Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်ဟောင်ယု တုန်လှုပ်ခြောက် ချားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဗလာသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အားနွဲ့သော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ ဘာကြံစည်နေသည်ကို ပိုင်ကျီဟန်က စဉ်းစားနေစရာပင်မလိုဘဲ အကဲခတ်မိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတစ်ဦးအား ကလေးငယ်များကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ကာကွယ်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်မူ စိုးရိမ်စရာဟူ၍ အလျဉ်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား ပိုင်ကျီဟန်... သေပေတော့”</p> <p> </p> <p>ထိုပထမအကြီးအကဲသည် အခြေအနေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဟန်ကြီးပန်ကြီးဖြင့် ဖန်တီးလိုက်၏</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တိုက်ခိုက်ရန်ထက် မည်သို့ထွက်ပြေးရမည်ကိုသာ အာရုံရောက်နေ၏။</p> <p> </p> <p> ဤကိစ္စပြီးနောက် ပိုင်မျိုးနွယ်စုက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားမည်ကို သူသိသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် အသက်ရှင်ရန်အတွက် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ပြီး အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ပိုင်ကျီဟန်ကို သတ်မည့်အစား ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံစိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ပိုင်ကျီဟန်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်လည်ခြိမ်းခြောက်နိုင်လျှင် ပို၍ပင် အဆင်ပြေဦးမည်</p> <p> </p> <p>ဝူးးး</p> <p> </p> <p>သူသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိရန် ကြာမြင့်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>(ဟင်? ဒါက ထင်ထားတာထက် ပိုလွယ်နေပါလား)</p> <p> </p> <p>သူတွေးနေ၏</p> <p> </p> <p>မည်သည့် အကူအညီမှ မရှိဘဲ အားကိုးရာမဲ့စွာ ရပ်နေသော ပိုင်ကျီဟန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဦးနှောက်က အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးပင်</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည့် အခွင့်အရေး</p> <p> </p> <p>ဤသို့ပြုလုပ်နိုင်ပါက သူ၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်ရုံသာမက မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်း တွင်လည်း သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အားအင်အပို မဖြုန်းတီးတော့ဘဲ သူသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို ဖမ်းဆီးရန်သာ အာရုံစိုက်</p> <p>လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ အပြုံးက ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသော်လည်း ထိုအပြုံး မရုပ်သိမ်းနိုင်ခင်မှာပင်</p> <p> </p> <p>ရွှမ်</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်က ပိုင်ကျီဟန်ထံသို့ တိုးဝင်နေခြင်းဖြစ်ရာ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သောသူ၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းရန် သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ နှစ်ပိုင်းကွဲထွက်၍ ကျဆင်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သွေးများက လေးကိုင်းသဏ္ဌာန် ပန်းထွက်သွားပြီး ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် စွန်းထင်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ</p> <p> </p> <p> ငြိမ်သက်ခြင်းက လွှမ်းမိုးသွား၏</p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲနေပြီး ဗရုတ်ဗရက် အခြေအနေကြားတွင်ပင် ထိုဓားချက်တစ်ချက်က တစ်ဝင်းလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသယောင် ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဗလာသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် အကြီးအကဲသည် သူ မည်သို့သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် နားမလည်လိုက်ချေ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသည် အောက်ပိုင်းမှ လျှောကျသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက ပွင့်လျက်သား ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြုံးကလည်း ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် အောင်ပွဲခံတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း </p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင်မူ သေမင်းထံသို့ ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ ဓားကို အေးအေးလူလူပင် ပြန်နှိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> စစ်မြေပြင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ ဝမ်ဟောင်ယုသည် ၎င်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည်  ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွား၏။ </p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ သူ၏ စိတ်က မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံများ တုန်ရီနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းက ဒုက္ခိတ မဟုတ်ဘူးပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အတင်းရုန်းထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်လာကာ နှလုံးသားကို ညှစ်ထားသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာတပ်ဖွဲ့များနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲကို သူ မှတ်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်သည် မြက်ရိတ်သကဲ့သို့ မိစ္ဆာသားရဲများကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို သူ မြင်ယောင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသော စစ်မြေပြင်တွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မပျက်ဘဲ လျှောက်လှမ်းနေသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသူအားလုံးသည် သူနှင့် အဆင့်တူ အားကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုပိုင်ကျီဟန်သာ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ဆိုပါက</p> <p> </p> <p>အခင်းအကျင်းများသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>လူအင်အားသည်လည်း အရေးမပါတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်နယ်ပယ် အောက်ရှိ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမျှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့အနီးရှိ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသားအချို့လည်း ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ သွေးဆုတ် ဖြူလျော်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ချီစွမ်းအင် သုံးလိုက်တာမလား? သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေ ပျက်စီးသွားပြီလို့ ပြောကြတယ်မလား?"</p> <p> </p> <p>"သူက... ဒုက္ခိတ မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား?"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်က—"</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးကို အဆုံးသတ်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ယခင်အတိုင်း ပိုင်ကျီဟန် ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် </p> <p> </p> <p>ရလဒ်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်မှုကြီး </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>မဖြစ်နိုင်ပေ</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန် ဒုက္ခိတဖြစ်သွားသည်ဆိုသည်မှာ ကောလာဟလသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ လီ-ကျောက် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြားတွင် ပျံ့နှံ့နေသော အတည်ပြုပြီးသား အချက်အလက် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ မည်သို့ စမ်းသပ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်၏ သွေးကြောများ ပျက်စီးသွားသည်ကို ၎င်းတို့ အသေအချာ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်သာ သူသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို ရန်စရဲခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ</p> <p> </p> <p>အမှန်တရားက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းက အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကို လိမ်ခဲ့တာပဲ..."</p> <p> </p> <p> သူ၏ အသံက အက်ရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ကြည့်</p> <p>လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အခြားသူများက မိမိဘာသာ ယုံကြည်နေကြသည့် အမှန်တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ ငြင်းဆိုခြင်း သို့မဟုတ် ဝန်ခံခြင်း တစ်ခါမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းသားအချို့သည် ဗီဇအရ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>စစ်မြေပြင်၏ အနေအထားက ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ ၎င်းတို့သည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ဒုက္ခိတသခင်လေးသည် အန္တရာယ်မရှိဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်လျှင် အခြေအနေကို လှည့်ပြောင်းနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူကား</p> <p> </p> <p>ဂလု</p> <p> </p> <p>အစွန်အဖျားရှိ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ဒါက မနိုင်နိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲပဲ..."</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ဦးမှာမူ အစီအရင်၏ အစွန်းဘက်နှင့် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ မျက်လုံးကစားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက တလက်လက် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးရမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးသည် လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဆက်နေမည်ဆိုလျှင် သေကြရုံသာ ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ၎င်းတို့ကို ဖိနှိပ်ထားပြီးသား ဖြစ်၏</p> <p> </p> <p> ယခု ပိုင်ကျီဟန်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ စွမ်းအားကို ပြသလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တိုက်ပွဲမဟုတ်တော့ပေ</p> <p> </p> <p> မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်ရွံ့မှုသည် မီးထက်ပင် မြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် လှုပ်ရှားမှုများကို နှေးကွေးစေ၏</p> <p> </p> <p> အစီအရင်များကို ပျက်ပြားစေသည်။</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းသားများ၏ တိုက်ကွက်များသည်လည်း ဟန်ချက်ပျက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သိုင်းကွက်များက တုံ့ဆိုင်းကုန်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဓားချက်များသည်လည်း ယုံကြည်ချက် ကင်းမဲ့နေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့... အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်ကို မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်းသည်သာ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတောအတွင်း </p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုကမူ အရှိန်မပျက်ပေ</p> <p> </p> <p> တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် အခြေအနေကို ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p> ဤအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် </p> <p> </p> <p>သူတို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပြိုလဲရန် မကြာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> သူ၏ လက်သည်းများ လက်ဖဝါးထဲ စိုက်ဝင်သည်အထိ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မဖြစ်ဘူး</p> <p> </p> <p>သူ ဤအရာကို လက်မခံနိုင်ပေ။ သူ၌ အစီအရင်များ ရှိနေသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘိုးဘေးများလည်း လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၌...</p> <p> </p> <p>သူ၏ အတွေးများ ရပ်တန့်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်ကျီဟန်က စတင် လျှောက်လှမ်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်လှမ်းချင်းစီ</p> <p> </p> <p> သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ခြေသံတစ်ခုချင်းစီသည် ဝင်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းစွာ ကျယ်လောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းသားများသည် သူ၏ လမ်းကြောင်းမှ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ မတားရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ဝမ်ဟောင်ယု၏ ရှေ့ ပေအနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကို ငါ မရိုက်နှက်ခင် မေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်" ဟု ပိုင်ကျီဟန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုမှာ မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူ သဘောတူသည်ကို မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ယွင်မိုခိုကောင်းကင်ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ခိုင်းခဲ့တာလား?"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>(ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး)</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤအချိန်တွင် မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းအား လာရောက်ကျူးကျော်ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ငါခိုင်းတာ”</p> <p> </p> <p> ဝမ်ဟောင်ယုက ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အို၊ မင်းက အလွယ်တကူ ဝန်ခံလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး" ပိုင်ကျီဟန်က အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ ဝမ်ဟောင်ယုအား ရိုက်နှက်ပြီး အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမှသာ အမှန်အတိုင်း ပြောမည်ဟု သူ တွေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ ဝမ်ဟောင်ယုက ချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်၊ မင်းကို သတ်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးခဲ့တာပဲ။ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ?" </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သိလည်း ဂရုမစိုက်သည့်ပုံဖြင့် ဝမ်ဟောင်ယုက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ထက်စာလျှင် ဤကိစ္စက သိပ်ပြဿနာမရှိဟု သူယူဆပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့လုပ်ရသည့် အကြောင်းအရင်းလည်းရှိပေ၏</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် အလွယ်တကူ ဝန်ခံတယ်ဆိုတော့ အကြောင်းရင်းကိုလည်း ပြောပြပေးနိုင်မလား?" </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်၊ မင်းအနားမှာ ကျင်းယွမ်ကျန်း ရှိနေလို့ ငါတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားမှာ စိုးရိမ်လို့ပေါ့။ အဲဒီ သစ္စာဖောက်ကို အစောကြီးကတည်းက သတ်ပစ်သင့်တာ။ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ခဲ့တယ်။" ဝမ်ဟောင်ယုက ကျင်းယွမ်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "မင်း ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီလို့ သိရတော့ ဒါက လွယ်လွယ်လေးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လှည့်စားထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ!"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုက စိတ်ပျက်နေပုံရသော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့၍ ဖြေနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အခြေအနေ လှည့်ပြန်လာသည့်အလား ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ပိုင်ကျီဟန်၊ မင်း အခွင့်အရေးရတုန်း ငါ့ကို သတ်ပစ်သင့်တာ။ အခုတော့ မင်း အချိန်ဖြုန်းလိုက်ပြီ။"</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယု၏ ရှေ့တွင် လူရိပ်လေးခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့အားလုံးထံမှ အင်မော်တယ်နယ်ပယ်၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save