Book List

<h2 style="text-align: center;">​အပိုင်း ၁၁၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ သခင်လေးက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရှိန်အဝါ။ ဟာ... မဟုတ်ဘူး... ဟမ်...။ ငါ့သခင်လေးက အသားတုံးဖြစ်မတတ် အရိုက်ခံလိုက်ရတာလား။</p> <p> </p> <p>​သူဟာ လီ မိသားစုမှာ အုပ်စိုးရှင် လီလင်းကို ငယ်စဉ်ကတည်းက အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သော လီမိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်သည်။ သူဟာ စစ်တပ်ထဲမှာ မဟုတ်သော်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အင်အားကြီးမားသော ခွန်အားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ B အဆင့် မွန်းစတားကို နှိုးထထားပြီး ကျောက်စိမ်းပြာအဆင့် ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ကာ စစ်တပ်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူဟာ ဒီနေ့ လာရောက်ခဲ့သည်မှာလည်း တောင်တန်းနှင့် မြစ်ပြင်နယ်မြေမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် သခင်လေး၏ ပွဲဦးထွက်ပွဲကို ကြည့်ချင်၍ ဖြစ်သည်။ လီထျန်း၏ အင်အားက ရန်ရှားတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတိုင်းကို သေချာပေါက် ဖိနှိပ်ပေးလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူသည် လေးစားဖွယ်ကောင်းသော အောင်မြင်မှုမျိုးဖြင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်တည်နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုဆိုရင် ရှန်းဟိုင်က လီမိသားစုကိုလည်း အများကြီး အင်အားကြီးပြီး နာမည်ကျော်ကြားသွားစေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သူဟာ လီထျန်း ရှုံးနိုင်သော ဖြစ်နိုင်ခြေကိုပင် မစဉ်းစားထားပေ။ လီထျန်းတင် မဟုတ်ဘဲ လီလင်းကိုယ်တိုင်ပင် မစဉ်းစားဖူးပါပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား လီထျန်းဟာ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ပြင်ဖြတ်လမ်းမှ လွတ်မြောက်အောင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အမိုးအကာအောက်က ကလေးတွေက သူ့ကို ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>​ဘန်း...။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်၏ လက်သီးက သွေးနီရောင် မီးတောက်ဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ ထိုလက်သီးဟာ လီထျန်း၏ ခေါင်းကို ထိုးသည်။ သူဟာ မီတာ ၁၀ ကျော်ခန့် အကွာအဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ထစမ်း...။ မင်းကို မင်း အင်အားကြီးတယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လီမိသားစု အရှင်သခင်ရဲ့ သားဆို... ဟားဟား... ဘာမှလည်း အသုံးမကျဘူး။ "</p> <p> </p> <p>လီထျန်းဟာ ထထချင်း ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြစ်နေပြီး မြင်ကွင်းက ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လော့မင်... မင်း မလွန်လာနဲ့။ "</p> <p> </p> <p>သူဟာ အံကိုခဲပြီး အသိစိတ် မပျောက်သွားအောင် ထိန်းနေကာ လော့မင်ကို လှမ်းအော်သည်။ သူ လီထျန်းက ရှုံးသွားသော်လည်း အရှင်သခင်၏ သားဖြစ်နေသေးသည်။ ဒါကို အများရှေ့မှာ အရှက်ခွဲခံရလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။</p> <p> </p> <p>"သူ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် အတင့်ရဲတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​"ဟဲ... စိတ်ဓာတ်သေးသိမ်တဲ့ကောင်။ မင်းက အငြိုးမခံသေးဘူးဆိုရင်လည်း အငြိုးခံလာတဲ့အထိ ငါက ရိုက်နှက်ပေးရတာပေါ့။ "</p> <p> </p> <p>​ဘန်း...။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ လီထျန်းက မတ်တတ်ရပ်လာသည့် အချိန်တိုင်းလိုလို သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လဲသွားအောင် လက်သီးဖြင့် ထိုးချသည်။ တစ်ချိန်က အင်အားကြီးမားသော လီထျန်းဟာ ညှိုးနွမ်းနေသည့် ဖျားနာနေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မထောင်လွှားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဘန်း...။</p> <p> </p> <p>​သူ့၏ ပုခုံးကို ခြေထောက်ဖြင့် တက်နင်းနေသည်။ လီထျန်းက မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>" ဒူးထောက်။ "</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​သူ့၏ ဒူးနှစ်ဖက်က မြေပြင်ကို ရိုက်ချသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပုခုံးပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက် တင်ထားသော လော့မင်က အပြစ်သားကို စီရင်ချက်ချနေသော ဘုရင်တစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>" အာ...။ မင်း တအားလွန်လာပြီ။ "</p> <p> </p> <p>ဒူးထောက်သည့် အရှက်ခွဲခံရသော ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သည့် လီထျန်းက အော်ဟစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ဂိတ်ဝမှ ဝင်လာခါစ လီထောင်ကလည်း ကစားကွင်းသို့ အပြေးလာရင်းမှ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးက ရူးနေပြီ... မဟုတ်ဘူး... သခင်လေးက စိတ်ဖောက်တော့မယ်။ သူက ဒီကလေးစုတ်နဲ့ လူသိရှင်ကြား ပြိုင်ပွဲလောက်မှာတင် အပျော်လွန်နေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အား...။ ကြည့်ရတာ အရင်က သူ့ရဲ့ ဘဝက အရမ်း ခက်ခဲခဲ့တယ် ထင်ပါတယ်။ "</p> <p> </p> <p>လီထောင်၏ မျက်နှာတွင်ပင် အပြုံးက ပေါ်လာသည်။ သခင်လေး၏ အသံက နာကျင်သလို ဖြစ်နေသည့် ကိစ္စကိုမူ လီထောင်ကလည်း သခင်လေးဟာ ယာယီအားဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ခဏချင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းဟုသာ တွေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>​လီထျန်းက ဧကရာဇ် သားရဲ သုံးခေါင်း အသွင်ပြောင်းလဲပြီး ရန်ရှားမှ ဂုဏ်ယူရသော ကျောင်းသားများ အားလုံးကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်း ကင်းစင်နေသည့် မြင်ကွင်းကိုပင် တွေးကာ ကျေနပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကို မလာခင်က သခင်က လော့မင်ဆိုတဲ့ ကျောင်းသားအကြောင်း ငါ့ကို အထူးတလည် ပြောလိုက်သေးတယ်။ အဲဒီကလေးက သခင်ရဲ့ ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုပဲ။ သက်သေမရှိဘူးဆိုပေမယ့်လည်း ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုမှာ သက်သေမှ မလိုတာ။ သူတို့ ဘာလုပ်ချင်တယ် ဘာ မလုပ်ချင်ဘူးလဲ ဆိုတာပဲ ရှိတာ။ "</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးက ထိပ်တန်းကျောင်းသား... ဆိုတော့ သခင်လေးရဲ့ အာရုံစိုက်ရာ ဖြစ်လောက်တယ်။ အခုအချိန်လောက်ဆိုရင် သူဟာ ခြေထောက်အောက်မှာ နင်းခြေခံရပြီး သေကာနီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ ဒါက လီမိသားစုကို ရန်စတဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ။ "</p> <p> </p> <p>"အပြင်မှာ သေသွားတဲ့ ကလေးမက တရားမဝင်သား မျိုးမစစ်ဆိုရင်တောင် လီမိသားစုရဲ့ သွေးက စီးနေတုန်းပဲလေ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါကို အဆင့်နိမ့်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်က လာထိစရာလား။ "</p> <p> </p> <p>လီထောင်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ခပ်မြန်မြန် သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​လီထျန်းဟာ လော့မင်၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းခြေခံရပြီး သေကာနီး ဖြစ်နေလေပြီ။ လွန်ကဲလွန်းသော အရှက်ခွဲခံရသည့် ခံစားချက်နှင့် ပိုင်းခြားရခက်သော နာကျင်မှုများက သူ့အား သတိလစ်မတတ် အသိလွတ်လာစေသည်။ သူ၏ ထိုသို့ ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်မျိုးတွင် ရှန်းဟိုင် ရှိုးကွမ်၏ တိုက်ပွဲနယ်မြေမှ လေးစားဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသလို အသိဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တယ်... အဲဒီတုန်းက အဲဒီလူ...။ ဒါပေမဲ့ အခု...။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထိုလူဟာ ဗုံးပေါက်ကွဲသလို ပျောက်ကွယ်သွားကာ သွေးနီရောင် လှံကိုင်ထားသော အရိပ်က အစားထိုးသွားသည်။ ထိုအရိပ်က နောက်သို့ အသာငဲ့ကြည့်သည်။ ထိုအကြည့်ကပင် လီထျန်း၏ ကျောတစ်လျှောက် အေးစက်သွားစေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လော့မင်ဟာ သူ၏ အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာ ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​"သခင်လေး... အဲဒါ သခင်လေးလား။ "</p> <p> </p> <p>မေးခွန်းထုတ်သော အသံ တစ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။ လီထောင်ဟာ ကစားကွင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျောင်းသားများက ပိတ်ဆို့ထားသော တိုက်ပွဲဝင် စင်မြင့်ကို မြင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် အရှေ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်၏ အော်သံကိုသာ ကြားရသည်။</p> <p> </p> <p>" တော်တယ်... အရမ်းတော်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>သူက တွေးသည်။ သခင်လေးက ရန်ရှားတက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းသားပေါင်းများစွာကတောင် အားပေးရလောက်အောင် ဂုဏ်အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေပြီပဲ။ ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူဟာ အုပ်စိုးရှင်ရဲ့ သားပဲလေ။ ဘယ်နေရာကို သွားသွား လူအုပ်ရဲ့ အာရုံစိုက်ခံရတဲ့ သူပဲ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက လီထျန်းကို နာကျင်ပြီး အော်ဟစ်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်တာ။ "</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီထောင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားမိလိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ သူ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းနေပြီ ထင်တယ်။ ထို့ကြောင့် သူဟာ လူအုပ်ကို အတင်းတိုးဝှေ့သွားပြီး စင်မြင့်အနားသို့ သွားလိုက်သောအခါမှသာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်။ သူ၏ သခင်လေးက ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိုက်ခံရပြီး ပြိုင်ဘက်၏ အရှေ့တွင် အလွန်တရာ အရှက်ခွဲခံရသော ပုံစံမျိုးဖြင့် ဒူးထောက်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက လီထောင်၏ ကျောတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေသည်။ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ဦးခေါင်းခွံကို လာခွဲသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူ့ သခင်လေးက အရမ်းအင်အားကြီးတာလေ။ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ပြင် ခံတပ်က ငယ်ရွယ်တဲ့ ပါရမီရှင်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲနယ်မြေကိုတောင် မမြင်ဖူးတဲ့ ကလေးတစ်အုပ်က ဖိနှိပ်တာကို ခံနေရတာလဲ။ နောက်ပြီး ပိုဆိုးတာက သခင်လေးကို ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အကောင်က လော့မင်ဆိုတဲ့ ကောင်ထင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက...။</p> <p> </p> <p>လီထောင်၏ နှလုံးသားတွင် မကောင်းသော ခံစားချက် ရလာသည်။ အစောပိုင်းက ကြားခဲ့ရသော အော်ဟစ်အားပေးသံများက သခင်လေးကို အားပေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနိုင်ကျင့် နှိပ်စက်ခံရသောကြောင့် မုန်းတီးမှု နာကျည်းချက်တို့ဖြင့် အော်ဟစ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်လိုက်တာ...။ ဒီကျောင်းသားက သူ့ရဲ့သခင်လေးကို ဘယ်လိုတောင် အရှက်ခွဲရဲတာလဲ။ ဟမ်။ ရှန်းဟိုင်က လီမိသားစုရဲ့ မျက်နှာကို နင်းခြေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>​အုပ်စိုးရှင် လီလင်းက ကိစ္စနှစ်ခုကို တန်ဖိုးအထားဆုံးပဲ။ တစ်ခုက မိန်းမ၊ နောက်တစ်ခုက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ။ အခု အုပ်စိုးရှင်ရဲ့ သားက အရှုံးသမားလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကောင်၏ အရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေရတယ်။ ဒီသတင်းကသာ ရှန်းဟိုင်ရဲ့ အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းထဲကို ပျံ့သွားရင် လီ မိသားစုက ဟာသ ဖြစ်တော့မှာပဲ။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် လော့မင်၏ လောင်ပြောင်သော စကားလုံးများက သူ့ကို ဒေါသဖြင့် တုန်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p>"အုပ်စိုးရှင် လီ မိသားစု ဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ မင်းက ခေါင်းကို အစွမ်းကုန် မြှောက်ထားတဲ့ လိပ်တစ်ကောင်ထက် မပိုဘူး။ "</p> <p> </p> <p>လီထောင်က ဒေါသထွက်သွားသည်။ လီထျန်းက လိပ်ဆိုရင် သူ့သခင် လီလင်းက ဘာလဲ။ လိပ်ကြီးလား။ ပထမအမွေးတောင် အကုန်အစင် မရှိသေးတဲ့ အကောင်က သူ့သခင်ကို ဘယ်လိုတောင် အရှက်ခွဲရဲတာလဲ။ လုံးဝ သည်းခံလို့ မရဘူး။</p> <p> </p> <p>"ရပ်စမ်း။ "</p> <p>လီထောင်က အော်သည်။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်နှင့် လီထျန်းက အသံလာရာဘက်သို့ မော့ကြည့်လာသည်။ လော့မင်၏ မျက်လုံးက သံသယများဖြင့် ပြည့်နေပြီး လီထျန်း၏ မျက်လုံးက တောက်ပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးထောင်... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး။ "</p> <p> </p> <p>ထိုအော်သံက လော့မင်အား တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံကို သိသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုတော့ ရှန်းဟိုင် လီမိသားစုက ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက နေဦး ဆိုတိုင်း ငါ နေရမှာလား။ ဒါက ရန်ရှားတက္ကသိုလ်လေ...။ ရှန်းဟိုင်ရဲ့ လီ မိသားစုမှ မဟုတ်ဘဲ။ နောက်ပြီး ဒီမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဆရာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဘယ်လိုများ သူ့ကို ထိနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားက ရပ်လို့ပြောတိုင်း ငါ ရပ်မယ် ထင်လို့လား။ ငါ မျက်နှာပျက်မသွားဘူးလား။ "</p> <p> </p> <p>​ဘန်း...။</p> <p> </p> <p>​လော့မင်က လီထျန်းကို ကျောပိုးကန်ချက်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကန်ချပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီထျန်း၏ ပါးကိုပင် ဖနောင့်ဖြင့် ပေါက်သည်။ လီထျန်း၏ ခေါင်းက ကွင်းထဲသို့ပင် မြုပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ လော့မင်က အဖြူရောင် လေများကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သူ့၏ အကြည့်က လီထောင်ထံသို့ အေးစက်စွာ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားကသာ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါက ခင်ဗျားရဲ့ သခင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ "</p> <p> </p> <p>​လီထောင်၏ မျက်ဝန်းက အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူဟာ ထိုမျှလောက် ထောင်လွှားသော အကောင်မျိုးကို မမြင်ဖူးသေးပေ။ သူဟာ လီလင်း၏ သီးသန့် အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်သည်။ ရှန်းဟိုင်မှာ အခြားသော အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများ၏ ခေါင်းဆောင်များကပင် သူ့ကို လေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံရသည်။ ဒါကို ဒီနေ့မှာတော့ သားဖြစ်သူထက်ပင် ငယ်သေးတဲ့ ကောင်စုတ်တစ်ကောင်က သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းရဲသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့ တန်လို့လား ဟမ်။ မင်း ငါ့သခင်လေးကို မလွှတ်သေးဘူး ဆိုရင်...။ "</p> <p> </p> <p>​ဘုန်း...။</p> <p> </p> <p>​လီထောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပြာရောင် အလင်းတန်းက မြောက်တက်လာသည်။ ကြီးမားလွန်းသော ပင့်ကူကြီး တစ်ကောင်က ကွင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက သလင်းသားလို ပြောင်လက်နေသည်။ သူ့၏ အမြီးရှည်ကြီးကလည်း ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ စုဝေးလျက်သား အဆိပ်အလင်းတန်းကို ဖော်ထုတ်ကာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော လက်မကြီး တစ်စုံကလည်း အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပုံ ပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါဟာ B အဆင့် မွန်းစတား အဆိပ်ပြာ ပင့်ကူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း မလွှတ်ရင် ငါ မင်းကို သတ်မှာ။ "</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁၆ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save