“ ဟူး… ”
ကျိုးယွမ်ဖေးနှင့် တခြားလူများ ထွက်သွားပြီးနောက် အလွန်ကြာရှည်သော သက်ပြင်းချသံက တောင်ထိပ်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သက်ပြင်းချသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် လျော့တိလျော့ရဲဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးအိုတစ်ယောက်က အပြင်သို့ ထွက်လျှောက်လာသည်။ သူက လက်ထဲမှာ ခရမ်းရွှေရောင်ဗူးသီးခြောက်ကို ကိုင်ထားပြီး လောကကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ပညာရှိအမူအရာရှိ၏။ သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်။
" အနှစ်တစ်သောင်းကုန်ဆုံးသွားပြီ… ခရမ်းရွှမ်ကုန်းမြေက ဒီအခြေအနေထိ နိမ့်ကျသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး… တစ်ချိန်က ဂုဏ်သတင်းကျော်ဇောပြီး အစွမ်းကြီးမားခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက အခုတော့ ကြောင်ပေါက်လေး ခွေးပေါက်လေးတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ… သူတို့ဆီမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမွေအနှစ်တစ်ခုတောင် မကျန်ရှိတော့ဘူး… အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကောင်းကင်တစ်ခွင်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာကို ဘယ်သူတွေ မှတ်မိဦးမှာလဲ… မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေက ကြယ်တွေနဲ့ လကို ခူးဆွတ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ခြယ်လှယ်နိုင်တဲ့အထိ အင်အားကြီးမားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူတွေ သတိရဦးမှာလဲ… အောင်မြင်ခြင်းနဲ့ နိမ့်ကျခြင်းက တကယ်တော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေထဲက ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုပဲ… ဟူး… ”
သူ၏ စကားများထဲမှာ အဆုံးမဲ့သော စိတ်ခံစားချက်များနှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်အတွေးများ ပါဝင်နေသည်။ နောက်ဆုံးမှာ အရာအားလုံးက သက်ပြင်းချမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ အရက်သမားအဖိုးကြီး… မျိုးဆက်တိုင်းမှာ ပါရမီရှင်တွေ ထွက်ပေါ်လာကြတယ်… သူတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို အနှစ်တစ်သောင်းကြာအောင် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားကြတယ်… ဒီလိုမြင်ကွင်းတွေကို မင်းနဲ့ငါက အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် မြင်ဖူးပြီးပြီ… ဒီကုန်းမြေရဲ့ သက်ရှိတွေမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်တွေ ရှိတယ်… အဲ့ဒါက ဟိုးအရင်ကတည်းက မင်းနဲ့ငါ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ မသင့်တော်ခဲ့ဘူး ”
ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် အဖိုးအို၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က လေထဲမှာ ဘွားခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့မှာ ပခုံးအထိ ကျဆင်းနေသော ဆံပင်ရှည်ရှိသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ဓားသွားပမာ ထက်ရှပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ခွန်အားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ့မှာ အေးတိအေးစက် အမူအရာရှိသည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်အရာကမှ သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မဖမ်းစားနိုင်သည့်အလားပင်။
“ မိစ္ဆာသခင်… မင်းလည်း ရောက်လာတယ်လား ”
ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် အဖိုးအိုသည် ဝတ်စုံနက်အမျိုးသား၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကို မအံ့ဩပေ။ သူက လက်ထဲမှ ဘူးသီးခြောက်ကို အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မွှေးပျံ့သော ဝိုင်အနံ့က လေထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုဝိုင်အနံ့ကို ရှူလိုက်ရုံဖြင့် ယစ်မူးသွားနိုင်သည်။ သူက ဝိုင်ကို ပါးစပ်အပြည့် တစ်ငုံသောက်ပြီးလျှင် ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ ခရမ်းရွှေကုန်းမြေက လောကအားလုံးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်တယ်… အခု မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက နိမ့်ကျသွားပြီ… လူသားမျိုးနွယ်က မြင့်တတ်လာတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့က အတိတ်တုန်းက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ အဝေးကြီး လိုနေသေးတယ်… မိုးကောင်းကင် ဘယ်အချိန် ပြိုကျလာမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ… မိုးကောင်းကင်ပြိုကျလာတဲ့အခါ ဘယ်သူက တားဆီးပေးမှာလဲ… နောက်ဆုံးမှာ ကုန်းမြေထဲက သက်ရှိဘီလီယံပေါင်းများစွာက အသက်ဆုံးရှုံးကြရလိမ့်မယ် ”
“ စိတ်မကောင်းစရာပဲ… စိတ်မကောင်းစရာပဲ… စိတ်မကောင်းစရာပဲ… မိုးမြေကို မေးကြည့်ချင်တယ်… အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီးက ဘယ်သူလဲ… ”
ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် အဖိုးအိုက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပုံရိပ်က တောင်ထိပ်ပေါ်မှ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းခွန်အားကို ထုတ်လွှတ်နေသော ဝတ်စုံနက်အမျိုးသားသည်လည်း နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တောင်ထိပ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤနေရာမှာ အစောနက မည်သူမှ ရှိမနေခဲ့သည့်အလားပင်။ ယင်းက အတော်လေး ထူးဆန်းသည်။
တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲတွင် အရေအတွက်များပြားသော ကျင့်ကြံသူများသည် တောင်တန်းထဲသို့ အစုအဖွဲ့လိုက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် တောင်တန်းဒေသထဲ၌ လေထုက အလွန်တင်းကျပ်နေသည်။ တောင်တန်းဒေသထဲမှ သက်ရှိများသည် အသိဉာဏ်မရှိသော တိရိစ္ဆာန်များ မဟုတ်ကြချေ။ တောင်တန်းဒေသထဲမှ ငှက်များနှင့် တိရိစ္ဆာန်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ မြန်ဆန်စွာ သတင်းပို့ကြသည်။
တောင်တန်းဒေသ၏ အလယ်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ရှိသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက တစ်နှစ်ပတ်လုံး တည်ရှိနေသည်။ အဖြူရောင်အခိုးအငွေ့များက နေရာတိုင်းမှ ပေါ်ထွက်နေသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါပုံပေါ်သော ဂန္ဓမာပန်းပွင့်များက နေရာတိုင်းမှာ ရှင်သန်ပွင့်လန်းနေကြသည်။ အမျိုးအစားစုံလင်သော ဂန္ဓမာပန်းပင်များက မြင့်မြတ်ထည်ဝါခြင်း၊ ကြော့ရှင်းတင့်တယ်ခြင်းကို ဖော်ပြနေကြသည်။
ရှေးခေတ်ကတည်းက ဂန္ဓမာပန်းကို ပန်းဘုရင်မဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ဂန္ဓမာပန်းသည် မြင့်မြတ်ခြင်း၊ ထည်ဝါခြင်း၊ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိခြင်းနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်း၏ အမှတ်သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ထန်မင်းဆက်၏ ဒဏ္ဍာရီထဲတွင် ဝူဇီထျန်သည် ဆောင်းရာသီအချိန်တွင် ပန်းဥယျာဉ်ထဲ၌ လှည့်လည်ကစားရန် ဆန္ဒရှိသည်။ သူက စိတ်ပျော်ရွှင်ချင်သောကြောင့် ပန်းဥယျာဉ်ထဲမှ ပန်းပင်အားလုံးကို တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွင့်လန်းစေရန် အမိန့်ပေးစေခိုင်းခဲ့သည်။ အင်အားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်သောကြောင့် ပန်းများသည် အတင်းအကျပ် ပွင့်လန်းရန်မှတပါး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ပန်းဥယျာဉ်ထဲမှ ဂန္ဓမာပန်းတစ်ခုတည်းကသာ ထိုအချိန်တွင် မပွင့်လန်းခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝူဇီထျန်သည် ဂန္ဓမာပန်းပင်များကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဂန္ဓမာပန်းသည် အညံ့မခံသော ဂုဏ်သိက္ခာ၏ ပြယုဂ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့ပြင် အလှအပ၏ အသွင်လက္ခဏာအားလုံးက ဂန္ဓမာပန်းပေါ်မှာ တည်ရှိသည်။ ယင်းက ပန်းဘုရင်မဟု သတ်မှတ်ခံရရန် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်၏။
ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် အမျိုးအစားစုံလင်သော ဂန္ဓမာပန်းများက ပွင့်လန်းနေကြသည်။ မွှေးပျံ့သော ဂန္ဓမာပန်းရနံ့က ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ယင်းက ဤနေရာမှာ နေထိုင်ကြသော သက်ရှိများကို ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်သက်တောင့်သက်သာရှိမှု ပေးသည်။ ကဗျာတစ်ပုဒ်မှာ ဤသို့ ဖော်ပြထား၏။
“ အနီလေးက ကမ္ဘာမြေပေါ် ထွက်ပေါ်လာပြီးရင် မွှေးရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်လိမ့်မယ်… ပန်းဘုရင်မဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်းပဲ လှပပေတယ်… တင့်တယ်ပေတယ်… ”
“ ကမ္ဘာမြေပေါ်ဝယ် ပြိုင်စံရှားအောင် ချီးမွမ်းထိုက်တယ်… လောကရဲ့ ပထမဆုံး မွှေးရနံ့လို့ ဆိုရမလား… ”
မှန်ပေသည်။ ဂန္ဓာပန်းတစ်မျိုးတည်းသာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထူးဆန်းသော တခြားပန်းပင်များသည်လည်း ဤနေရာမှာ တည်ရှိကြသည်။ ပန်းတစ်မျိုးစီသည် ကိုယ်ပိုင်အမွှေးရနံ့နှင့် တမူထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ ဤချိုင့်ဝှမ်းက ပန်းလောက သို့မဟုတ် ပန်းကမ္ဘာ ဖြစ်သည့်အလားပင်။
ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ပိုင်းထဲတွင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ တည်ရှိကြသည်။ သစ်ပင်ကြီးများ၏ ဘေးတွင် သစ်သားတဲအိမ်တချို့ တည်ရှိကြသည်။ သစ်သားတဲအိမ်များသည် ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ယင်းတို့က သဘာဝတရား၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။
သစ်သားတဲအိမ်တစ်လုံးထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်တစ်ခု၏ အရှေ့မှာ ကြော့ရှင်းစွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှာ အမျိုးအစားစုံလင်သော ပန်းပွင့်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူက ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ ပန်းပင်ရာပေါင်းများစွာကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူက ပြိုင်စံရှားလှပသော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ပြစ်ချက်မဲ့စွာ ပြီးပြည့်စုံသည်။ သူက မဝလွန်း မပိန်လွန်းပေ။ သူ၏ အရပ်က မရှည်လွန်း မပုလွန်းပေ။ သူက သင့်တင့်မျှတသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မည်သည့်လိုအပ်ချက်မှ မရှိပေ။ သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်က ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းက ညင်သာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူက အလှမပြင်ထားသည့်တိုင် သဘာဝအတိုင်း တမူထူးခြားစွာ လှပနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရွှန်းလဲ့တောက်ပပြီး တတ်ကြွမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ တည်ကြည်လေးနက်သော အရိပ်အယောင်ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် အောက်ခြေမဲ့သော ရေကန်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။ သူ၏ အသားအရေက ဖြူဖွေးပြီး ဝင်းလက်တောက်ပသည်။ ဤသည်မှာ သူက အလွန်ရှားပါးသော ရေခဲကျောက်စိမ်းပိုးသားအရေပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အလားပင်။
ကောင်းကင်ရနံ့မြေခွေးဘုရင်သည်လည်း ပြိုင်စံရှားလှပသော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြေခွေးဘုရင်၏ အလှအပမှာ ပူလောင်မှုနှင့် ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်သည် သူ့ကို မြင်လိုက်လျှင် သွေးသားဆူပွက်လာပြီး သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် ကြိုးစားချင်လာလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ အမျိုးသမီးသည် မွန်မြတ်သန့်စင်ခြင်းနှင့် ကြော့ရှင်းတင့်တယ်မှုကို ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်းက အမျိုးသမီးအပေါ် အလိုအလျောက် ချစ်ခင်ဂရုစိုက်ကြလိမ့်မည်။
“ မမ… တောင်တန်းထဲမှာ နောက်ထပ် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတယ်… သူ့ရဲ့ အသံကို နားထောင်ရတာ သူက ကျားတစ်ကောင်ဖြစ်မယ်… သူက မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်လာတာနဲ့ စိန်ခေါ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ဖော်ပြခဲ့တယ်… သူက အရမ်းဗိုလ်ကျတာပဲ… မမ ဘာလို့ သူ့ကို သွားမဖိနှိပ်တာလဲ ”
ထိုစဉ် ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ငှက်တစ်ကောင်က ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငှက်၏ ဦးခေါင်းမှ လည်ပင်းအထိသည် ရဲရဲတောက်အနီရောင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက အညိုရောင်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းက နီညိုရောင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြီးပေါ်မှ ငှက်မွှေးများသည်လည်း နီညိုရောင်ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသော အနီရောင်ငှက်သည် ပြတင်းပေါက်ပေါ်မှာ ရပ်နားလိုက်ပြီး တတွတ်တွတ် ပြောသည်။
ထိုငှက်ကို ဇာမဏီငှက်ဟု ခေါ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဇာမဏီငှက်၏ သွေးက စီးဆင်းနေသည်။ ဇာမဏီငှက်သည် မီးမှုတ်ထုတ်နိုင်သော အစွမ်းထက်ငှက်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သည်။ သူက လူသားတစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သာလွန်ထူးခြားသည်။
“ ကျူးအာ… တောင်တန်းထဲမှာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ထပ်တိုးလာတာက တောင်တန်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ကိစ္စပဲ… အနာဂတ်မှာ သူက အပြင်လောကက မသေမျိုးကျင့်ကြံသူတွေကို တခြားမိစ္ဆာသားရဲတွေလို ခြိမ်းခြောက်ပေးလိမ့်မယ်… တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသကို သူဒုက္ခမပေးသရွေ့ ငါဘာမှဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး ”
လှပသော အမျိုးသမီးက သူ၏ ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။
“ မမ… ငါတို့တွေ ပန်းပေါင်းတစ်ရာချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ တစ်သက်လုံး နေသွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ… ကျင့်ကြံသူတွေအများကြီး တောင်တန်းဒေသထဲ ဝင်ရောက်လာကြတယ်လို့ ငှက်တွေပြောနေတာကို စောစောက ငါကြားခဲ့တယ်… ပြီးကျရင် သူတို့က တောင်တန်းဒေသထဲက ငါတို့အမျိုးအနွယ်တွေ အများကြီးကို သတ်ပစ်ကြလိမ့်မယ် ”
ဇာမဏီငှက်က အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆန္ဒမရှိစွာ ပြောသည်။ ထို့နောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာက သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ တစ်ခါတစ်လေကျရင် ကျူးအာ တကယ်ပဲ နားမလည်ဘူး… မမသာ လှုပ်ရှားမယ်ဆိုရင် တောင်တန်းဒေသထဲ ကျူးကျော်ဝင်လာကြတဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေအားလုံး အသတ်ခံရလိမ့်မယ်… ဒါပေမဲ့ မမက လှုပ်ရှားဖို့အတွက် အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်တယ် ”
ဇာမဏီငှက်က ဆန္ဒမရှိသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
ယင်းကို အမျိုးသမီးကြားသောအခါ အကူအညီမဲ့သော အမူအရာက သူ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ယင်းက တဒင်္ဂမျှသာ ဖြစ်၏။ မကြာမီ ယင်းက တစ်ခါမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့်အလား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ ကျူးအာ… နင်နားမလည်ပါဘူး ”
အမျိုးသမီးသည် နူးညံ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ပန်းပွင့်များကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူက ပြောသည်။
“ မမက မလှုပ်ရှားချင်တာ မဟုတ်ဘူး… မမက မလှုပ်ရှားနိုင်တာ… မဟုတ်ရင် အဲ့ဒါက တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကို ကပ်ဘေးကျရောက်စေလိမ့်မယ် ”
အမျိုးသမီးက စိတ်ထဲမှာ ခါးသီးစွာ ပြောသည်။
‘ ငါ့ရဲ့ အခက်အခဲကို နင်မသိပါဘူး… တကယ်လို့ ငါလှုပ်ရှားလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီတောင်တန်းဒေသထဲမှာ ငါ့လို အစွမ်းထက်မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိနေတာကို မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းလောကက တန်ခိုးရှင်တွေ သိသွားကြလိမ့်မယ်… အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေအားလုံး အမြစ်ဖြတ်သုတ်သင်ခံကြရလိမ့်မယ်… အခု မသေမျိုးကျင့်ကြံသူတွေအများကြီး တောင်တန်းထဲ ဝင်ရောက်လာကြတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့က အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေပဲ… အဲ့ဒါက တောင်တန်းအတွက် အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ တောင်တန်းထဲက မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးကို အမြစ်ဖြတ်သုတ်သင်ပစ်နိုင်တဲ့အထိ မဆိုးဝါးပါဘူး ’
အမျိုးသမီးက ခါးသီးစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
***