Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း  ၄၇၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ရတနာက ဘယ်မှာလဲ?</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် အပြည့်အဝ လက်နက်ချခဲ့ရလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ အလွန်အလေးထားရပါသည်ဆိုသော ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်ကပင် သူတို့ကို ပစ်ပယ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့အားလုံး လုံးဝကို အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် အကြံမရှိပေ။</p> <p> </p> <p> သူသည် ဒူးထောက်နေကြသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်များအုပ်စုကြီးနှင့် အရှေ့ဆုံး၌ ဝပ်စင်းနေကြသော  အင်မော်တယ်လေးဦးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က လက်နက်ချဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မှတော့... စနစ်တကျ လက်နက်ချကြစမ်း"သူက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ခဲ့ကြသော်လည်း </p> <p> </p> <p>သူ၏ နောက်ထပ်စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ</p> <p> </p> <p>"မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေအားလုံး..."</p> <p> </p> <p>"အပြည့်အဝ ဒူးထောက်စမ်း။ နဖူးနဲ့ မြေကြီးနဲ့ ထိအောင် ဝပ်စင်းကြ"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးကြားတွင် လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ ဒူးထောက်နေကြပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း </p> <p> </p> <p>ယခုခိုင်းစေသည်မှာ</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ကို အောက်သို့ အပြည့်အဝ နှိမ့်ချကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်စင်းခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ? ငါ့စကားကို ဖီဆန်ချင်ကြတာလား?"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က မေးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သာ ဖီဆန်ခဲ့ပါက သူတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ပစ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြောင်းကို သိကြသူတိုင်းကလည်း သူ ထိုသို့ အမှန်တကယ် လုပ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်မျိုးနွယ်စုသည် ရှန်လျန်ကို ကူညီပြီး ပိုင်ကျီဟန်ကို စွပ်စွဲခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်သာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော</p> <p> </p> <p> ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့၏ ပြစ်မှုမှာ ပိုင်ကျီဟန်၏ အသက်ကိုပင် ရန်ရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေးသည် မျက်လုံးများကို ခေတ္တမှိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်ဖို့ အသနားခံရခြင်းမှာ သေရခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် သူ၏နဖူးကို ကျောက်ပြားမြေပြင်ပေါ်သို့ ထိတွေ့သည်အထိ ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချလိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အင်မော်တယ်သုံးဦးကလည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ပြိုကျလာသော ဒီရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ပင်</p> <p> </p> <p>ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကြ၏</p> <p> </p> <p> နဖူးများမှာ မြေပြင်သို့ ရိုက်ခတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ မောက်မာမှုတွေအတွက် ဝန်ခံကြစမ်း။ မင်းတို့ရဲ့ လောဘတွေအတွက် ဝန်ခံကြ။ </p> <p>ပြီးတော့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုက မင်းတို့လို အကောင်ရိုင်းတွေကို ကရုဏာသက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးတယ်ဆိုတာကိုပါ ဝန်ခံကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>ဝင်းအတွင်း၌ ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသရိပ်များနှင့် အရှက်ရမှုများကြောင့် တုန်ခါနေသော်လည်း </p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ မနေဝံ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ မောက်မာခဲ့ကြပါတယ်”</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်”</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အသံများမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ ထပ်တူကျထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့မှာ အသံများ တိမ်ဝင်နေ၏</p> <p> </p> <p> အချို့မှာ အသံများ ကွဲအက်နေ၏</p> <p> </p> <p> အချို့မှာမူ အော်ဟစ်နေကြရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခေါက်”</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုကြရပြန်သည်။ မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ကာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို အားရပါးရ ချီးကျူးထောပနာ ပြုနေကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်ကမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှမပြဘဲ နားထောင်နေရင်း ကျေနပ်သည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ နှိမ့်ချမှုကို နည်းနည်းတော့ သင်ယူတတ်သွားပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ ကျေနပ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ လူအများမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ပိုင်ကျီဟန်က ထပ်မံ ဆိုလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကို့ပါးကို ကိုယ်အချက်တစ်ရာစီ ပြန်ရိုက်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သိပ်မများလွန်းဘူးလား? ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပြီးပြီလေ"</p> <p> </p> <p> မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က ပိုင်ကျီဟန်ကို အကျိုးအကြောင်းပြ၍ ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်? ခင်ဗျားတို့က ကျူပ်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ ခင်ဗျားတို့ကို ကရုဏာထားနေတာကို အပျော့ဆွဲလို့ ထင်နေတာလား?"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အသံမှာ အေးစက်ကာ ခြိမ်းခြောက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂလု</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ ကရုဏာထားနေသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ နောက်ပြောင်နေပုံ မရပေ။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်သည် မေးရိုးကို တင်းတင်းကြိတ်လေ၏</p> <p> </p> <p> ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်းကြားတွင် ထိုအသံသည် ကျယ်လောင်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများသည် သူတို့တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အခြားသော အင်မော်တယ်များကလည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>ဝင်းအတွင်း၌ </p> <p> </p> <p>ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်များ မြင့်တက်လာ၏</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပြန်လည်ကျဆင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအသံမှာ တောင်တန်းများဆီသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော မိုးကြိုးသံအလား ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း </p> <p> </p> <p>မျက်နှာများမှာ နီရဲလာပြီး ဖူးယောင်လာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောက်ပြားပေါ်သို့ သွေးများ တတောက်တောက် ကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒူးထောက်နေသော လူအုပ်ကြားတွင် ဝိညာဉ်</p> <p>ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် တပည့်တစ်ဦးမှာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အချက်တစ်ရာ ဟုတ်လား? </p> <p> </p> <p>ကောင်းပြီ</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပြင်းပြင်း ရိုက်ရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောထားဘူးပဲ</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်၏</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>အသံကတော့ ကျယ်လောင်ပါ၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေးသာ ထိတွေ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထပ်ပြီး</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>သူက ခေါင်းကို သိသိသာသာ ယိမ်းပြလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည့်အလား ဟန်ဆောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> တကယ်တော့ သူ ဘာနာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ </p> <p> </p> <p>အရေအတွက် ပြည့်သွားရင် ပြီးတာပဲဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သခင်လေးက လူထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဘယ်စောင့်ကြည့်နိုင်ပါ့မလဲ</p> <p> </p> <p>သူ အတွင်းစိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သူ၏အပေါ်သို့ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p> ထိုတပည့်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ မော့မကြည့်နိုင်မီမှာပင်</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ပါးကို ဒီလိုပဲ ရိုက်တာလား?"</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ကျင်းယွမ်ကျန်းပင်ဖြစ်သည်။သူသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဘာလုပ်ရမည်ကို သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် တပည့်မှာ တောင့်တင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးချက်တစ်ခုသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသော အင်အားကြောင့် သူ၏ ဦးခေါင်းသည် လည်ထွက်သွားပြီး အရိုးများ အက်ကွဲကာ သွေးများနှင့် သွားများ ပါးစပ်မှ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝင်းအတွင်း၌ လိမ့်ထွက်သွားပြီး တိုင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသွား၏။ </p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တစ်ဝင်းလုံး အေးခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်းက အေးဆေးစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာ၏။ သူသည် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်လိုရိုက်ရမလဲ မသိဘူးဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ပြပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>သူက သတိတစ်ဝက်လွတ်နေသော ထိုတပည့်ကို ကော်လာမှ ဆွဲမလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက်</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>ရိုက်ချက်တိုင်းတွင် ထူထပ်သော ဝိညာဉ်ချီများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ထိုတပည့်မှာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်စီးသွား၏</p> <p> </p> <p> သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးကျလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆယ်ချက်မြောက်တွင် သူ၏ သတိမှာ ပျောက်ဆုံးသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> အချက်နှစ်ဆယ် ရောက်သောအခါ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပျော့ခွေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းယွမ်ကျန်းက ထိုအလောင်းကို အမှိုက်သဖွယ် ပစ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ဝင်းအတွင်းသို့ ဖိနှိပ်ဝင်ရောက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲတွင် ထိုတပည့်ကဲ့သို့ ခိုးလုပ်ရန် ကြံစည်ထားသူများမှာ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်နေသော သူတို့၏ လက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း ဖြောင်း</p> <p> </p> <p>အရေပြားများ ကွဲအက်ကုန်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>တခြားတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်ချီသုံးပြီး အရိုက်ခံရတာထက်စာရင် ကိုယ့်လက်ဖဝါးဖြင့် ကိုယ်နာအောင်ရိုက်တာက ပို၍ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုမိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ရိုက်သံများသည် အရင်ကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်များပင်လျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားမနာတမ်း ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချက်တစ်ရာ ပြည့်သွားသည့်အခါ</p> <p> </p> <p>ဝင်းအတွင်း၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖူးယောင်နေသော မျက်နှာများ</p> <p> </p> <p>ကျိုးပဲ့နေသော သွားများနှင့် </p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်ဝတ်ရုံများပေါ်တွင် စွန်းထင်နေသော သွေးစများ...။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က သူတို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ချိပ်ပိတ်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် အလွန် တိကျသေချာသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရန်သူတို့၏ သွေးကြောများကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြရာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်ချီကို မလည်ပတ်နိုင်တော့ပေ</p> <p> </p> <p> စွမ်းအားမဲ့စွာ ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က အင်မော်တယ်လေးပါးဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရတနာတိုက် “</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တွန့်ရှုံ့သွားသော်လည်း</p> <p> </p> <p> "...ဒီဘက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ ဂိုဏ်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်သည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ဘေးမှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လိုက်ပါလာသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p> ရန်သူက လက်နက်ချထားသည် ဆိုသော်လည်း အထူးသဖြင့် ပိုင်ကျီဟန်၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မရှိစေရန် သတိထားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ဝင်းအထပ်ထပ်နှင့် အတွင်းဆောင်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပင်မတောင်ထိပ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်နံရံတွင် မြှုပ်နှံထားသော ကြီးမားလှသည့် ကြေးဝါတံခါးကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း အစီရင်များ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေ၏။ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က လက်ကိုမြှောက်၍ ချိပ်ပိတ်တံဆိပ်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်၏</p> <p> </p> <p> အလွှာလိုက် ရှိနေသော တားမြစ်ချက်များသည် ပွင့်ထွက်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p> တံခါးကြီးမှာ ဟိန်းခနဲ ပွင့်သွားတော့သည်</p> <p> </p> <p>ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အပြင်ဘက်သို့ တိုးထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အတွင်းဘက်တွင်မူ</p> <p> </p> <p>အစီအရီ ချိတ်ဆွဲထားသော လက်နက်များ၊ ဓားများ၊ လှံများ၊ ဒိုင်းလွှားများနှင့် ဝတ်ရုံများ။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအဆင့် ပစ္စည်းများသည် ဖန်ဗူးများအတွင်း စုပုံနေ၏</p> <p> </p> <p> ရွှေဒင်္ဂါးများမှာလည်း တောင်ငယ်လေးများသဖွယ် ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> အဆင့်အတန်းစုံလှသော ဆေးပုလင်းများမှာလည်း အများအပြားပင်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ စုဆောင်းထားသော အနှစ်သာရများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်သည် ခေါင်းငုံ့လျက် "ဒါ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာတိုက်ပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က အေးဆေးစွာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> သူက အရာအားလုံးကို တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း </p> <p> </p> <p>မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးသည် သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား အရာများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်​ပေ</p> <p> </p> <p>ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ပိုင်ရတနာတိုက်ကိုလည်း မမီပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုဆင်းရဲတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟု ပိုင်ကျီဟန်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများသည် ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ </p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြိုးစားစုဆောင်းခဲ့သမျှကို ပိုင်ရမ်က ဆင်းရဲသည်ဟု ဆိုဝံ့သည် မဟုတ်ပါလော</p> <p> </p> <p> ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို မမီသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤပစ္စည်းများမှာ အလွန်များပြားလှပါသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ အထင်သေးစွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်က အရာအားလုံးကို သိမ်းယူရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ပိုင်ကျီဟန်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သတ္တုရိုင်းများနှင့် အဆင့်နိမ့်ပစ္စည်းများကိုပင် ချန်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသော ရတနာတိုက်ကြီးမှာ ပြောင်သလင်းခါ သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>နံရံဗလာများသာ ကျန်ရစ်၏။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်သည် မျက်စိများပင် ပြာဝေသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အပိုင်းအစလေးတစ်ခုတောင် မကျန်ခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်များသည် ဝတ်ရုံစအတွင်း၌ တုန်ရီနေ၏။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ မျိုးဆက်အလိုက် စုဆောင်းခဲ့သမျှ၊ အနာဂတ်အတွက် သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သမျှ အရာအားလုံး…ဂိုဏ်းကြီးထွားလာချိန်မှာပင် သူကပ်စေးနှဲပြီး စုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ယခုမူ သူတစ်ပါး အိတ်ထဲသို့ ရောက်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုဖြစ်မှန်းသိရင် အရင်ကတည်းက အကုန်ဖြုန်းပစ်ခဲ့သည်ဟု သူ နောင်တရမိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ သမိုင်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို လက်ဖျားတစ်ချက်ခါရုံနဲ့ သိမ်းသွားခြင်းကို ကြည့်နေရတာထက်စာရင် တော်ဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ရတနာတိုက်ကြီးမှာ ဗလာဖြစ်သွား၏</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပိုင်ကျီဟန်က တံခါးဝတွင် ခေတ္တရပ်နေပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းဘိုးဘေးက ပြီးပြီဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်က သူ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် တစ်ခု ကျန်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"နေမင်းတာအိုအပိုင်းအစ ဘယ်မှာလဲ?"</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်လေးပါးစလုံး တောင့်တင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က အားယူကာ ပြုံးလိုက်ရင်း "အဲ့ဒါက... ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး အမွေအနှစ်ပါ။ ပိုင်မျိုးနွယ်စုအနေနဲ့ အဲ့ဒါကိုပါ သိမ်းယူဖို့တော့ မရည်ရွယ်လောက်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>သူ စကားမဆုံးလိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်</p> <p> </p> <p>အကြည့်တစ်ချက်မျှသာ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအေးစက်သော မျက်ဝန်းနက်များတွင် လုံးဝဥဿုံ လျစ်လျူရှုမှုများ ပါဝင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းသည် သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့ အသက်ရှင်မလား၊ သေမလား ဆိုသည်မှာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေပေါ်တွင်သာ မူတည်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"...ဒီဘက်ကို ကြွပါ”</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် လမ်းညွှန်လိုက်ရပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် တားမြစ်ထားသော တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆက်လက်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပင်မတောင်ထိပ်၏ အောက်ဘက်၊ အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်သားများဖြင့် ထုဆစ်ထားသော မြေအောက်ခန်းမတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းအဆုံးတွင် ကြီးမားလှသော တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။ </p> <p> </p> <p>ရတနာတိုက်တံခါးနှင့် မတူဘဲ ဤတံခါးသည် ရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အချိန်ကာလထဲတွင် အေးခဲနေသော တောက်ပသည့် နေမင်းကြီးအလား  အခင်းအကျင်းများမှာ တံခါးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရောယှက်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှုပ်ထွေးလှသော သင်္ကေတများမှာ စည်းချက်ကျကျ တုန်ခါနေပြီး ပြင်းထန်သော  တာအိုလမ်းစဉ်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>အနားသို့ ကပ်သွားရုံနှင့်ပင် လေထုမှာ ပူပြင်းလှသဖြင့် ပုံပျက်ယိုင်နဲ့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ နေမင်းတာအို အပိုင်းအစ ကို ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ နေရာပါပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save