Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၁၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောင်းယွီယန်နှင့် သဘောတူညီမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">လီထျန်းနှင့် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လွန်ခဲ့သော တစ်မိနစ်ခန့်သို့ ပြန်ပြောင်းကြည့်ရှုရသောအခါ လီထျန်းက အင်အားကုန် ထုတ်သုံးထားသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ရင်ဆိုင်ရသည့် အချိန်တွင် ကျောင်းယွီယန်က ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်ရသည်။</p> <p> </p> <p>" ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းက အစုတ်အပြတ်ဖြစ်သွားပြီလား ကောင်စုတ်လေး။ မင်းက တကယ် မတော်ဘူးပဲ။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>" မင်းက လော့မင်ဆီမှာ ရှုံးထားပြီးသား ပြိုင်ဘက်ပဲ။ ဟားဟား... ဒီလိုကောင်မျိုးက ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်ရဲသေးတယ်။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းက အော်ဟစ်ရယ်မောနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အသံထက် မြန်သော အရှိန်နှုန်းနှင့် ရွှေခြင်္သေ့ဘုရင် မိုးကြိုးတို့၏ စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ထုတ်သုံးထားသောကြောင့် သူ၏ လက်သီးချက်များမှာ မြန်ဆန်ရုံသာမက အလွန်ပင် အင်အားကြီးမားလှသည်။ အဆင့်အတန်းအားဖြင့် ယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကျောင်းယွီယန်မှာ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သော အင်အားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်တိုင် သူက ငွေအဆင့် ၁၀ တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေအဆင့် ၁ မှ လီထျန်းနှင့် ကွာဟချက်က သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ကျောင်းယွီယန်၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပြီး သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က အနက်ရောင် ဓားပေါ်သို့ တင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်ပဲဆိုရင် မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မလွယ်လောက်သေးဘူးနော် လီထျန်း။ ရုတ်တရက် မင်းနဲ့ လော့မင်ကြားမှာ ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။ "</p> <p>ကျောင်းယွီယန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီထျန်း၏ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မှုများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျောင်းယွီယန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စူးရှသော အကြည့်က တစ်ချက်လက်သွားပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>" ဒီအဆင့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးနဲ့ဆိုရင် မင်း လော့မင်ရဲ့ အရေပြားကို နာရုံတင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ဖို့တောင် ခက်ခဲသေးတယ်ဆိုတော့ မင်းက လော့မင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ "</p> <p> </p> <p>​သူ့ရဲ့ ပုံမှန် သုံးနေကျ စကားအတိုင်း ကျောင်းယွီယန်က ရပ်တန့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင် အရှိန်အဝါများဖြင့် လွှမ်းခြုံလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အားနည်းရင် မင်းပိုပြီး လေ့ကျင့်လိုက်။ အရှုံးကို လက်မခံနိုင်ရင် လာ မကစားနဲ့။ "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းယွီယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အရိပ်တစ်ထောင် ဓား။ "</p> <p> </p> <p>​ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...။</p> <p> </p> <p>​အရိပ်မပြတ်နိုင်သော ကိုယ်ပွားများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လာကာ လီထျန်းကို ဓားများဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပုရွက်ဆိတ်လို ကောင်... ငါက မင်းနဲ့ နည်းနည်း ကြာကြာ ကစားပေးမလို့ကို။ အခုတော့ ငါ မင်းကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်တော့မယ်။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လီထျန်းသည် အာဏာရှိသူတစ်ယောက်၏ သားအဖြစ် အမြဲတမ်း မာနကြီးသူဖြစ်သည်။ အရှိန်အဝါ ကြီးမြတ်သော ရှန်းဟိုင်နယ်မြေတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် စစ်အကျိုးပြုမှတ်တမ်းများကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို သိမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဖန်လုံအိမ်ထဲမှ ပန်းတိုင်းကို အထင်သေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကျောင်းယွီယန်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>" လော့မင်က ငါ့ကို ရန်စတာ အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတောင် ငါ့ကို ရန်စရဲတယ် ဟုတ်လား။ မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင် ထင်နေတာလဲ။ "</p> <p>လီထျန်းက အော်ဟစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဧကရာဇ် သုံးပါး စုစည်းမှု... လောကကြီးကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ အမျက်။ "</p> <p> </p> <p>​သားရဲခေါင်း သုံးခေါင်းလုံးက အခြေခံ စွမ်းအင်များကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို စုပ်ယူပြီး လေထုတစ်ခုလုံးက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။ လေထဲတွင် ရွှေ၊ ငွေ၊ သွေးနီရောင် မီးတောက်များက ဟုန်းခနဲ ထတောက်လာပြီး နေဝင်ချိန်မှ အလင်းတန်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရေတံခွန်အလား စီးကျလာကာ အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအင် ထုတ်လွှတ်မှုမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် ကြည့်ရှုသူအားလုံး၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အုပ်စိုးရှင်၏ သားဖြစ်သူ လီထျန်းမှာလည်း အင်အားမျိုးစုံကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ သူတို့ကသာ အဆင့်တူလျှင် ရလဒ်မှာ မသေချာလောက်သော်လည်း အဆင့်ကွာဟချက်အရ ကျောင်းယွီယန်က မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​"ဟား... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူနဲ့ ရွှေအဆင့်ကြားက ကွာဟချက်က ကြီးမားတုန်းပဲ။ "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းယွီယန်က ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။ လော့မင်... အခု မင်းအလှည့်။ "</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​ထိုခဏတွင် လေဆာကဲ့သို့သော အလင်းတန်း မုန်တိုင်းက ကျောင်းယွီယန်ကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သုံးရောင်ခြယ် မုန်တိုင်းအလင်းတန်းကြီးဖြင့် လွှမ်းခြုံခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ တောင်ကုန်းတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသလိုမျိုး သူသည် အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ကျောင်းယွီယန် ရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျောင်းယွီယန် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းကြောင့် လီထျန်း၏ နောက်ထပ် ပြိုင်ဘက်မှာ လော့မင် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ပွဲကြည့်စင်၏ အဝေးဆုံးနေရာတွင် ပုံရိပ်အချို့က ရပ်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို ရီရှိ... သူက လီထျန်းကို ရှုံးသွားပြီ။ "</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က ပြောသည်။ ကျောင်းယွီယန်နှင့် ဆင်တူသော လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး သူသည် ကျောင်းယွီယန်၏ အစ်ကို ကျောင်းရီရှိ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>" အရူး... သူကိုယ်တိုင်က လော့မင်ကို မနိုင်နိုင်မှန်း သိတဲ့အတွက် လော့မင်အတွက် လီထျန်းရဲ့ အင်အားကို စမ်းသပ်ပေးလိုက်တာ။ ကျေးဇူးအကြွေး တင်သွားပြီ။ သူက သည်းခံခြင်းနဲ့ပဲ တန်တယ်။ ဒီမိသားစုရဲ့ သိက္ခာကို ချနေတာပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းရီရှိသည် ယန်ရှားတက္ကသိုလ်၏ တတိယနှစ် ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး သူ၏ အတန်းတွင် ထိပ်ဆုံး ၃ နေရာအတွင်း ဝင်ရောက်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်တပ်ထဲတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်လိုက်များစွာက အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး များစွာသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရင်း ကျော်ကြားနေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် ကျောင်းပေါင်း ၁၀၀ ပြိုင်ပွဲအတွက် ရွေးချယ်ခံထားရသူ ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းယွီယန် ကျော်လွှားချင်သော ပန်းတိုင်လည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ယွီယန်က ဒီလို ရွေးချယ်ခဲ့လဲ ငါ နားမလည်ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>နောက်လိုက်တစ်ယောက်က မေးရာ ကျောင်းရီရှိက ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ လော့မင်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိထားလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ "</p> <p>သူ၏ အကြည့်က ဒဏ်ရာ အလိမ်းလိမ်းနှင့် ညည်းတွားနေသော ကျောင်းယွီယန်ထံ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ အရူးညီ..."</p> <p> </p> <p>​အမှန်စင်စစ် ကျောင်းယွီယန်က သူနှင့် လော့မင်ကြားက ကွာဟချက်ကို သိမြင်သွားခဲ့သည်။ မနေ့ညက ရဲ့ပုရှင်က ထိုနေရာသို့ အရင်ရောက်လာသည်ဟု အားလုံးက ထင်နေကြသော်လည်း ကျောင်းယွီယန်ကသာ အရိပ်ထဲမှနေ၍ တစ်ပွဲလုံးကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့မင်၏ အင်အားက အပြည့်အဝ မထုတ်ထားသော်လည်း သူနှင့် လော့မင်ကြားတွင် ကွာဟချက် မည်မျှကြီးမားကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယနေ့ လီထျန်းနှင့် တိုက်ပွဲအပြီးတွင်လည်း လီထျန်းထက် လော့မင်က ပို၍ သေချာပေါက် အင်အားကြီးနေသည်ကို သိမြင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းက ဒီလောက် မြန်မြန် ရှေ့တက်လာမယ် မထင်ထားဘူး...။ ဟင်း...။ မင်းနဲ့အတူတူ တစ်ခေတ်တည်းမှာ မွေးလာရတာက ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းပြီး စိန်ခေါ်ခံရသလိုပဲ။ လော့မင်။ မင်းက ကြယ်ပွင့်တွေရဲ့ ပါရမီရှင်တိုင်းကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကို ငါစောင့်နေမယ်။ "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းယွီယန်က တွေးတောနေသည်။ မည်သည့်အခါမျှ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော်လည်း ထိုအရာကို ပန်းတိုင်တစ်ခုအဖြစ် ထားရှိကာ ဆက်တိုက် ကြိုးစားနေရခြင်းမှာ ကျောင်းယွီယန်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က လီထျန်းရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွှမ်းမိုးစွာ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ကျောင်းယွီယန်။ ငါ ဒီနေ့ လီထျန်းကို မင်းအတွက် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ မင်း ငါ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်လား။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က မေးလိုက်သည်။ ကျောင်းယွီယန်က အားတက်သရောဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>" ရတာပေါ့။ ငါ ချူချင်နင်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့မယ်။ "</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ချူချင်နင်ကလည်း ရှားချင်းချန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေရင်း လဲကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းယွီယန်... နင် ငါ့ကို ဆွဲမထည့်နဲ့။ "</p> <p> </p> <p>သူမက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။</p> <p> </p> <p>" ဘာဖြစ်လဲ... မင်း လော့မင်ကို လောင်းကြေးစားကြေး အကြွေးတင်နေသေးတာပဲလေ။ "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းယွီယန်က ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီလေ... ငါ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို လက်ခံတယ်။ "</p> <p>လော့မင်က ဆိုသည်။ သူ၏ အနားတွင်လည်း ရိုးရှင်းသော စစ်သည်တော် တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေပြီဖြစ်သော အဖွဲ့ဝင်များ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>" မင်း... မင်းက ငါ့ကို အလဲအလှယ်လုပ်ဖို့ သဘောထားနေတာလား။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ သားရဲခေါင်း သုံးခေါင်းကလည်း အဖြူရောင် အလင်းတန်းများကို မှုတ်ထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်ကို မြင့်တက်စေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အာ...။  မင်း သိသွားပြီပဲ လူကြီးမင်း... အလဲအလှယ် ပစ္စည်း။ ကြည့်... လီထျန်းပဲ ဒဏ်ရာရနိုင်တဲ့ လောကက ပေါ်လာတော့မယ်။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ပြောလိုက်ရာ လီထျန်းက အော်ဟစ်ကာ ခုန်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... သေတော့။ "</p> <p> </p> <p>​"ဒီတစ်ခေါက်မှာ မင်းကို ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါမင်းကို တောရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လို ခြေမွပစ်မှာ။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းက အော်ဟစ်နေသော်လည်း လော့မင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပဲ... ဆက်ကြည့်ရအောင်။ "</p> <p> </p> <p>​ပွဲကြည့်စင်တွင် ကျောင်းရီရှိက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငွေအဆင့် ၇ နဲ့ ရွှေအဆင့် ၁ ကြားက ကွာခြားချက်ကို မပြောနဲ့ဦး... SSS အဆင့် ပါရမီရှင် ဖြစ်နေတဲ့အလျောက် နှစ်ယောက်လုံးက အကန့်အသတ်ကို နှစ်ဆလောက် ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့သူတွေပဲ။ လော့မင်က ဒီကွာဟချက်ကို ဘယ်လိုကျော်နိုင်မှာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>သူက တွေးတောနေသည်။ သို့သော် လော့မင်၏ အင်အားမှာ လူအများ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"လီထျန်း... မင်း မှားတာ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ မနေ့ညက မင်းကသာ ကယ်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရတာ။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ဆိုလိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင် ဝါးမြိုခြင်း လှံတံ၏ စွမ်းအားက အံ့မခန်း ပြင်းထန်လာသည်။ လော့မင်သည် လှံတံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လီထျန်းရှိရာသို့ အားကုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဆုံးအစမဲ့ ခုတ်ထွင်းခြင်း။ "</p> <p> </p> <p>"အဆုံးအစမဲ့ ဝါးမြိုခြင်း။ "</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁၄ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save