Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှုပ်ထွေးမှုများကြား ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် ပြတ်တောက်သွားသော သူ၏ ပုခုံးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရပြီး သွေးများသည် စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံစမှတစ်ဆင့် တတောက်တောက် စီးကျနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒဏ်ရာကို ပိတ်ဆို့ရန် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် များကို အသည်းအသန် အသုံးပြုနေရသော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်ပင် အတော်လေး အားစိုက်နေရ၏။ အကြောင်းမှာ သူတော်စင်အဆင့်ဓား၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်များသည် ဒဏ်ရာအတွင်း၌ ကျန်ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းကို ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တုန်ရီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်တိုက်မလား?</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်တိုက်နိုင်တော့မည်နည်း</p> <p> </p> <p>သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရှိနေသော </p> <p>အင်မော်တယ်သုံးဦးမှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများသည်လည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် သွန်းလုပ်ခဲ့ရသော သူတို့၏ အဖိုးတန် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်များမှာလည်း ဝင်းအတွင်း၌ အသုံးမဝင်သော သံတိုသံစများသဖွယ် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် လွင့်စင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဖလှယ်မှု တစ်ကြိမ်တည်းသာ</p> <p> </p> <p>ထိုမျှသာ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ပိုင်ရမ်ကို အချိန်ဆွဲရန်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက သူတို့သည် ပိုင်ရမ်ကို အနိုင်မတိုက်နိုင်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ အချိန်ဆွဲထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> အင်မော်တယ်ဘိုး လေးဦးနှင့် တစ်ဦး၊ သူတော်စင်အဆင့် လက်နက် ရှိနေဦးတော့— အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တောင့်ခံထားနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်ရလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်တွေ့ဘဝက ထိုစိတ်ကူးယဉ်မှုများကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ချေဖျက်ပစ်လိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သူ့ကို အချိန်မဆွဲနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ဖိအားမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို အလေးအနက်ထား၍ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာအောင်ပင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်သည် လွင့်မြောနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အေးဆေးစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ချီလင်းတစ်ပိုင်း သားရဲကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အစွမ်းထက် အတတ်ပညာများကိုပင် မသုံးရသေးဘဲ သာမန်တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့်ပင် သူတို့ကို အရေးနိမ့်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေမှာလည်း ပိုကောင်းမနေပေ။</p> <p> </p> <p> ပိုင်မျိုးနွယ်စု တပ်ဖွဲ့များသည် မှန်မှန်ကန်ကန်ပင် ရှေ့တိုးလာနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းတွင် လူအင်အား သာလွန်မှုရှိနေပြီး ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် တပည့်များသည် ကောင်းကင်ယံ၌ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့မှာ ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ချေမှုန်းခံနေရသည်။ ရလဒ်က ရှင်းလင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ရှုံးနိမ့်နေကြပြီ။ </p> <p> </p> <p>အောင်နိုင်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အစကတည်းက မှားယွင်းတွက်ချက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ အထင်သေးခဲ့မိသည်မှာ ပိုင်ကျီဟန် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကိုပါ အထင်သေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့ ဆက်တိုက်နေဦးမည်ဆိုလျှင်</p> <p> </p> <p>အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ </p> <p> </p> <p>မသေဆုံးမီ ပိုင်ရမ်ကို ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရအောင်လုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုးဆုံးမှာမူ</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုပင် မထိနိုင်ဘဲ အားလုံး ဤနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားကြရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် ၎င်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်များ မရှိဘဲနှင့် </p> <p> </p> <p>ထိပ်သီးဂိုဏ်းတစ်ခု ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း?</p> <p> </p> <p>ဘာမှ မဟုတ်ချေ</p> <p> </p> <p>ခွဲဝေစားသောက်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသော အသေကောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မာန်မာနကတော့ ကန့်ကွက်နေဆဲသာ</p> <p> </p> <p>လက်နက်ချဖို့လား?</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုရှေ့မှာ ဒူးထောက်ဖို့လား?</p> <p> </p> <p>မတွေးဝံ့စရာပင်</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပျက်စီးသွားသော လက်နက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဆက်လက် ခေါင်းမာနေဦးမည်ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းမှာ အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ရမ် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သော စကားသည် သူ၏ နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ရဲ့ အမွေခံကို ရန်ပြုဖို့ ကြိုးစားတဲ့အတွက် မင်းတို့ဂိုဏ်း ပျက်စီးခြင်းဟာ အဲ့ဒီအကျိုးဆက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ မောက်မာခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တရားကို ဆိုမိန့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသရိပ်များ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးမှာ ပြာကဲ့သို့ ခါးသက်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အားယူ၍ ဆိုလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"လက်နက်ချပါတယ်”</p> <p> </p> <p>စစ်တလင်းတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားသုံးဦးမှာ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၌ မာန်မာန ရှိကြသော်လည်း ပိုင်ရမ်ဟူသော တောင်ကြီးရှေ့တွင်မူ ထိုမာန်မာနမှာ ဘာမျှ အရာမထင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များနှင့်အတူ စစ်တလင်းတစ်ခုလုံးသို့ ဟိန်းထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း တပည့်အားလုံး— တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ကြ”</p> <p> </p> <p>သူ ဆက်လက်၍ ပြော၏</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးသည် တောင်တန်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့သော တပည့်များမှာ တိုက်ခိုက်နေရင်း လမ်းခုလတ်မှာပင် တုံ့ဆိုင်းသွားကြ၏။ </p> <p> </p> <p>အချို့မှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အေးခဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးများ— သွေးသံရဲရဲဖြင့် အရေးနိမ့်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ </p> <p> </p> <p>လက်နက်များ ပျက်စီးနေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခုခံလိုစိတ်များမှာ ပြိုလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ချလိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်ပနေသော အစီအရင်များမှာလည်း တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်ကာ မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျွမ် ဂျလွမ် ဂွမ်</p> <p> </p> <p>လက်နက်များ ကျောက်ပြားမြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ဆူညံသံများ၏ နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စု တပ်ဖွဲ့များကလည်း တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည့်တိုင် သတိဝီရိယကိုမူ လျှော့ချခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်သည် မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"လက်နက်ချတယ်? ဒီလောက် အလွယ်တကူလား?"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ် အသံမှာ ရန်သူများ အရှုံးပေးသွားသည်ကို ဝမ်းသာနေပုံမျိုး မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပျက်နေပုံ ပေါက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက တောင့်တောင့်ကြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှုံးကို ဝန်ခံပါတယ်" </p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ လေးလံနေသည်။ </p> <p> </p> <p>“ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ဘယ်လို စည်းကမ်းချက်မျိုးပဲ သတ်မှတ်ပါစေ ကျွန်တော်တို့ လက်ခံပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဝင်းအတွင်းတွင် လေပြေကလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ရမ်သည် သူ့ကို ခေတ္တမျှ ထပ်မံ စိုက်</p> <p>ကြည့်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက်</p> <p> </p> <p>သူသည် သူတော်စင်အဆင့်ဓားကို အနည်းငယ် ပြန်ရုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖိနှိပ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ လျော့ပါးသွားသော်လည်း ၎င်း၏ တည်ရှိမှုမှာ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲစတင်ချိန်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပိုင်ရုဟုန်သည် ပိုင်ရမ် နောက်ကွယ်မှနေ၍ စကားဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့သာ ဆက်ပြီးခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင်..." သူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုသည်။ "နေဝင်ချိန်ရောက်တာနဲ့ ဒီလောကမှာ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းဆိုတာ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားသည် လှောင်ပြောင်သရော်ခြင်း မဟုတ်ပေ</p> <p> </p> <p> ခြိမ်းခြောက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>စင်စစ်အားဖြင့် အမှန်တရားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေး၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်မှာ သိသိသာသာပင် တွန့်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ ထိုစကားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်သည်  ပိုင်ကျီဟန်ဘက်သို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျီဟန်... မင်း ဘယ်လို ရှေ့ဆက်ချင်သလဲ"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ချက်ချင်း အဖြေမပေးသေးဘဲ စီရင်ချက်ချမည့် အရှင်သခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းပြစမ်း"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ် မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>"သေချာပြောစမ်း"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းမှာ ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု ရှိပါတယ်" ဟု မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက အက်ရှရှအသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ထိပ်သီးဂိုဏ်းတစ်ခုအတွက် ထူးဆန်းသည် မဟုတ်သော်လည်း </p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံအရ သာမန်ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါကို ဟင်းလင်းပြင်ဖုံးကွယ်ဝတ်ရုံလို့ ခေါ်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>“ ပုန်းကွယ်ဖို့အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးထားတဲ့ လက်နက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရုဟုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>"ပုန်းကွယ်ဖို့ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက ခေါင်းညိတ်ပြ၏</p> <p> </p> <p> "လူတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အစအနမကျန် ဖျောက်ကွယ်ပစ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူတံတွေးမျိုချလိုက်၏</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုတွေရော အရှိန်အဝါနဲ့ ပတ်သက်တာမှန်သမျှ အကုန်လုံးကို ဖုံးကွယ်နိုင်တာပါ။ အဲ့ဒါကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီဆိုရင် အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးတစ်ဦးရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့တောင် ရှာဖွေလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်များကြားတွင် လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမှာ အလွန်ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခု ဝမ်ဟောင်ယုသည် ၎င်းကိုသုံး၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ချေပြီ။ အကယ်၍သာ ၎င်းကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွင် အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မည်</p> <p>နည်း။ </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ် အဆင့်တစ်ဦးကိုပင် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်မှာ မဲမှောင်သွား၏။ </p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဝမ်ဟောင်ယုက အဲ့ဒါကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးသွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ အဖြေပေးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ သိပ်မတင်မကျ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်သည် လူတိုင်းကို ပစ်ထားပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့နဲ့ အကြီးအကဲ ပိုင်ရမ်တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး လူတိုင်း အာရုံရောက်နေတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကြားမှာ သူ အဲ့ဒါကို သုံးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ် အရှိန်အဝါမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောချင်တာက... မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ လက်နက်မချခင်ကတည်းက အရင် ထွက်ပြေးသွားတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများသည် တိုးညှင်း၏</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မည်သည့်ဓားချက်ထက်မဆို ပို၍ နာကျင်စေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသုံးဦးမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြ၏။ </p> <p> </p> <p>ဒဏ်ရာများထက် အရှက်ရမှုက ပို၍ ပူလောင်လှသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ဟောင်ယုသည် သူ၏ ဘိုးဘေးများ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို ကြိုတင်တွက်ဆကာ သူတို့ကို မယုံကြည်ဘဲ စွန့်ခွာသွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက အားယူ၍ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>"သူက ရှုံးနိမ့်မှုက သေချာနေပြီလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းဆိုရင် ထွက်ပြေးဖို့ မလွယ်တော့ဘူးလို့ ယူဆခဲ့ပုံရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရုဟုန်၏ အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် သူ ထွက်ပြေးသွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်၊ သူရဲဘောကြောင်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းဘိုးဘေးများပင် ထိုလုပ်ရပ်ကို မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း အတွေးများကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီဝတ်ရုံက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံသလဲ"</p> <p> </p> <p>"အများဆုံး သုံးရက်ပါ" မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးက ချက်ချင်းဖြေသည်။ "အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းက အားနည်းသွားပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်၏</p> <p> </p> <p> "သူ့လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူအတွက် သုံးရက်ဆိုတာ လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က မငြင်းပေ</p> <p> </p> <p> သုံးရက်အတွင်း နယ်မြေအတော်များများကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သလို တခြားအင်ပါယာတစ်ခုထဲကိုတောင် ဝင်သွားနိုင်၏ ထိုအချိန်အတွင်း သူ့ကို ဖမ်းဖို့က မလွယ်ပေ</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏</p> <p> </p> <p>"ငါ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ရမလား"</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးဖြစ်နေ၏</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပိုင်ရမ်ကိုယ်တိုင် သူတော်စင်အဆင့်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးမည်ဆိုပါက ထိုဝတ်ရုံရှိသော်လည်း ဘေးကင်းရန် မသေချာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ပျက်စီးနေသော ဝင်းအတွင်း၌ လေပြေများ ဝေ့တိုက်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>လက်နက်ချထားသော တပည့်များမှာလည်း အစီအရီ ဒူးထောက်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ကျီဟန်က စကားဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုဘူး”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိမိကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သူကို ပိုင်ကျီဟန်က လွှတ်ပေးလောက်အောင် ကြင်နာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အသံမှာ ခိုင်မာနေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ပြေးပါစေ"</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်လက်ပြောလေ၏</p> <p> </p> <p> "ဂိုဏ်းမရှိတော့တဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်က ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ သူ အသက်ရှင်နေဦးတော့ ဘာမှ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူက ဒူးထောက်နေသော အင်မော်တယ်များဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏ “သူတို့ထဲက အင်အားအကြီးဆုံးသူတွေက  ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီပဲ။ သူ့လို လူတစ်ယောက်ကို လိုက်ရှာဖို့ အပင်ပန်းခံနေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save