Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျူးကျော်သူများကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်သော</h2> <h2 style="text-align: center;">မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ၏ ဦးခေါင်းသည် ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး ပျက်စီးနေသော စမ်းသပ်ခုံ၏ ခြေထောက်နားတွင် ရပ်တန့်သွားကာ ဦးခေါင်းလိမ့်ပါသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်၌ သွေးစလေးများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏမျှ ဒူးထောက်လျက်သား ကျန်နေခဲ့ပြီးမှ</p> <p> </p> <p>လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း </p> <p> </p> <p>နက်မှောင်ပျစ်ခဲလှသော သွေးများသည် ကျောက်ပြားများကြားရှိ မြောင်းငယ်လေးများအတိုင်း တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းလာ၏။ </p> <p> </p> <p>အခန်းအတွင်း၌ အော်ဟစ်သံများ မကြားရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသည့် သွေးစက်လက်သံ "တောက်... တောက်... တောက်..." ကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် သူ၏ဓားကို တစ်ချက်ခါလိုက်၏</p> <p> </p> <p> ဓားသွားပေါ်ရှိ သွေးများမှာ စင်ကြယ်စွာ လွင့်စင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နောက်ကွယ်တွင်မူ </p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်များမှာ မှင်သက်ကာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ အော်ဟစ်ခြင်း </p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ် ငိုယိုခြင်း မပြုကြပေ။ </p> <p> </p> <p>အငယ်ဆုံးကလေးပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းပေါ်တွင်သာ စွဲထင်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုမျက်နှာ</p> <p> </p> <p>သူတို့ မီးလောင်ခံနေရသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သော ထိုမျက်နှာပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို "ကုန်ကြမ်း" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သော ထိုမျက်နှာပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေစဉ် ပြုံးရယ်နေခဲ့သော ထိုပါးစပ်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ထိုမျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက်၊ မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လျက်နှင့် မဆုံးသတ်နိုင်တော့သော အသနားခံစကားများကြား၌ အသက်မဲ့စွာ တည်ရှိနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> ကလေးငယ်များ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် ကျေနပ်မှုများကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့သည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ခြင်း မလုပ်ပေ။</p> <p> </p> <p> အောင်ပွဲခံခြင်းမျိုး မပြုကြပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ စွဲထင်ကျန်ရစ်စေရန်အတွက်သာ ငေးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။ </p> <p> </p> <p>သူတို့အတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးကြီးမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ ပိန်လှီနေသော ကလေးငယ်များ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အင်္ကျီလက်များကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ" ပိုင်ကျီဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကလေးငယ်များသည် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ ယုတ်မာရက်စက်သော အပြစ်ဒုစရိုက်များအတွက် သက်သေအစစ်အမှန်များ ဖြစ်နေကြသောကြောင့် ဂိုဏ်းအနေဖြင့် သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် အပြင်သို့ ပေးထွက်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ မလိုက်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့လို့ရတယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ သွေးစွန်းနေသော ကျင့်စဉ်စက်ဝိုင်း ဆီသို့ ခဏမျှ ရောက်ရှိသွား၏။ </p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ လမ်းရှာကြပေါ့။"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူတို့ကို အဓမ္မမခိုင်းစေပေ။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းသားများ ဝိုင်းရံထားနိုင်သည်ကို ထည့်တွက်လျှင် သူ၏အကူအညီမပါဘဲ မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> မည်သို့ပင်ဆိုစေ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ရမည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် ကလေးငယ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ပိုင်ကျီဟန်နောက်သို့သာ လိုက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နောက်တွင်မူ </p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝေခွဲမရသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ယုံကြည်မှုဆိုသည့်အရာမှာ သူတို့အတွက် ခက်ခဲလှသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းမှာ ခိုင်လုံသော သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ကို နှိပ်စက်ခဲ့သူသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ </p> <p> </p> <p>တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အလျှော့ပေးခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အကြီးအကဲသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက သူတို့ သံသယဝင်နေကြဦးမည် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤအရာမှာ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု </p> <p> </p> <p>လှည့်ဖြားမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတို့ ထင်ကောင်းထင်ကြပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ သေသွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p> သူတို့အတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သူ၏ အမိန့်ဖြင့်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ပိုင်ကျီဟန်သည် သူတို့ကို တကယ်ကူညီလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ရှိနေမှန်း သူတို့သိကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင်</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ အခြားဘာရွေးချယ်စရာ ရှိဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ထွက်ပေါက်ကို မသိကြချေ။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤနေရာတွင်သာ ဆက်နေခဲ့လျှင် နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံရှည်ကြီးနှင့် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်</p> <p> </p> <p> "နောက်ထပ် ကျရှုံးမှုတစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>တည်ငြိမ်စွာ ကြေညာမည့် နောက်ထပ်အသံတစ်ခု။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပိုင်ကျီဟန်နောက်သို့ လိုက်၍ ဤငရဲခန်းမှ ထွက်ခွာခြင်းက ပို၍ကောင်းပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>ဤငရဲမှ လွတ်မြောက်ရန် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးအပေါ် လောင်းကြေးထပ်ခြင်းက ပို၍မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ရန်သူကို သတ်ခဲ့သူနောက်သို့ လိုက်ခြင်းက ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အားလုံးသည် လှုပ်ရှားလာကြပြီး ပိုင်ကျီဟန်နှင့် ကျန်းယွမ်ကျန်းတို့၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ခြေဗလာများက ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိုးညှင်းစွာ နင်းလျှောက်လာကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးများသည် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး၏ နောက်တွင် တန်းစီလိုက်ပါလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ လမ်းချော်မသွားပေ</p> <p> </p> <p> မည်သူမျှလည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏နောက်တွင် ကလေးများ စုရုံးရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိသော်လည်း လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေ၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင်မူ—</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ ဝှက်ထားသော ဝင်းခြံကျယ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းများ လက်ခနဲဖြစ်သွားလိုက်</p> <p> </p> <p>အစီအရင်လက်ဖွဲ့များ ပေါက်ကွဲတောက်လောင်သွားလိုက်နှင့် ရှိနေ၏။ </p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် ကျူးကျော်ခံရပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ</p> <p> </p> <p>ထိုဝင်းခြံကြီးသည် စစ်တလင်းတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စု တပည့်တစ်ဦးသည် ကျဆင်းလာသော မီးတောက်ကျင့်စဉ်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော အားမာန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဝါးတားရိုက်ချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဖြူဖွေးသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုသည် အပြင်သို့ ဝေ့ဝိုက်ထွက်သွားပြီး မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ အမာခံတပည့်သုံးဦးကို ကျောက်တိုင်များနှင့် ရိုက်မိသွားစေသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နောက်ထပ် တပည့်တစ်သုတ်မှာ ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်စဉ်စက်ဝိုင်းကို ထိန်းထားကြ”</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်တွေကို ဆုတ်ခွါခွင့်မပေးနဲ့”</p> <p> </p> <p>"သတ်ပစ်ကြ”</p> <p> </p> <p>အမိန့်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်သည် ပင်မဆောင်၏ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများကြောင့် သူ၏ဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ဒေါသများလည်း ပြည့်</p> <p>နှက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျူးကျော်သူများ ဦးတည်နေသည့် အရပ်ကို သိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ရှိသမျှ အင်အားအားလုံးကို စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ နောက်ကျောတွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။</p> <p> </p> <p> "ပိုင်မျိုးနွယ်စု... အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက် ကျန်းယွမ်ကျန်းက သူတို့ကို လမ်းပြလာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များက စူးရှသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် သူ၏အင်အားကို အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ရန်အတွက် နေမင်းတာအို အပိုင်းအစအား ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ကတည်းက သူသည် ထိုကောင်ကို သေလူအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်ကြောင့် အကြီးအကဲသည် ကျန်းယွမ်ကျန်းကို ရှင်းလင်းရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို သူတို့ဂိုဏ်း၏ မှောင်မိုက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပြောပြလျှင်ပင် ၎င်းမှာ</p> <p>ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားမရှိပေ</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုပင်လျှင် ခိုင်မာသော သက်သေမရှိဘဲ သူတို့ဂိုဏ်းကို ဘာမျှ ထိထိရောက်ရောက် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းယွမ်ကျန်း၏  စကားသက်သက်မှာလည်း လုံလောက်မှုမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ကျန်းယွမ်ကျန်းကို အဓိကပစ်မှတ်အဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ကျန်းယွမ်ကျန်းကို ပြန်လည်ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုနှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရခြင်းကို ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က ထိုအတိုင်းလွှတ်ထားလိုက်ခြင်းမှာ ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ</p> <p> </p> <p>နောင်တအရိပ်အယောင်များ သူ၏မျက်ဝန်းတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုသူများကို လျှော့တွက်ခဲ့မိချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုသည် ခိုင်လုံသော အထောက်အထား များများစားစားမရှိဘဲ ကျန်းယွမ်ကျန်းပေးသော သတင်းအချက်အလက်အပေါ် အခြေခံကာ ဤမျှအထိ လှုပ်ရှားလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုသည် စမ်းသပ်ခန်းရှိရာသို့ ဦးတည်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ အမိန့်တစ်ခုကို ချက်ချင်းထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ "ရှိသမျှ အင်အားအားလုံးကို စုရုံးကြ”</p> <p> </p> <p>သူသည် အတည်ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အမာခံတပည့်များ၊ </p> <p> </p> <p>အတွင်းဆောင်အကြီးအကဲများ၊ </p> <p> </p> <p>စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့များနှင့်</p> <p> </p> <p>တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသူများကိုပင် သတင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မည်းမှောင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို အသိပေး၍မဖြစ်ပေ။ စမ်းသပ်ခန်းအကြောင်း၊ </p> <p> </p> <p>နေမင်းတာအို  အပိုင်းအစသုတေသနအကြောင်းနှင့် ကလေးငယ်များကို ပြန်ပေးဆွဲထားသည့်အကြောင်း—အစအနလေးမျှပင် အပြင်သို့ ပေါက်ကြားသွား၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p> ၎င်းတို့အနက်မှ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုမျှ လွဲမှားသော နားများထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လျှင် သူတို့ဂိုဏ်းသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းကိုသာ ရင်ဆိုင်ရမည်မဟုတ်ပေ</p> <p> </p> <p> အင်ပါယာတစ်ခုလုံးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အဲ့ဒီသစ္စာဖောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့သင့်တာ”</p> <p> </p> <p>သူ၏အကြည့်သည် ပိတ်ထားသော မြေအောက်ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်</p> <p> </p> <p>ရှေ့တန်းနားရှိ ပိုင်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် တိုက်ခိုက်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး”</p> <p> </p> <p>ဝင်းခြံတစ်ခုလုံးတွင်</p> <p> </p> <p>မြေအောက်လှေကားကို ဖုံးအုပ်ထားသော ကျောက်ပြားကြီးသည် အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်စကျောက်နများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွား၏</p> <p> </p> <p> ဖုန်မှုန့်များ ထပွလာ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဖုန်မှုန့်များကြားမှ</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ဦး အရင်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန် </p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်း</p> <p> </p> <p>သူတို့နောက်တွင်မူ</p> <p> </p> <p>ပိန်လှီပြီး တုန်ရီနေသော ကလေးငယ်တစ်သိုက်သည် အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝင်းခြံတစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ </p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲအလယ်တွင်ပင်</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်သည် ထိုကလေးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အားလုံးရှေ့တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပင်။ </p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်နေသော သက်သေများ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏အကြည့်သည် ကျန်းယွမ်ကျန်းဆီသို့ ရောက်သွား၏</p> <p> </p> <p> နောက်ဆုံးတွင်မူ</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်းလိုပင် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>တားမြစ်ထားသော စမ်းသပ်ခန်းတစ်ခုကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်</p> <p> </p> <p>(ဒီကောင်ပါ ရောက်နေတာလား?)</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မဲမှောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို..."</p> <p> </p> <p>သူ၏အသံသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် စစ်တလင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းက ငါ့ရဲ့  မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ရဲတယ်ပေါ့? ဒုက္ခိတတစ်ယောက်ကများ?"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်မှာ သူနှင့် ဆုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p> "အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ? မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲ? ဟိုကလေးတွေလိုပဲ ငါ့ကိုပါ စမ်းသပ်ဦးမလို့လား?"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသားများကြားတွင် လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့မှာ တောင့်တင်းသွားကြ၏</p> <p> </p> <p> အချို့မှာမူ ကလေးများကို မကြည့်ဝံ့ဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြ၏။ အခြားသူများမှာမူ ဂိုဏ်း၏ မှောင်မိုက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို မသိကြသဖြင့် တကယ်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p> "ဒါဟာ လုပ်ကြံစွပ်စွဲမှုပဲ”</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်လိုသော အရှိန်အဝါသည် တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ဝင်းခြံတစ်ခုလုံးအပေါ်သို့ ကျရောက်လာ၏။ </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာလည်း မြင့်တက်လာပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ပိုင်ကျီဟန်... မင်းက အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေနဲ့ မင်းရဲ့မျိုးနွယ်စုကို ဒီကိုခေါ်လာတယ်၊ ငါ့ရဲ့အကြီးအကဲတွေကို သတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့တပည့်တွေကိုပါ ပြန်ပေးဆွဲသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ကျန်းသည် လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"တပည့်တွေ ဟုတ်လား?"</p> <p> </p> <p>သူသည် နောက်ကွယ်ရှိ ကလေးများကို အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်၏</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက တပည့်တွေဆိုတာ သေချာရဲ့လား? သူတို့ကိုပဲ မေးကြည့်ကြမလား?"</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်၏ အကြည့်မှာ ခက်ထန်သွား၏။ </p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ဂိုဏ်းချုပ်မှာမူ ထိုအချက်ကို ပြန်မဖြေဘဲ ပိုင်ကျီဟန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား?" </p> <p> </p> <p>သူ၏လေသံသည် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း ငါ့ရဲ့ပိုင်နက်ထဲကို ခြေလှမ်းလိုက်ပြီ။ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်သွားနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့။ မင်းက ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီလုပ်ရပ်ရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> "ခင်ဗျားကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။ အကျိုးဆက်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ထားရမှာက ခင်ဗျားပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်ကွယ်ရှိ ပိုင်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများသည်လည်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဂိုဏ်းချုပ်သည် ပိုင်ကျီဟန်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ့ကို သတ်လိုက်မည်ဆိုပါက ကိစ္စကြီးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ရှိသမျှအင်အားအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်သာ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားပါက</p> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ သူ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအခါမျိုးတွင် လီ-ကျောက် မဟာမိတ် ပင်လျှင် သူ့ကို ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>"အခင်းအကျငိးတွေကို ပိတ်လိုက်ကြ။ တစ်</p> <p>ယောက်မှ လွတ်အောင် မလွှတ်နဲ့”</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ဝင်းခြံအနားသတ်များရှိ ကျင့်စဉ်တိုင်များသည် တောက်လောင်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်တောက်နေသော စွမ်းအားအမိုးခုံးကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံတွင် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ ထွက်သွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> ပိုင်မျိုးနွယ်စုလည်း မရ၊ ကလေးများလည်း မရပေ။</p> <p> </p> <p>သစ္စာဖောက်လည်း မရပေ။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အမှန်တရားကို ဤနေရာတွင်ပင် မြေမြှုပ်ပစ်မည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ</p> <p> </p> <p> သူသည် ယခင်ကလို အမှားမျိုး ထပ်မံအမှားခံတော့မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save