Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၇၉</h2> <h2 style="text-align: center;">နေမင်းတာအို </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း၏ ရတနာတိုက်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပိုင်ကျီဟန်သည် တံခါးပွင့်လာမည်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဘိုးဘေး မှာမူ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အကြံရှိပုံမရချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်နဲ့ ပိတ်ထားတာ။ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်တည်းဆီမှာပဲ အဓိကသော့ချက်ရှိပါတယ်။ အဲဒါမရှိရင်... ဘယ်သူမှ ဒီတံခါးကို ဖွင့်လို့မရပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... ကျွန်တော်တို့လေးယောက် စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ရင်တောင် ဒါကို အတင်းအဓမ္မ မဖွင့်နိုင်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့နေသည့်ကြားမှ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟောင်ယုသည် ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သော့ချက်သာ မရှိလျှင်</p> <p> </p> <p> ဤရတနာ တစ်ခုတည်းကိုတော့ ကာကွယ်ထားနိုင်မည်လား။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤအရာကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါက မြစိမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း ပြန်လည် နိုးထလာရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p> ဤရတနာသည် အခြားအရာအားလုံးထက် သာလွန်သည့် သူတို့ဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော အုတ်မြစ် မဟုတ်ပါလော</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာလည်း သူတို့၏ လျှို့ဝှက်စမ်းသပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်သွားပါက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ ရှုတ်ချခြင်းနှင့် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရမည်ကို သိပါလျက်နှင့် လူများကို ပြန်ပေးဆွဲကာ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>နေမင်းတာအိုသည်သာလျှင် လောက၌ အနှိုင်းမဲ့ အောင်နိုင်ခြင်း၏ အဖြေဖြစ်သည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထား၏။ ၎င်းအောင်မြင်သွားပါက ဤလောကတွင် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်သူ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့လိမ်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း သိသာသည်။ သို့သော် သူတို့လိမ်သည်ဖြစ်စေ၊ မလိမ်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ပေ</p> <p> </p> <p> သူသည် ဧရာမ အစီအရင်ကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟာအကြီးအကဲ ဖျက်ဆီးလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ် နှုတ်ခမ်းများ ချက်ချင်း ကွေးညွတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကပဲ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပုံရတယ်လေ။"</p> <p> </p> <p>သူသည် ပုခုံးပေါ်တွင် သူတော်စင်အဆင့်ဓားကို ပေါ့ပါးစွာ တင်ထားရင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အစီအရင်ကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြံ့ခိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ရွှမ်</p> <p> </p> <p>သာမန်ကာလျှံကာ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှသာ။</p> <p> </p> <p> ဓားအလင်းတန်းသည် လခြမ်းကွေးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းသည် အစီရင်စုကို ထိမှန်သွားသော်လည်း</p> <p> </p> <p>ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာ ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>အစီရင်စု၏ အလင်းတန်းများမှာ အနည်းငယ်မျှသာ တုန်ခါသွား၏</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး...?"</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်၏</p> <p> </p> <p> "စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ချီလင်းတပိုင်းပင်လျှင် သူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် ပြန်မနိုးထနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤအစီအရင်မှာမူ မည်သို့မျှ မဖြစ်သလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်။ </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းသည် ကြွေကျလာသော ကြယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခန်းမတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>မျက်နှာကြက်မှ ဖုန်မှုန့်များ တဖွဲဖွဲ ကြွေကျလာသည်။ </p> <p> </p> <p>အစီအရင်သည် ပိုမိုတောက်ပလာသော်လည်း</p> <p> </p> <p>အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုတောင် မပေါ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းကိုမြင်တော့ မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဘိုးဘေးတို့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပင်လျှင် သူတို့ဂိုဏ်း၏ အစီအရင်ကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဟု သူတို့ ယုံကြည်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏</p> <p> </p> <p> သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်သည် ဓားကို ကိုင်ထားသည့် အနေအထားကို ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါကိုရော မင်း တောင့်ခံနိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ</p> <p> </p> <p>သူ လျှော့မတွက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> ချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ကံကြမ္မာ ဖြတ်တောက်ခြင်း ဓားချက်”</p> <p> </p> <p>ချီလင်းကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် အစွမ်းထက်လှသော တိုက်ကွက် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်လေးဦးသည် သူတို့၏ အကာအကွယ် အတားအဆီးကို ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချီစွမ်းအင်များ ပိတ်ဆို့ခံထားရသဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်မှာမူ ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မကြိုးစားပေ။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်၏ စွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများက သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်မှန်း သူသိပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်၏ တိုက်ကွက်သည် အစီအရင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တိုက်ပွဲဝင်နေပြီးနောက် ပိုင်ရမ် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အစီအရင်မှာ လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ပိုင်ရမ် ရှုံးနိမ့်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ</p> <p> </p> <p> ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဘိုးဘေးတို့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်</p> <p> </p> <p>ဖြောက်</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင် စာလုံးတစ်ခုပေါ်တွင် သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းလေးတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်၏ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွား၏။ </p> <p> </p> <p>အက်ကွဲကြောင်းသည် ဖိအားအောက်ရှိ ရေခဲပြင်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> ရွှေရောင် အစီရင်စုများမှာ တဖျတ်ဖျတ်နှင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟော... တွေ့ပြီ။"</p> <p> </p> <p>အစီရင်စုကြီးသည် ဖန်သားကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ တံခါးကြီးသည် အတွင်းဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဝိညာဉ်အလင်းတန်း အပိုင်းအစများမှာ ခန်းမအနှံ့ မိုးပက်သလို လွင့်စင်ကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းကြီးသည် ဆူနာမီလှိုင်းကဲ့သို့ အပြင်သို့ ဝုန်းခနဲ တိုးထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်လေးဦးသည် သူတို့၏ ချီစွမ်းအင်ဖြင့် မခုခံနိုင်သဖြင့် ဗီဇအရ နောက်သို့ ခြေလှမ်းပျက်ကာ ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်သည်လည်း မြည်ဟီးနေဆဲဖြစ်သော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ဘေးမှ ယှဉ်၍ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်လေးဦးမှာလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိတော့သော်လည်း</p> <p> </p> <p>ဇာတ်သိမ်းကိုတော့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ချင်ကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမ၏ အတွင်းထဲ</p> <p> </p> <p>အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်၌</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် ပျံလွင့်နေသည်မှာ</p> <p> </p> <p>နေမင်းတာအို အပိုင်းအစပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် သေးငယ်သော နေမင်းတစ်စင်းနှင့် တူလှသည်။ </p> <p> </p> <p>တောက်ပလွန်းသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် အလုံးစုံသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ပုံပျက်သွားစေနိုင်သည့် ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>လေထုမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ပေပေါင်းများစွာ ဝေးသောနေရာတွင် ရပ်နေရသော်လည်း ပေါင်းအိုးထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုအပူရှိန်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ဗလာသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်ပင်လျှင် ချက်ချင်း ဆူပွက်သွားပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>မဟာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ပညာရှင်အများစုပင်လျှင် အကာအကွယ် နည်းဗျူဟာများကို အစွမ်းကုန် မထုတ်သုံးထားပါက ဤနေရာတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ထက်ပို၍ တောင့်ခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှ ဖြာထွက်နေသော အပူရှိန်သည် အလွန်ပင် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှု ရှိလှသည်။ </p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ အနားမကပ်ဝံ့အောင် ငြင်းဆန်နေသည့် စစ်မှန်သော နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်လေးဦး၏ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p> </p> <p> နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏</p> <p> </p> <p> ဖိအားကြောင့် သူတို့၏ အရေပြားများမှာ နီရဲလာ၏။ </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ရန် မည်သည့်နည်းစနစ်မျှ မသုံးနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အင်မော်တယ်ခန္ဓာများ ဖြစ်နေဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အပူရှိန်အလယ်တွင်</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေဆဲသာ</p> <p> </p> <p>ပူပြင်းလှသော လှိုင်းလုံးများအောက်တွင် သူ၏ ဝတ်ရုံစများသည် အနည်းငယ် လွင့်လှုပ်နေ၏</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် ရတနာပစ္စည်းများကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်သော ထိုအပူရှိန်သည် သူ၏ အရေပြားကို နီရဲအောင်ပင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကမ္ဘာဦး  ဖရိုဖရဲခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြုပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်ကာ အလွန်ပြင်းထန်သော အပူချိန်အောက်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ အသားကျအောင် လေ့ကျင့်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နေမင်းတာအို ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်နေရသော်လည်း သူ ဘာမှမထူးခြားသလို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နေမင်းတာအို၏ အပူရှိန်သည် သူ့အပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးမှ</p> <p> </p> <p>ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သော နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ပင် မည်သည့် ဘေးဥပဒ်မျှ မပေးနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက နေမင်းတာအို အပိုင်းအစတွေကို ထုတ်ယူတဲ့ နေရာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က စိတ်ဝင်တစား ရေရွတ်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့အနေဖြင့် ဤအရာတစ်ခုလုံးကို အသုံးမပြုဘဲ အဘယ်ကြောင့် အပိုင်းအစလေးများသာ ထုတ်ယူခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤစွမ်းအားက</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန်ပင်။ </p> <p> </p> <p>သူ မြင်ဖူးသမျှ ရတနာအားလုံးထက် သာလွန်သည့် ထိပ်တန်းရတနာမှန်း သူ သိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ရမ်၏ လက်ထဲရှိ သူတော်စင်အဆင့် ဓားပင်လျှင် ဤအရာနှင့် ယှဉ်လျှင် အောက်ကျနေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်တွေ့တန်ဖိုးအရ ဆိုလျှင်တော့ ဤနေမင်းတာအို အပိုင်းအစမှာ လက်ရှိတွင် အပူပေးစက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူတော်စင်အဆင့်ဓားကမူ ဤအင်ပါယာကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် အကယ်၍ ဤနေမင်းတာအို အပိုင်းအစကဲ့သို့ ရတနာကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်</p> <p>မည်ဆိုပါက ရရှိမည့် စွမ်းအားမှာ သူတော်စင်အဆင့်ဓား ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းထက် များစွာ သာလွန်ပေလိမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်မှာ မလွယ်ကူမှန်း သူသိသည်။ </p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်နေမင်း ဂိုဏ်းသည်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ထိုမှ ထုတ်ယူထားသော အပိုင်းအစလေးများအပေါ်၌သာ စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နေမင်းတာအိုကို တစ်စုံတစ်ဦးက ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအချက်ကပင် ဤထိပ်တန်းရတနာ၏ စွမ်းအား မည်မျှကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ငါ ယူမယ်”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ကြေညာလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် နေမင်းတာအိုကို သိမ်းဆည်းရန် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် ဘိုးဘေးသည် သူ၏ အရေပြားကို အပူရှိန်က လောင်မြိုက်နေသည့်ကြားမှ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးပိုင်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း အလွန် အရေးကြီးနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများက သူ့ဆီသို့ ရောက်သွား၏။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်၏ "နေမင်းတာအိုကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ သိမ်းလို့မရပါဘူး”</p> <p> </p> <p> ဖိအားကို အတင်းအဓမ္မ အောင့်အည်းရင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အထဲကို ထည့်လိုက်ရင် ဟင်းလင်းပြင်က တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လက်စွပ်ရော အထဲမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးပါ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားလိမ့်မယ်။"</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သာမန် မီးလျှံမဟုတ်ဘူး။ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပါ လောင်မြိုက်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါ။ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာတွေ ဒါမှမဟုတ် အချိန်တားမြစ်ချက်တွေနဲ့ ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတွေတောင် ဒါကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူး။"ပိုင်ရမ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်က အလျင်အမြန်ပင် ထပ်လောင်းပြောကြားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်ကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်တုန်းက ဒီအရာရဲ့ အပိုင်းအစ အသေးလေးတစ်ခုကိုတောင် အဆင့်မြင့် သိုလှောင်ရတနာထဲမှာ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ </p> <p> </p> <p>“အသက်ရှူသုံးကြိမ်စာလောက်ပဲ ခံပြီး ဟင်းလင်းပြင် အခန်းငယ်လေး ပြိုကျသွားပြီး အထဲက အရာအားလုံး ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပိုင်ကျီဟန်သာ နေမင်းတာအိုကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ရတနာများ ပျက်စီးသွားပါက အပြစ်မှာ သူတို့အပေါ်သို့သာ ကျရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ သတိပေးချက်မှာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်နှင့် သူတို့ လုံးဝ အရှုံးပေးကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အပြစ်ပေးခံရမည့် ဘေးကို ရင်ဆိုင်မည့်အစား ကြိုတင်သတိပေးကာ မျက်နှာသာ အနည်းငယ် ရယူခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော</p> <p> </p> <p>နေမင်းတာအိုမှာ လေထုထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ တောက်ပမှုသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တုံ့ပြန်နေသကဲ့သို့ သိသိသာသာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ခန်းမနံရံများအပေါ် ဖြာကျနေပြီး အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အနီရဲရဲ ဖြစ်သွားအောင် ပူပြင်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ သတိပေးချက်ကို သူ သံသယမဖြစ်</p> <p>ပေ။ </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ မတည်ငြိမ်မှုကို သူ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ အဆက်မပြတ် လောင်မြိုက်မှုကြောင့် လေထုမှာပင် ပါးလွှာကာ ပုံပျက်ရှုံ့တွနေ၏။ </p> <p> </p> <p>သာမန် သိုလှောင်လက်စွပ်ဆိုလျှင်တော့</p> <p> </p> <p>ဧကန်မုချ ပျက်စီးသွားပေလိမည်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်ရှုပ်စရာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ရတနာမျိုးအတွက်မူ ဤမျှလောက်ကို အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု မခေါ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့... ခင်ဗျားတို့ လေးယောက်ကပဲ ဒါကို ကျုပ်အခန်းထဲအထိ သယ်လာပေးရမှာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်က အင်မော်တယ်လေးဦးကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သိမ်းဆည်းထား၍ မရလျှင် တစ်စုံတစ်ဦးကို သယ်ခိုင်းလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၏ရှေ့တွင် အစွမ်းထက်သော လူလေးယောက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ဗျာ”</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျီဟန်၏ စကားကြောင့် သူတို့လေးဦးလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။ သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်သည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အတည်ပြောနေမှန်း သူတို့ သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် နေမင်းတာအိုကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းသည် ထိတွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို လောင်မြိုက်ပစ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ အစီအရင်အတွင်း ပိတ်လှောင်ထားလျှင်တောင် သူတို့ သယ်ဆောင်နိုင်ပါ့မည်လော?</p> <p> </p> <p>သူတို့လေးဦးသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ စိတ်ကူး ပြောင်းလဲလေမလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသက်ဘေးအတွက် ဒါကို ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save