <p> </p> <p>အခြားသူများမှာမူ သူတို့ကြုံတွေ့နေရသည့် အခြေအနေအရ ပိုင်ကျီဟန်၏ အဖြေကို ယုံကြည်ပုံမရကြချေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်အနေဖြင့် ဘာကိုမျှ ရှင်းပြနေရန် မလိုပေ</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် လူတိုင်းကို ကယ်တင်မည့် သူရဲကောင်း သို့မဟုတ် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်မည့်သူ ဖြစ်လိုစိတ် မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ သူ မဟုတ်ခဲ့ပေ</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်ကွယ်တွင်မူ </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ အရှိန်အဝါသည် သိသိသာသာ လျော့ပါးကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေ၏</p> <p> </p> <p> ဝတ်ရုံမှာလည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>အရေပြားအောက်ရှိ သွေးကြောများမှာလည်း ရောင်ကိုင်းပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် လူစဉ်မမှီသော ဒုက္ခိတတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ ထိုအခါ အကြီးအကဲသည် ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား လဲကျသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အော်ဟစ်ရန်ပင် အင်အားမရှိတော့ပေ</p> <p> </p> <p> တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် ထိုခွေလိပ်လဲကျနေသော ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ကြည်လင်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>သူသည် တစ်ချိန်က သူ့ကို အိပ်မက်ဆိုးများ ပေးခဲ့ဖူးသော လူကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကံကြမ္မာ အညှိုးအတေးကို လက်စားချေပြီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ပျော်ရွှင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်း တစ်ခုခုကိုမျှ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် လူအများအပြားကို သေစေနိုင်သည့် နာကျင်မှုမျိုးကို ခါးစည်းခံခဲ့ရသော်လည်း ထိုအရာကပင် သူ့ညီမလေးအား  ကယ်တင်နိုင်ဖို့ သခင်လေးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရသည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ အဆိုးထဲက အကောင်းဟုပင် ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ကျွန်တော် ပြီးပါပြီ။ သူကတော့ သခင်လေးရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဘယ်လို မုသာဝါဒမျိုးမှ မပါဘဲ ဖြေဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားပြီး အစအနမကျန် ပျက်စီးနေသော ထိုလူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> အကြီးအကဲ၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် လူဟုပင် ခေါ်ရန် ခက်ခဲလှပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ထံတွင် ဝိညာဉ်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ မာန်မာနများလည်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်၏ တည်ငြိမ်လှသော အကြည့်များနှင့် ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ ဖိအားများအောက်တွင် သူသည် ခုခံရန်ဟူသော အတွေးမျိုးပင် မတွေးဝံ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မေးမြန်းမှုများ စတင်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံးကိစ္စမှာ ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်သည်။  ယွင်မိုခိုကောင်းကင်ဓားပြဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ကို သိသလား?</p> <p> </p> <p>အဖြေမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>စင်စစ်အားဖြင့် ယွင်မိုခို ကောင်းကင်ဓားပြဂိုဏ်းချုပ်သည် ထိုစမ်းသပ်မှုများထဲမှ အောင်မြင်ခဲ့သည့် စမ်းသပ်ခံပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ ဖြစ်ရပ်မှာ အခြားသူများနှင့် ကွာခြားလှ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဖမ်းခံခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ</p> <p> </p> <p> အခြားသူများကဲ့သို့ အတင်းအဓမ္မ စမ်းသပ်ခံခဲ့ရခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်မှု မပြုလုပ်မီက သူသည် အညတရ ဓားပြဂိုဏ်းလေးတစ်ခုမှ အမည်မသိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားပြဂိုဏ်းသည် ဒေသတွင်း သုတ်သင်ရှင်းလင်းမှုတစ်ခု၌ နန်းတွင်းမိသားစု၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ သင်္ဘောများ ဖျက်ဆီးခံရပြီး အရင်းအမြစ်များလည်း သိမ်းဆည်းခံခဲ့ရသည်။ သူမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ဂိုဏ်းသားအားလုံးမှာ ကွပ်မျက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ </p> <p> </p> <p>မြစ်မ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းအောက်ခြေရှိ လျှို့ဝှက်စမ်းသပ်မှုများ အကြောင်းကို မည်သို့ သိရှိသွားခဲ့သည်ကိုတော့ မရှင်းလင်းလှပေ။ </p> <p> </p> <p>ကောလာဟလများကို ကြားခဲ့ခြင်းလော </p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် သတင်းပေါက်ကြားသွားခြင်းလော ဆိုသည်မှာ မသေချာပေ</p> <p> </p> <p>သေချာသည့်အချက်မှာ သူသည် ထိုကိစ္စကို အာဏာပိုင်များထံ သွားရောက်တိုင်တန်းခြင်း မရှိခဲ့ခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>သူက ကောင်းကင်ဓားပြတစ်ဦး မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူသည် ထိုကိစ္စကို လျစ်လျူရှုမထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းအစား သူသည် ၎င်းတို့ထံသို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သားကောင်တစ်ဦးအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ စမ်းသပ်ခံမည့်သူအဖြစ် တင်ပြခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အင်အားကို တောင်းဆိုခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရည်မှန်းချက်သည် နန်းတွင်းမိသားစုကို လက်စားချေရန် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူ၏ အတောမသတ်နိုင်သော ရည်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>စင်စစ်မပြောင်းလဲသော ရည်မှန်းချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စွန့်စားရမည့် ဘေးအန္တရာယ်များကို သိ၏ သေဆုံးနိုင်ခြေ မြင့်မားသည်ကိုလည်း နားလည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p> စမ်းသပ်မှုအတွင်းသို့ ဝင်သွားသူ အများစုမှာ ပြာအဖြစ်သာ ထွက်လာခဲ့ရသည်ကိုလည်း သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော်လည်း သူသည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို ခံယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲအတွက်မူ ဤသည်မှာ ပို၍ အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> မိမိဆန္ဒအရ လာရောက်သူဖြစ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်နေရန် မလိုတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့မှာ သတိကြီးစွာ ထားခဲ့ကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး  အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထပ်တူကျခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူရှင်သန်ခဲ့၏</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရုံသာမက ပိုမို အဆင့်မြင့်လာခဲ့၏။ သူ၏ နေမင်းတာအို အစအနနှင့် လိုက်ဖက်ညီမှုသည် မှတ်တမ်းများအရ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အင်အားများ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် သူ့ကို စွန့်ပစ်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>  သူ့ကို အကြီးအကျယ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့၏ အဆက်အသွယ်များနှင့် ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောများကိုလည်း စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ လျှို့ဝှက်ပံ့ပိုးမှုအောက်တွင် ယွင်မိုခို ကောင်းကင်ဓားပြဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အပေါ်ယံတွင်မူ ၎င်းတို့သည် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ကုန်သည်သင်္ဘောများကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် ဂိုဏ်းငယ်လေးများကို ရန်စခြင်းများ ပြုလုပ်နေသော သာမန်ဓားပြအုပ်စုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ အခြားနေရာတွင် ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် လူများကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး စမ်းသပ်မှုများအတွက် လိုအပ်သောကုန်ကြမ်းများအဖြစ် ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စမ်းသပ်မှုအတွက် လိုအပ်သော လူများကို ပံ့ပိုးပေးသည်။ </p> <p> </p> <p>အပြန်အလှန်အနေဖြင့် သူလိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များကို ပြန်လည်ရရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်သည် ထိုအပေးအယူကို အပြည့်အဝ နားလည်ထား၏။ </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကမူ ၎င်းကို နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဟုသာ တင်စားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ ရည်မှန်းချက်သည် အင်အားများ ရရှိလာပြီးနောက်တွင် လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုချဲ့ထွင်လာခဲ့၏</p> <p> </p> <p> သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် စမ်းသပ်မှုများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုချောမွေ့လာကာ စမ်းသပ်ခံပုဂ္ဂိုလ် ရှားပါးသည့် ပြဿနာလည်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... မင်းတို့ဂိုဏ်းကပဲ ငါ့ကို ဖမ်းခိုင်းခဲ့တာလား" ဟု ပိုင်ကျီဟန်က နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ အညှိုးကြောင့်လော? </p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်  မြစိမ်းရောင်  နေမင်းဂိုဏ်း၏ စီမံကိန်းတစ်ခုလော?</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေလိပ်လဲကျနေသော အကြီးအကဲ၏ အသံသည်် တုန်ရီနေပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော နာကျင်မှုများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်း၏  မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲ၏ နံရိုးများကို အားဖြင့် ကန်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျောက်</p> <p> </p> <p>အရိုးကျိုးသံမှာ အခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အလိုအလျောက် ကွေးညွှတ်သွားသော်လည်း သူ့အပေါ် ဖိနှိပ်ထားသော စွမ်းအားများကြောင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မသိဘူး ဟုတ်လား?" ကျန်းယွမ်ကျန်း၏ အသံမှာ နိမ့်ဆင်းသွားပြီး အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒါကို ငါတို့က ယုံရမယ်ပေါ့လေ? သခင်လေးကို အမှန်အတိုင်း ဖြေစမ်း၊ မဟုတ်ရင်တော့”</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်... တကယ်... မသိတာပါ”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲသည် အသက်ကို လုရှူနေရပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာ၏။ </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ဒီစမ်းသပ်မှုတွေကိုပဲ ကြီးကြပ်တာပါ၊ ဒီနေရာကနေ အပြင်ကို ထွက်ခဲပါတယ်။ အပြင်ပိုင်းကိစ္စတွေကိုတော့ တခြားသူတွေကပဲ ကိုင်တွယ်တာပါ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် အကြီးအကဲ၏ ကော်လာမှ ဆွဲမလိုက်ပြီး မြှောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ”</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ယွင်မိုခို ကောင်းကင်ဓားပြတွေက ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ လှုပ်ရှားတာပါ။ သူက ကုန်ကြမ်းတွေ ပို့ပေးတယ်၊ ဂိုဏ်းဆီက အရင်းအမြစ်တွေ ပြန်ယူတယ်။ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မသိပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ခု။ </p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> ကြောက်ရွံ့မှု၊</p> <p> </p> <p>နာကျင်မှုနှင့် </p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကိုသာ မြင်ရ၏</p> <p> </p> <p> လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေသည့် အရိပ်အယောင်ကိုမူ မတွေ့ရပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ တကယ်ပင် မသိသည့်ပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အပြောင်းအလဲမရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲအနေဖြင့် ဤမေးခွန်းကို ဖြေနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြေနိုင်သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။</p> <p> </p> <p> မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် တွေ့ဆုံရဦးမည် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ အမှန်တရားမှာ ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲမှာ တုန်ရီနေသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော် သိတာ အကုန်ပြောပြပြီးပါပြီ”</p> <p>ဟု သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်သည် တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ကျန်းယွမ်ကျန်းဘက်သို့ </p> <p>အသာအယာ လှည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ သိသင့်တာတွေ ကြားပြီးပြီ။"အကြီးအကဲ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြူးကျယ်သွား၏။ ခဏတာမျှ စိတ်သက်သာရာရမှုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်ရှင်ခွင့်ရပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက သူ့အတွက် အသက်ရှင်ခွင့်ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီဟု သူ ထင်နေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်၏ နောက်ထပ်စကားလုံးများက ထိုထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ရိုက်ချိုးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ အသက်ဆက်ရှူနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> "နေ... နေပါအုံ”</p> <p> </p> <p>ရွှမ်</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အခန်းအတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းမှာ ဝေခွဲမနေခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ဓားသည် သန့်ရှင်းပြီး ပြတ်သားစွာပင် လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ အသနားခံမှုမဆုံးမီပင် သူ့ဦးခေါင်းသည် ခေါင်းမှ တိကနဲပြတ်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save