Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ဆုံးမျိုးဆက် သွေးမျိုးနွယ်စုနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ကြံမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ ကိုယ်တွင်းသွေး ဆယ်ပုံခြောက်ပုံခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှလုံးခုန်ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်လာချိန်ကျမှသာ ချာလီသည် သွေးစုပ်ယူမှုကို ရပ်တန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ သွေးများကို ထိုသူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ ပြန်လည်ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး သွေးထုတ်ယူခြင်းနှင့် ထိုးသွင်းခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ဆက်တိုက်ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီတွင် ထိုသူ၏ သွေးအများစုမှာ အစားထိုးလဲလှယ်ပြီးဖြစ်သည်ကို ချာလီ ခံစားမိသွားသောအခါ သူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အခြားလူတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးကာ သွေးကို ဆက်လက်စုပ်ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သွေးသက်သက်ကိုသာ စုပ်ယူခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးအားလုံး ခမ်းခြောက်သွားမှသာ ချာလီ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချာလီကိုယ်တိုင် မျိုးဆက်သစ်အဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သော ထိုအပြင်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြောင်းလဲမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်မောင်းများပေါ်တွင် အနက်ရောင် သွေးကြောများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသားအရေမှာ တဖြည်းဖြည်း ညိုမှောင်လာကာ အနက်ရောင် ချွေးများ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချာလီနှင့်အတူ ပါလာသော စစ်သည်များက ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင်ချွေးများကို သုတ်သင်ပေးလိုက်ရာ ထိုသူ၏ အသားအရေမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူစင်ဝင်းပပြီး နုနယ်သွားတော့၏။ မည်သည့်အမျိုးသမီးမဆို မနာလိုဖြစ်လောက်သော အသားအရေမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>ချာလီသည် ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ထုတ်ပေးကာ စစ်သည်များကို ၎င်းအား ဝတ်ပေးခိုင်းလိုက်၏။ ယခုအခါ ဗန်ပိုင်းယာတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သော ထိုသူသည် နေရောင်ခြည်နှင့် မထိတွေ့နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထိုသူမှာ တဖြည်းဖြည်း သတိရလာခဲ့လေသည်။ ချာလီက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းကို ထာဝရအသက်ကို ပေးသနားလိုက်ပြီ။ ဒါဟာ ဖျက်ဆီးလို့မရတဲ့ သွေးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကတိသစ္စာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ထိုသူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုသေစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ မြို့စားမင်း”</p> <p> </p> <p>“အခု မင်း ပြန်သွားပြီး ငါ့အတွက် ယီရန်ပင်းကို စမ်းသပ်ပေးစမ်း။”</p> <p> </p> <p>ချာလီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထိုသူကို ထိုးနှက်ကာ ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။”</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီးနောက် ထိုသူသည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... သွားကြစို့။ ငါတို့ ယီရန်ပင်းရဲ့ အဖွဲ့တွေကို နောက်ထပ် အများကြီး ရှာတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ချာလီက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယီရန်ပင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအမှတ်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအနီးရှိ ကင်းစောင့်စစ်သည်က သူ၏လက်နက်ကို ချက်ချင်းကိုင်မြှောက်ကာအော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလှုပ်နဲ့”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်နာမည် လျူပါးပါ။ ကျုပ်က အသက်ရှင်းကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ပါ။ ဒီတိုက်ကြီးကို စူးစမ်းရှာဖွေရင်းနဲ့ ဗန်ပိုင်းယာတစ်ကောင်နဲ့ တိုးခဲ့လို့ ကျုပ်မှာ ကျွန်းပိုင်ရှင်ဆီ သတင်းပို့စရာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုလူက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျူပါးသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို အနည်းငယ် ဟပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကင်းစောင့်သည် လျူပါး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အပြင်လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို အတည်ပြုနိုင်လိုက်ပြီး သေနတ်ကို အောက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏစောင့်ပါ၊ယ။ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို အခုချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်ပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ မြန်မြန်လုပ်ပေးပါ။”</p> <p> </p> <p>လျူပါးသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ စည်းလိုက်၏။ စောစောက ထိတွေ့လိုက်ရသည့် နေရောင်ခြည်က သူ့ကို အလွန်နေရထိုင်ရ ခက်ခဲစေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကင်းစောင့်က ကျန်းယွင်ထျန်းထံ ဖုန်းဖြင့် ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... စူးစမ်းရှာဖွေသူတစ်ယောက်က ဗန်ပိုင်းယာတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို သတင်းပို့စရာ အရေးကြီး အချက်အလက်တွေ ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း အနည်းငယ် ကြောင်အသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ သူ့ကို ခဏစောင့်ခိုင်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်းပိုင်ရှင်နဲ့ ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းယွင်ထျန်းက ရှောင်းယီထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် တိုက်သစ်မှာ ဗန်ပိုင်းယာတစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်က မင်းကို သတင်းပို့ချင်နေတယ်။”</p> <p> </p> <p>“အို... ငါ အခု သွားကြည့်လိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြုကာ တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်းအမှတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ လျူပါးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝတ်ရုံနှင့် လုံအောင်ခြုံထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျန်းယွင်ထျန်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းနာမည်က လျူပါးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ ဘာသတင်းရှိလို့လဲ။ ငါ့ကို ပြော။”</p> <p> </p> <p>လျူပါးက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီသတင်းက အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်းပိုင်ရှင် ရောက်လာမှ ပြောပြနိုင်ပါမယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ပို၍ပင် သံသယဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ အဲ့ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပါဦး။ အခုက မအေးတော့ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် နေမကောင်းတော့ ခန္ဓာကိုယ်က အေးနေလို့ပါ။”</p> <p> </p> <p>လျူပါးက ငြင်းဆန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နေမကောင်းရင် ဆရာဝန်ဆီ သွားပြလေ။ စွန်းယောင်က မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မှာပါ။ သူဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးတွေက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်းပိုင်ရှင်ကို သတင်းပေးပြီးဆာနဲ့ စွန်းယောင်ဆီ သွားပြလိုက်ပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ရှောင်းယီ ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ကျန်းယွင်ထျန်းက ရှောင်ယီကို ကြိုဆိုရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဒီလူမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး နောက် ဝတ်ရုံနှင့် လူကို ကြည့်လိုက်ရာ စနစ်ထံမှ အချက်ပြသံ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လျူပါး (B အဆင့်): နောက်ဆုံးသွေးမျိုးနွယ်၊ ဗန်ပိုင်းယာအသစ်အဖြစ် ကူးပြောင်းထားသူ။ မျိုးနွယ်စု မင်းသား၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို မရရှိသေးသူ။”</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အချက်ပြမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်းယီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထိုသူ့အနားသို့ လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပြောစမ်းပါဦး။ ချာလီက မင်းကို ဘာသတင်းစကား ပြောခိုင်းလိုက်လို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ဗန်ပိုင်းယာအသစ်တစ်ယောက်ကို အသုံးချပြီး သူ့ကို စမ်းသပ်ဖို့ စဉ်းစားနိုင်သူမှာ သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးရှိနေသည့် ချာလီသာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>လျူပါးသည် ရှောင်းယီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်မသိ ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်... ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျုပ် နားမလည်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>လျူပါးသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ဆက်ပြောမနေတော့ဘဲ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကာ လျူပါး မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူပါး၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံ၏ အရိပ်မရှိတော့သောကြောင့် နေရောင်ခြည်ဒဏ်ကို လျူပါး ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် သူသည် အရိပ်ထဲသို့ ပြေးမဝင်ဘဲ ထိုအသား ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်းယီကို လုပ်ကြံရန် ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း B အဆင့်အဆင့်သာ ရှိသော ဗန်ပိုင်းယာအသစ်ကို ရှောင်းယီက အသာလေး ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချာလီက တုံးလှချည်လား။ မင်းကို လွှတ်ပြီး ငါ့ကို လုပ်ကြံခိုင်းတယ် ဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>လျူပါးသည် ရှောင်ယီကို မုန်းတီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်... မြို့စားမင်းက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချာလီ အခု ဘယ်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘယ်တော့မှ မြို့စားမင်းရှိတဲ့ နေရာကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>နေရောင်ခြည်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းသည်းခံရင်း လျူပါးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကျန်း ဒီလူကို မင်းပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့။ သူ့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရအောင် ယူနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား စိတ်ချထားလိုက်စမ်းပါ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက လျူပါးကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားကာ အန်ယွဲ့းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးအန်း တိုက်သစ်မှာ စူးစမ်းရှာဖွေနေတဲ့ အဖွဲ့တွေအားလုံးကို သူတို့ရဲ့ သင်္ဘောတွေပေါ် ပြန်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“အားလုံးလား။”</p> <p> </p> <p>အန်းယွဲ့ အံ့သြသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ကျုပ် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတဲ့ တိုက်သစ်ပေါ်က အဖွဲ့တွေ အားလုံးပဲ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ ငါ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>အန်းယွဲ့က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။”</p> <p> </p> <p>“ချာလီက ကျုပ်တို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့တွေကို ပစ်မှတ်ထားနေပုံရတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချာလီလား။ အဲ့ဒီ ဗန်ပိုင်းယာ မြို့စားမင်းလား။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ။ သူက တော်တော် ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီအနေဖြင့် ချာလီကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း ချာလီသည် ထိပ်တိုက်ရင်မဆိုင်ဘဲ ရှောင်တိမ်းနေပါက သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ဖမ်းဆီးရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ ငါ အခုချက်ချင်း အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှောင်းယီသည် မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အိပ်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် ယီထျန်းဂရုထဲသို့ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်တော့လေသည်။</p> <p> </p> <div> <p>“အားလုံးပဲ... ကျုပ် တွေ့ရှိထားတဲ့ တိုက်သစ်ကြီးကို စူးစမ်းတဲ့အခါမှာ အဆင့်မြင့် ဗန်ပိုင်းယာတစ်ကောင်ကို သတိထားကြပါ။ သူက အဆင့် အရမ်းမြင့်တယ်။ အဖွဲ့တွေအားလုံးကို အခုလောလောဆယ် ပြန်ဆုတ်ထားဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ ဒီဗန်ပိုင်းယာကို ရှင်းထုတ်ပြီးမှ စူးစမ်းမှုကို ဆက်လုပ်ကြပါ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> </div> <p> </p>


Save