Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၁၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​အကန့်အသတ်မဲ့ ဝါးမြိုခြင်းက ပြန်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>" ကိုယ်ပိုင်အင်အားနဲ့ မင်းကို အနိုင်ယူမယ်။အရှင်သခင်ရဲ့ သားဟုတ်လား။ လိပ်တစ်ကောင်ပါပဲ။ "</p> <p> </p> <p>လက်သီးချင်း ရိုက်ခတ်မိသွားတဲ့အခါ ရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်းများကပင် လင်းလက်ပြီး မိုးခြိမ်းသံများက ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးနီရောင် မီးတောက်ကလည်း ဟိန်းဟောက်၏။ စင်မြင့်တစ်ခုလုံးက ပြိုကျပြီး အခြေပြုစွမ်းအင် လှိုင်း လှုပ်ခတ်မှု တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်းက ပေါ်ထွက်လာကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာလို့ လူသစ်တစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ဝုန်းဒိုင်းကြဲဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တာလဲ။ ဒုတိယနှစ်တွေတောင် ဒီလောက်အထိ မလုပ်နိုင်ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>" ဘုရားရေ... လီထျန်းက အင်အားကြီးမားမှန်း သိပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကလည်း တောင်တန်းနဲ့ မြစ်ပြင် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ဖောက်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူ့မှာ ရွှေအဆင့် အင်အားလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ လော့မင်က ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူက ငွေအဆင့် ၇ ပဲ ရှိသေးတာကို လီထျန်းနဲ့ သရေနီးပါး ကျအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်နေပြီဟုတ်လား။ "</p> <p> </p> <p>​"ငွေအဆင့် ၇ က ရွှေအဆင့် ၁ ကို ရှုံးသွားရင် လက်ခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငွေအဆင့် ၇ က SSS အဆင့် ရွှေအဆင့် ၁ ကို နိုင်သွားတာကတော့ အိမ်မက်ထဲမှာပဲ လက်ခံလို့ရမယ်။ "</p> <p> </p> <p>" ဒီကလေးရဲ့ မွန်းစတားက တော်တော်လေးကို လွန်ကဲလောက်အောင် အင်အားကြီးတယ်။ အခု သူ့ရဲ့အင်အားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပြီလို့ ငါခံစားရတယ်။ "</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖျင်အန်းက နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် သတ်ရင်းပြောသည်။</p> <p> </p> <p>" ဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီစွမ်းရည်က SSS အဆင့် မွန်းစတားတွေတောင် မပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်မျိုးပဲ။ ဒါက တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းအားဆိုတဲ့ နိယာမကို ကျော်နေပြီ။ "</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးက ပြူးပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းက မြန်ဆန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ရဲ့ချန်အန်းနှင့် ထန်ရန်ဟွာတို့ကလည်း ရှာဖွေထားသလား။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးက SSS အဆင့်ကို ကျော်လွန်တဲ့ အလားအလာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီပဲ။ မအံ့သြတော့ပါဘူး... မအံ့သြတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"SSS အဆင့်ကို ကျော်လွန်တဲ့ ပါရမီမျိုးမှပဲ ကျောက်စိမ်းနတ်နဂါး အဆင့်ရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပိုမြင့်တဲ့ မွန်းစတားအဖွဲ့တွေကို သွားယှဉ်နိုင်မှာ။ "</p> <p> </p> <p>​" အဲဒီနောက် နံပါတ်တစ် မွန်းစတားတွေကို ထပ်ကျော်ပြီး မွန်းစတား ဘိုးဘေးကိုပါ ကျော်လွန်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဆိုတော့ ဒီကောင်လေးက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မွန်းစတား ဘိုးဘေးပဲ။ "</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖျင်အန်း၏ အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲပြီး အဆုံးသတ်တွင် သူသည်လည်း အနှစ်ချုပ်လိုက်ရ၏။ လော့မင်သည် လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ညီမျှသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ရဲ့အင်အားက ရုတ်တရက်ကြီး တိုးလာတာလဲ။ ဒီစွမ်းအား လှုပ်ခတ်မှုက ငွေအဆင့် ၇ ကို ကျော်နေပြီ။ "</p> <p> </p> <p>ကျောင်းရီရှိ ကိုယ်တိုင်ကပင် မှင်သက်သွား၏။ လော့မင်က ထုတ်ပြသည့် အင်အားသည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အားကို ကျော်လွန်သွားသည်။ အရှိန်နှုန်းဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်စေ လီထျန်းထက် မလျော့တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​"ငါ နားလည်သွားပြီ။ လှံက လော့မင်ရဲ့ အသက်ပဲ။ လှံ မရှိတဲ့ လော့မင်ကမှ အစစ်အမှန်။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင် လှံကိုင်ထားတာကို မြင်လျှင် ကံကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်တော့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့ရဲ့အင်အားကို ဖိနှိပ်ထားလို့။ ဒါဆိုရင် ရှင်သန်မှု မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်။ လှံကို ချလိုက်ရင်တော့ သေတော့။</p> <p> </p> <p>"အဆင့်တွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်စမ်းပါ။ လီထျန်းက လော့မင်ထက် အားမနည်းဘူး။ ဆိုတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောချင်တာလား။ "</p> <p> </p> <p>​"ငါက ရန်ရှားက... ရဲ့ချန်အန်းကလည်း ရန်ရှားကပဲ။ အချက်အလက်တွေကို ပေးဖယ်ထားလိုက်စမ်းဦး။ ငါက ရဲ့ချန်အန်းနဲ့ တူနေတယ်။ "</p> <p> </p> <p>ဒီပြဿနာက မညီမျှမှုအတိုင်း ငါ ချက်ချင်း ဖြေရှင်းနိုင်သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် တိုက်ခိုက်လေလေ အရှိန်အဝါက ပိုပြင်းထန်လာလေ ဖြစ်လာသည်။ လော့မင်၏ ခွန်အားသည် သူနှင့် လက်ရည်တူလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ လီထျန်းကလည်း သူသည် ဘာကိုမှ မထိန်းထားကြောင်း သေချာသည်။ သူသည် အင်အားအပြည့်ကို ထုတ်ထား၏။ သို့သော် သရေသားကျအောင်ပဲ လုပ်နိုင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>" ဖြစ်နိုင်တာက တကယ်ပဲ လော့မင်က သူ လီထျန်းထက် မနိမ့်ဘူးလား။ "</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ သူက ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဆင့်တူ... ဒါဆိုရင် သူက လော့မင်ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တော့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။ "</p> <p> </p> <p>" ဟေး။ လီထျန်း...။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကြောင့် ရှုံးနိမ့်တာကို ကြုံဖူးလား။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ လီထျန်း၏ နှလုံးသားက အခုန်မှားသွားပြီး ရုတ်တရက် သူသည် အလွန် မကောင်းသော ခံစားချက် ရလာသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံကပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>​"အဆုံးအစမဲ့ ဝါးမြိုမှု။ "</p> <p> </p> <p>ဝါး...။</p> <p> </p> <p>​ထောက်ထျန့်ရဲ့ ရင်ဘတ်က ကြီးမားတဲ့ ခေါင်းကြီးက ရုတ်တရက်ဆိုသလို သွေးသံရဲရဲ မေးရိုးကြီးကို ဟလိုက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွဲစုပ်အားကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်လိုစွမ်းအားလဲ။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်း၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူသည်လည်း လော့မင်က သူ့ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲစုပ်ကာ ကလော်ယူနေသလိုမျိုး ခံစားရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းအစများမှာ မြန်ဆန်စွာ ပျောက်ကွယ်လာသည်။ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ဝိညာဉ်ကိုပင် ဆွဲလှုပ်ကိုင်ကာ ခဲထုတ်နေသည်နှင့် တူ၏။</p> <p> </p> <p>​"မင်းက... မင်းက ဘယ်လိုမွန်းစတားလဲ။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းက ကြောက်သွားသည်။ သူသည် လော့မင်နှင့် အကွာအဝေး ထားသင့်သည်ဟု ခံစားရ၏။ ထိုအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေပါက သူသည် တစ်ဘဝလုံး နောင်တရရတော့မည်။ သို့ရာတွင် လော့မင်လက်က သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကြောက်သွားပြီလား။ ပြေးတော့မလို့လား။ ခြောက်ခြားသွားတာလား လီထျန်း။ မင်းကလည်း မကောင်းဘူးပဲ။ "</p> <p> </p> <p>" အရှင်သခင်ရဲ့ သားဆို... မင်းက လိပ်ပဲလား။ "</p> <p> </p> <p>လော့မင်က လှောင်သည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... ငါမင်းကို သတ်မှာနော်။ "</p> <p> </p> <p>သွေးနီရောင် နဂါး ဟိန်းသံ...။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် နဂါးဟိန်းသံကြီးက ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ လီထျန်းသည်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြပြီး သိလာရသည်မှာ သူသည် သွေးနီရောင် နဂါးဟိန်းသံကို မသုံးနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်၏။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ရွှေခြင်္သေ့ဟိန်းသံ ဖြစ်စေ ငွေနဂါးဟိန်းသံကို ဖြစ်စေ မသုံးနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် တောင်တန်းနှင့် မြစ်ပြင် လမ်းကြောင်းများတွင်ပင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော ကြောက်စရာကောင်းသော မွန်းစတားများကို မြင်ဖူးလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းကို မင်းရဲ့ အင်အားကို ပြန်သုံးပြီး အနိုင်ယူမလို့လေ။ လီထျန်း။ မျက်လုံးကို ပြူးအောင် ဖွင့်ပြီး သေချာကြည့်။ "</p> <p> </p> <p>​"နယ်မြေ တောက်လောင်ခြင်း အမျက်။ "</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်၏ အနားတွင် ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>" ဒါက... ဒါက ဧကရာဇ် သားရဲ သုံးကောင်ပဲ။ "</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ မတ်တပ် ရပ်လိုက်ကြပြီး အံ့သြမှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ဧကရာဇ် သားရဲ သုံးကောင်က လော့မင်ရဲ့ နောက်မှာ ပေါ်လာရတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>"လော့မင်က ကျောင်းယွီယန်ကို အနိုင်ယူခဲ့တာထက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကွက်ကို သုံးမလို့လား။ မဟုတ်သေးဘူး...။ အဓိက သော့ချက်က လော့မင်က လီထျန်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဘယ်လိုသုံးနိုင်နေတာလဲ ဆိုတာပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​ကြည့်ဦး... ကြည့်ဦး...။ လီထျန်းလည်း ကြောက်နေပြီ။ သူလည်း မမျှော်လင့်ထားတဲ့ပုံပဲ။ လုံးဝကို ရှိန်လောက်တယ်။ တအားကို လန်းတာပဲ။ လော့မင်ရဲ့ စွမ်းရည်က အတုယူနိုင်တာလား၊ ကူးယူနိုင်တာလား၊ စားသုံးနိုင်တာလား တစ်ခုခုပဲ။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားများ အားလုံးက မှင်သက်အံ့သြနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ ဝါးမြိုတယ်လို့ ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် လီထျန်းက ဘာလို့ မတိုက်ခိုက်ဘဲ နေနေမှာလဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို လော့မင်က ယူသွားပြီ။ "</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် အားလုံးက ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထောက်ထျန့်ရဲ့ အဆုံးအစမဲ့ ဝါးမြိုနိုင်စွမ်းရည်မှာ မိန်းမောလွန်းအားကြီးပြီး ရှိန်လောက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စွမ်းအင်ကို သုံးပြီး ထိုစွမ်းအင်ဖြင့် တစ်ဖက်သူကို ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိမည်ဆိုလျှင်ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေပြီသား ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်လည်း ကုန်ဆုံးသွားမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​"မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို နှစ်ဆမြှင့်... အခြားသူရဲ့ စွမ်းအားကို ဝါးမြို... ဒီလို မွန်းစတားမျိုးက သာမန် SSS အဆင့် မဟုတ်တော့ဘူး။ လော့မင်... မင်းမှာ ဘယ်လို ဝှက်ဖဲတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖျင်အန်းကလည်း လော့မင်ကို သေချာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည်လည်း လော့မင်မှာ ရတနာ အကြီးကြီး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ခံစားမိနိုင်၏။ ထိုရတနာကို မြေကမ္ဘာထဲတွင် တူးထုတ်လိုက်သည်နှင့် ကြယ်ပွင့်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား လော့မင် ငါ့ကို ပြန်ပေးစမ်း။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းက မရင်းနှီးသော ဧကရာဇ် သားရဲ သုံးခေါင်းကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်သည်။ သူသည် လောက တောက်လောင်ခြင်း အမျက်နှင့်အတူ မြင်မတွေ့နိုင်သော လူပေါင်းများစွာ၏ အိမ်မက်များ၊ စိတ်ကူးများ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရင်း လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးလေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်မူ ယခုအခါ ကြောက်စရာကောင်းသော အားကို ပြန်ခံစားရမည့် သူ့အလှည့် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​ထိုနောက် တစ်စက္ကန့်တွင် သုံးရောင်ခြယ် မုန်တိုင်း စွမ်းအားကြီးက ထိုးထွက်လာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။ လီထျန်း၏ မျက်လုံးကလည်း အဖြူရောင် အလင်းတန်းဖြင့် အုပ်သွားသည်။ မြင်ကွင်းကပင် မကြည်လင်တော့ပေ။ သူသည် ဘာကိုမှ မမြင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>" ဒါက... အရှုံးရဲ့ အရသာပဲ။ ဒါက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုလို့ ခေါ်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက လွင့်ထွက်သွားပြီး သုံးရောင်ခြယ် လှိုင်းများအောက်တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါက်ကွဲကာ တစစီ လွင့်ထွက်သည်။ ယခင်က ကျောင်းယွီယန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်သော် သူ၏ အခြေအနေက ပိုဆိုးသည်။ သူသည် မီတာ ရာကျော်ခန့်အထိ လိပ့်သွားပြီးမှ ထိုကွင်းပြင်၏ အပြင်ဘက်အထိ ကန်ထုတ်ခံရကာ ကျောင်းအဆောက်အဦး တစ်ခုနှင့် ဝင်ရိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်မဆိုးဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာက တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာ။ ဟူး...။ "</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က ခေါင်းခါ၏။ သို့ရာတွင် ထိုအမျက် စွမ်းအားကြောင့် လီထျန်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရည်က အနည်းဆုံး တစ်ဝက်နီးပါးခန့် လျော့ကျသွားသည်။ ယခုအချိန်မှ စတင်ပြီး အုပ်စိုးရှင်၏ သားကလည်း မထောင်လွှားနိုင်လောက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကြက်တစ်ကောင် သက်သာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မပြီးသေးဘူး။ လော့မင်က မကျေနပ်သေးပေ။ သူ့ကိုသာ ထိုမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ပေးလိုက်မည် ဆိုလျှင် လွယ်လွန်းနေပေလိမ့်မည်။ လော့မင်က လီထျန်းဆီ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... သတိမလွတ်နဲ့ဦး။ ငါ ကစားလို့ မဝသေးဘူး။ "</p> <p> </p> <p>​သူက ရှားချင်းချန်ကို တိုက်ခိုက်ရဲကတည်းက လော့မင်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးစရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။ လော့မင်က လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒရွတ်တိုက် ဆွဲရင်း အလောင်းကောင် တစ်ခုကဲ့သို့ ပြန်သွင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါပြောမယ်... မင်းကို မနက်ဖြန် နေရောင် မမြင်စေရဘူး ဆိုရင် အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ရမယ်။ လူကြီးလူကောင်းရဲ့ စကားက သက်သေပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​ထိုစကား မဆုံးခင်မှာပင် လော့မင် ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် သွေးနီရောင် အလင်း၊ သွေးနီရောင် မီးတောက်က မြောက်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနောက်တွင် တိုက်ပွဲ မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။ လီထျန်းက ယခင်က ထောင်လွှားမှုအတွက် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရန်ရှားတက္ကသိုလ် ဝင်ပေါက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဆရာက ပြောတယ်။ ဒီနေ့က သခင်လေးရဲ့ ရန်ရှားတက္ကသိုလ်က ပွဲဦးထွက်မယ့် နေ့တဲ့။ ငါ့ရဲ့ လီမိသားစုက ပွဲတစ်ခုလုံးကို မင်းမူပြီး နံပါတ်တစ် နေရာကို အရယူနိုင်မှာ သေချာတယ်။ ငါတို့က လီမိသားစုရဲ့ အရှင်သခင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ထပ်ပြီး နာမည်ကြီးအောင် လုပ်နိုင်တော့မယ်။ "</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားသည် ပြုံးနေ၏။ လီထျန်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း စွမ်းအားဖြင့် ရန်သူများ အားလုံးကို ဝါးမြိုခြေမွနိုင်ခဲ့သည့်အလား မြင်နိုင်နေသည့်အလား ဘဝင်လေဟပ်နေသော အပြုံးမျိုးကို ပြုံးနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁၅ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save