Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​"သေချာကြည့်ထား၊ လက်သီးဆိုတာ ဒါပဲ။ "</p> <p>လော့မင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သေချာ ထပ်ကြည့်ထားဦး။ ဒါကမှ လက်သီးနဲ့ တူတာ။ "</p> <p> </p> <p>ရွှေနဂါးစွမ်းအင်များက လော့မင် ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်၍ လက်သီးနားတွင် ဝေ့ဝဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးဖြူဟောင် အစစ်အမှန် နဂါးလက်သီး။ "</p> <p> </p> <p>​"အံကြိတ်ထားနော်၊ မနေ့က ညစာတွေ ပြန်အန်မထုတ်မိစေနဲ့။ "</p> <p> </p> <p>​ဝေါင်း။</p> <p> </p> <p>​နဂါးဟိန်းသံလို ထိတ်လန့်လွန်းသော အသံကြီးက အဖော်ပြုပြီးနောက်တွင် အစစ်အမှန် နဂါးလက်သီးက သူ၏ ဗိုက်ကို ထိုးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖူး။ "</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သိုင်းနတ်ဘုရား သားပိုက်ကောင်၏ ဝမ်းဗိုက်က သွေးပြန်ကြောများ ပြတ်တောက်သွား၍ သူ၏ မျက်လုံးကလည်း ပြူးထွက်လာကာ မျက်အိမ်ထဲမှာ အမှန်တကယ် ကျွတ်ထွက်မတတ် အရှေ့ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တစ်ခဏချင်းမှာ လက်သီးချက်က အားတစ်ခုလုံးဟာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခရက် ခရက်...။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများက ညည်းညူသံ ထုတ်သည်။ သူဟာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံရသည်။ သွေးများက ထိုးထွက်လာသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ချင်းချင်း ရဲကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သွေးမိုးချိုးထားတဲ့ သားပိုက်ကောင်ပဲ။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က အထင်သေးစွာ ပြုံးပြီး သူ့ကို ဘေးဘက်သို့ ကန်ပစ်လိုက်သည်။ ချန်လီရိုလဲ့ဟာ လူသားပုံသဏ္ဌာန် ပြန်ပြောင်းပြီး မြေပြင်တွင် လဲနေကာ ခေါင်းကို မနည်းမော့၍ လော့မင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူ၏ ထို အမူအရာက လေးစားသွားခြင်းနှင့် တူသည်။ သို့မဟုတ် နတ်တစ်ပါးကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရန် ဒူးထောက်ထားခြင်းနှင့်ပင် တူသည်။ လော့မင်ကလည်း သူ့ကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အခြားနေရာကို ပြန်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>"လှုပ်ရှားတော့မလား။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ "</p> <p> </p> <p>​ထိုနှစ်ယောက်လုံးကလည်း သူတို့၏ ခေါင်းထိပ်မှ စပြီး ခြေချောင်းထိပ်အထိ တုန်ရင်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကလည်း အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သွား။ "</p> <p> </p> <p>ဂျိုးစ်က အော်လိုက်သည်။ အာဒူးကလည်း ခေါင်းညိတ်၏။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လေထဲသို့ တစ်ချိန်တည်း ခုန်တက်ကာ လော့မင်ကို တစ်ချိန်တည်းတွင် တိုက်ခိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝှစ်။</p> <p> </p> <p>​(၁၀) မီတာ ကျော်ကျော်ခန့် မြင့်မားသော ကြီးမားသော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်က ကောင်းကင်ကိုပင် အုပ်မိုးကာ ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးဖြင့် အောက်ဘက်ကို အုပ်ချသည်။ သူဟာ ကြီးမားသော တူတစ်လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး လော့မင်ကို အပေါ်မှ ထုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြမ်းတယ်။ "</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်မှာ မြေကမ္ဘာ အက်ကွဲခြင်း သံချပ်ကာ သားရဲကလည်း သူ၏ မြေသား အခြေပြုစွမ်းအားများကို အသက်သွင်းလိုက်လေပြီ။ မြေပြင်မှ ဆူးချွန်များက မြောက်တက်လာကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှနေ၍ ပြိုင်ဘက်ကို ဝိုင်းသည်။</p> <p> </p> <p>​"အခု စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသွားပြီ။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က လက်ကို တစ်ချက်ယမ်းသည်။</p> <p> </p> <p>" နဂါးဖြူဟောင် တောထဲက နဂါးတိုက်ပွဲ။ "</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း။</p> <p> </p> <p>​သူဟာ လက်ကို ပက်လက်လှန်ထားရာမှ မှောက်ခုံအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင်းဖြင့် ခြေထောက်ကန်ချက် တစ်ချက်ကို ထုတ်လာသည်။ ထို ခြေကန်ချက်က ကျောက်ပေါက်ရိုက်သကဲ့သို့ လျှပ်တပြက် ကန်ချက်မျိုးဖြစ်ပြီး လေထဲမှာ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ လာသော ဆူးချွန်များအားလုံးက ကန်ချက်အောက်တွင် မြေအောက်သို့ ပြန်ကျသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လေပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် ဝက်ဝံထံသို့ သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစစ်အမှန် နဂါး လက်သီး။ "</p> <p> </p> <p>​ဝေါင်း။</p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အနှံ့ နဂါးဟိန်းသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားပြန်သည်။ မြေကမ္ဘာ ဝက်ဝံကြီး မျက်လုံးက ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူဟာ ရွှေရောင် လက်သည်း ငါးချောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားသော နဂါးကြီးက ဟိန်းဟောက်နေချိန်တွင် သွေးနီရောင် မေးရိုးပါးစပ်ကြီးက ဖြဲကားလျက်သား ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါး၏ မျက်ဝန်းတစ်စုံက ထည်ဝါမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကဲ့သို့ ဘာမှ မဟုတ်သော သတ္တဝါတစ်ကောင်က စိန်ခေါ်ရဲသည်အား လှောင်ပြောင်နေသည်နှင့် တူသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူဟာ အမှန်ပင် ဖုန်လောက်ပင် ထုထည် မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လော့မင်၏ ၃ မီတာ မြင့်သော အမြင့်နှင့် သူ၏ ၁၀ မီတာ ကျော်သော အမြင့်ဟာ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရချေ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူကသာ အမှန်ပင် သေးငယ်သူဟု ခံစားသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း။</p> <p> </p> <p>​အစစ်အမှန် နဂါးလက်သီးက ဘာကိုမှ မရှောင်သလို တွန့်လည်း မတွန့်ဆုတ်သွားခဲ့ဘဲ မြေကမ္ဘာဝက်ဝံ၏ ကြီးမားသော တူကြီးကို ထိုးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခရက်... ခရက် ခရက် ခရက်... ။</p> <p> </p> <p>သူဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို တဖြည်းဖြည်းချင်းစီ ကွဲအက်လာသည်။ ထို့နောက် တစ်စက္ကန့်တွင် မရေတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သည်။ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လက်နက်ကို ကွဲကြေအောင် လုပ်ပြီးနောက် အစစ်အမှန် နဂါး၏ အရှိန်အဟုန်က မလျော့သွားသေးချေ။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ယန်ရှားရဲ့ ဂုဏ်ယူရာပဲ။ တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ "</p> <p> </p> <p>ဂျိုးစ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုက ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗန်း။</p> <p> </p> <p>​တစ်စက္ကန့် အတွင်းမှာပင် သူဟာ ကျည်ဆန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ပြင်းထန်သော အရှိန်နှုန်းကို သုံး၍ နောက်ဖက်သို့ ဆုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်...။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ရှောင်ဖျင်အန်းက အချိန်မီ ရောက်လာခြင်းအားဖြင့် ဂျိုးစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် ကျောင်းသားအုပ်ဘက်သို့ ရောက်သွားကာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများ များနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>​"အစစ်အမှန် နဂါး ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ "</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာ ကွဲအက်ခြင်း သံချပ်ကာ သားရဲကလည်း လော့မင်၏ မြေသား အက်ကွဲခြင်း လက်သီးထံမှ ဆက်လက်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုဒဏ်ကို တောင့်ခံနေဆဲဖြစ်သည်။ သူဟာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ချိန်တွင် အစစ်အမှန် နဂါးက ပျောက်သွားသည်။ သူဟာ ဘယ်ညာ ရမ်းခါနေပြီး အစစ်အမှန် နဂါးကို လိုက်ရှာနေသည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါး ပျောက်သွားတယ်။ "</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချို့သော အကြောင်းအရာမျိုးကြောင့် သူ၏ ကျောမှာ ချွေးထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘာ လိုက်ရှာနေတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​ဗုန်း။</p> <p> </p> <p>​အေးစက်သော အသံထွက်သည်။ ရွှေနဂါး၏ လက်သည်းက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်ပြီး သူ၏ ဂုတ်ကို ဆွဲကိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"နဂါးဖြူဟောင် နဂါးလက်သည်း ကုပ်ချက်။ "</p> <p> </p> <p>ထိုလက်သည်းဟာ မြေကမ္ဘာ ကွဲအက်ခြင်း သံချပ်ကာ သားရဲ၏ သံချပ်ကာကို အမှန်ပင် ကွဲကြေသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ခွက်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက မြေပြင်ပေါ်သို့ မြုပ်ဝင်သွားသည်။ ခြေလက်များ အားလုံးကပင် ကျိုးကြေသွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဖြင့် တအီးအီးသာ အော်နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှုံးပေးတယ်။ ပြီးပြီ ပြီးပြီ ပြီးပြီ။ "</p> <p> </p> <p>သူဟာ ခေါင်းကို တဆက်ဆက် ညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါဆိုရင် သွားတော့။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က သူ့ကို တစ်ချက် ကောက်ယူကာ ဘေးဖက်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အဝေးသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ထိုအချိန်တွင် မြေကမ္ဘာ ကွဲအက်ခြင်း သံချပ်ကာ သားရဲက နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝီး ဝီး ဝီး...။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်မှ ဆူးချွန်တစ်ချောင်းက ထွက်ပြီး လော့မင်ထံသို့ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​စွတ်။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က ရုတ်တရက် တစ်ဖက်လှည့်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစစ်အမှန် နဂါးချီ။ "</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ထိုမြေသားဆူးချွန်က ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာ သင်ခန်းစာမှ မယူတတ်ဘူးပဲ။ ဟမ်။ ငါက ယန်ရှားနယ်မြေက ဆေးရုံနဲ့ သဘောတူညီမှု ယူထားတာ။ ငါက တစ်ယောက်ကို ပို့ပေးရင် သူတို့က ငါ့ကို ငါးသိန်းပေးမယ်တဲ့။ "</p> <p> </p> <p>အာဒူး၊ မင်းက ဒေါသထွက်စရာ လူလို့ ပြောရတော့မယ်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ အရေးပေါ် ကုသဆောင် စီးပွားရေး လက်တွဲဖော် အနေနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်ပေးပါဦး။ "</p> <p> </p> <p>သူက ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ အရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဗန်း။</p> <p> </p> <p>​သူဟာ အာဒူး၏ ခေါင်းပေါ် ဖနောင့်ဖြင့် တက်ပေါက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗန်း ဗန်း ဗန်း...။</p> <p> </p> <p>သုံးချက် ဆက်ပေါက်ပြီးနောက် ခေါင်းက သွေးသံရဲရဲ ထွက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မြေကမ္ဘာ ကွဲအက်ခြင်း သံချပ်ကာ သားရဲ၏ သံချပ်ကာထဲသို့ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်း ထိုးဖောက်ဝင်၍ အသားကို ထိုးသည်။</p> <p> </p> <p>​"မြေကမ္ဘာ ကွဲအက်ခြင်း သံချပ်ကာ သားရဲတဲ့လား။ ဒီသံချပ်ကာ မရှိရင် ဘာကို ကွဲအက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ကို ပြပေးစမ်းပါဦး။ "</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ဗန်း ခနဲ အသံထွက်လာသည်။ လော့မင်ဟာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ညှစ်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် မြေကမ္ဘာကွဲအက်ခြင်း သံချပ်ကာသားရဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"အား။ မလုပ်နဲ့။ "</p> <p> </p> <p>သူဟာ နာကျင်စွာ အော်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သံချပ်ကာကို ဆွဲခွာသည်မှာ အကြေးခွံတစ်ခုချင်းစီ ခွာနေသည်နှင့် တူသည်။ လော့မင်ဟာ အတွင်းထဲမှနေ၍ ကလော်ကာ လှန်ခွာလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရေးပေါ် ကုသဆောင်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ "</p> <p> </p> <p>​ခွက်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူသည် အာဒူးကို ဘေးဘက်သို့ ကောက်ပစ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခေါက်တွင် သူဟာ ဆက်လက်ပြီး ခြိမ်းခြောက် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရည် မရှိတော့ပေ။ အမှန်ပင် သတိလစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လော့မင်က ခေါင်းကို ခါယမ်း ထွက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ့ရဲ့ ချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေး ထန်မော့မော့၊ အကူအညီ လိုလား။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ထန်မော့မော့နှင့် အန်နာ၏ တိုက်ပွဲကို လက်ပိုက်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လော့မင်အသံကို ကြားသည့်အခါ အန်နာက တုန်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် လဲကျချင်သွားသည်။ လော့မင်သာ လှုပ်ရှားပြီ ဆိုပါက သူမဟာ အရှုံးပေးလိုက်ရုံသာ ရှိမည်။</p> <p> </p> <p>​"ဗြိတိန်မှ အဆိပ်ပြင်း ဘုရင်မ။ "</p> <p> </p> <p>နာမည်ကျော်သော ထိုအမျိုးသမီးဟာ လော့မင်၏ ကြောက်စရာကောင်းသော တိုက်ကွက်များကို မြင်ရုံနှင့် လန့်နေပြီသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုဘူး မလိုဘူး၊ ငါ သူမကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>ထန်မော့မော့က ခေါင်းခါပြသည်။ သူမသည် အခြားသော လူများကို အမြဲတမ်း မှီခိုနေ၍ မရချေ။ သူမ၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းများကပင် ခရီးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ အဖော်ပြုပေးနိုင်သည်။ အကြွင်းမဲ့ အနေဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ မှီခိုရမည် ဖြစ်သည်။ အခက်ခဲဆုံး အချိန်ကာလတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ကယ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်း၊ အမှန်ပဲ။ ဒီမွန်းစတား၊ ဒီ အစစ်အမှန် မွန်းစတားလို့ ခေါ်တဲ့ သတ္တဝါက တော်တော်လေးကို ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ "</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖျင်အန်းကလည်း အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်၏။</p> <p> </p> <p>"နှမြောစရာ ကောင်းတာက သူ့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် လော့မင်က ကျောင်းပေါင်းတစ်ရာ တိုက်ပွဲထဲကို ဝင်ပါနိုင်မှာပါ။ "</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖျင်အန်းက နှမြောတသဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းပေါင်းတစ်ရာ တိုက်ပွဲသည် ကျယ်ပြန့်သော တိုင်းပြည်ပေါင်း (နိုင်ငံပေါင်း) တစ်ရာက စုစည်း ကျင်းပသော ပြိုင်ပွဲမျိုးလည်း ဖြစ်ပြီး သုံးနှစ် တစ်ကြိမ် ကျင်းပသည်။ တတိယနှစ်မှ ကျောင်းသားများကသာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြပြီး အချိန်ကလည်း သုံးလသာ ကျန်သည်။ ပထမဦးဆုံး တစ်ချက်အနေဖြင့် အဓိက တက္ကသိုလ် အသီးသီးမှာ အသင်းဝင် ၁၀ ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရွေးချယ်ထားရသည့် ထို ၁၀ ယောက်က တိုင်းပြည်ကို ကိုယ်စားပြု ယှဉ်ပြိုင်ကြမည် ဖြစ်နေသည်။ နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ လော့မင်က အချိန်လွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်က ရဲ့ချန်အန်း လိုပေါ့။ သူကလည်း အဲ့ဒီအချိန်က ကျောင်းပေါင်းတစ်ရာ ပွဲကို လွဲသွားတယ်။</p> <p> </p> <p>​"အခု နှစ်တွေမှာ ယန်ရှားရဲ့ နိုင်ငံတကာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရည်က တော်တော်လေးကို သာမန် ဖြစ်နေတာ။ မဆိုးဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း ထိပ်တန်း အဆင့်ကိုတော့ မရောက်ဘူး။ အခု ယန်ရှားက ခံတပ်ကို ထိန်းနိုင်မယ့် ပါရမီရှင်ကို လိုနေပြီ။ အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဆက်ခံသူ မရှိဘူးဆိုပြီး အလှောင်ခံရတော့မယ်။</p> <p> </p> <p>​ဝေါင်း။</p> <p> </p> <p>​ကွင်းထဲတွင် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံက ရှားချင်းချန်၏ အတွေးကို ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ အုတ်ခဲတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားသော အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းယွီယန် ပဲ။</p> <p> </p> <p>သူဟာ လီထျန်းနဲ့ တိုက်ပွဲတွင် ရှုံးသွားသည်။ လီထျန်းဟာ လုံးဝ ရူးသွပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခေါင်းသုံးလုံးစလုံးက ဟိန်းဟောက်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်စရာကောင်းသော အလင်းများက ထွက်လာသည်။ မိုးကြိုးစွမ်းအား ငွေရောင် အလင်းတန်းနှင့် သွေးနီရောင် မီးတောက်များ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်စွမ်းအား သုံးခုလုံးက ရောနှောမွှေနှောက်နေပြီး ထို တိုက်ကွက်ကို ပိုမို ပြင်းထန်စေသောကြောင့် ကျောင်းယွီယန်ကပင် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူကသာ ထိုတိုက်ကွက်မျိုးကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဆိုလျှင် သူသည်လည်း အရေးပေါ် ကုသဆောင်တွင် သုံးလခန့် သွားရောက် နေထိုင်ရလာနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>​"သူက လီထျန်းကို ဘာပြောလိုက်လို့ ရူးသွားတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁၃ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save