Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">စစ်စခန်းမှ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်စုနှင့် စိန်ခေါ်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းယွင်ထျန်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ တောင်းဆိုတာလား။ ဘာအတွက် တိုက်မှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဗန်ပိုင်းယားတွေကို တွေ့ထားတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သူတို့တွေ တက်ကြွနေကြတာလေ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက အမှော်နတ်သူငယ်များနှင့် ဗန်ပိုင်းယားများကြားက ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် ရန်ငြိုးဟောင်းများအကြောင်းကို ရယ်မောရင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းလည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အို...အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ လိုအပ်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကိုတော့ လုပ်ရဦးမှာပဲ။ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ ငါတို့ စစ်စခန်းကို လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ ငါ သူတို့ကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ဆာရာထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီ၏ အကြောင်းကြားစာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဆာရာသည် သူမ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အလင်းနတ်သူငယ်၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလင်းနတ်သူငယ်များသည် အမှောင်နတ်သူငယ်များကို မြင်ရသည့်အခါ ယခင်ကထက် ပိုမိုတည်ငြိမ်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ။”</p> <p> </p> <p>အလင်းနတ်သူငယ် ကင်းစောင့်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက အမှောင်နတ်သူငယ် ဘုရင်မ ဆာရာပဲ။ နင်တို့ ဘုရင်မနဲ့ တွေ့ချင်တယ်။ ငါ့မှာ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စရှိတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။”</p> <p> </p> <p>ကင်းစောင့်က ဆာရာကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟေးလ်သည် ဆာရာ ရောက်ရှိလာကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်က ဗန်ပိုင်းယားတွေရဲ့ သဲလွန်စကို တွေ့ထားလို့ ငါတို့ အဖွဲ့တွေကို စစ်စခန်းကို လာဖို့ ပြောလိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာက လိုရင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ် တွေ့ပြီလား။”</p> <p> </p> <p>ဟေးလ်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့လည်း တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်မယ်။ အဲဒီ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖို့ကောင်းတဲ့ ဗန်ပိုင်းယားတွေကို သုတ်သင်တဲ့နေရာမှာ ငါတို့ ကူညီနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ငါကလည်း အတူတူသွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လာခဲ့တာပဲလေ။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ အလင်းနတ်သူငယ်များလည်း ဤတိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုကြမည်ကို သူမ သိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟေးလ်သည် ဖုန်းယူအား တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်စေကာ ဆာရာနှင့်အတူ ယီရန်ပင်း၏ စစ်စခန်းသို့ လိုက်သွားရန် အလျင်အမြန် စီစဉ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆာရာကို အကြောင်းကြားပြီးနောက် ရှောင်းယီသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားကာ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြို့ပြန်ကျောက်ကို အသုံးပြု၍ စစ်စခန်းသို့ ခရီးနှင်ခဲ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ရှောင်ယီကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း အဲဒီ နတ်သူငယ်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်မှာ စိုးလို့ လာကြည့်တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းတို့ကို လာပြီး အားပေးတာပါ။”</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့။ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သမန်းဝံပုလွေ ဘင်နီသည်လည်း ဘေးတစ်ဖက်မှ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> အလေးပြုပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပိုင်ရှင်၊ နည်းပြ... ကျုပ်တို့ အရင်တုန်းကရှိခဲ့တဲ့ တိုက်ကြီးမှာ ဗနခပိုင်းယားတွေကို တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကြားမိပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ဆီ သတင်းရောက်တာက တော်တော် မြန်တာပဲ။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ လူမျိုးစုဝင်တွေ အရက်ဆိုင်ကနေ ကြားလာခဲ့တာပါ။”</p> <p> </p> <p>ဘင်နီက သူ၏ ဝံပုလွေဦးခေါင်းကို ကုပ်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သတင်းရှာချင်ရင် အရက်ဆိုင်ကို သွားရမယ်ဆိုတာ မမှားဘူးပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းလည်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုက တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ ကျုပ်တို့မှာ ဗန်ပိုင်းယားတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံရှိပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယခု လေ့ကျင့်မှု ကာလအတွင်းတွင် ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ ခွန်အားမှာ တစ်ဆင့်ထက်မက တိုးတက်လာသည်ဟု ခံစားနေခဲ့ကြရသည်။ ယခုဆိုလျှင် တူညီသောအဆင့်ရှိသည့် ဗန်ပိုင်းယားတစ်ကောင်ကို သူတို့ သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုသည် ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အမြဲတစေ ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ကျန်းယွင်ထျန်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့က အရောင်တင်ပေးပြီးနောက်တွင်မှ ၎င်းတို့၏ အစွမ်းအစအား အပြည့်အဝ မည်သို့ ထုတ်သုံးရမည်ကို သိရှိလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအခြေအနေအရ အဆင့်တူညီသည့် လူသားစစ်သည် အထူးချွန်ဆုံးလူများပင်လျှင် သမန်းဝံပုလွေများကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဘင်နီနှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်များ တိုးတက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည့် လူသားများကို အလွန် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် နည်းပြ၏ လိုအပ်ချက်များကို သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာကြပြီး နည်းပြထက် ခွန်အားသာလွန်သွားသည်ဆိုသော အချက်ကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ အာဏာမဖီဆန်ခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>“အင်း... တကယ်တမ်း အဲဒီတိုက်ပေါ်က ဗန်ပိုင်းယားတွေကို ဝိုင်းပတ်ချေမှုန်းတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းတို့ကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်းပိုင်ရှင်။”</p> <p> </p> <p>ဘင်နီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် လေ့ကျင့်ရေး ပြန်ဆင်းလိုက်ပါဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>စစ်စခန်းသည် နည်းပြ ကျန်းယွင်ထျန်း၏ နယ်မြေဖြစ်သော်လည်း ကျွန်းပိုင်ရှင်က စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်လျှင် မည်သူမျှ မဖီဆန်နိုင်သော နတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း ဘင်နီ သိထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘင်နီ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယွင်ထျန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဗန်ပိုင်းယားတွေတော့ ဒုက္ခလှလှတွေ့တော့မယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သမန်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုနဲ့တင် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ အခု နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်စုပါ ထပ်တိုးလာပြီဆိုတော့...သူတို့အတွက် ၃ စက္ကန့်လောက် ငြိမ်သက်ပြီး ဆုတောင်းပေးလိုက်ရအောင်။”</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆာရာနှင့် အခြားသူများသည် စစ်ဘက်သုံး ရထားဖြင့် စစ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးဝရှိ ကင်းစောင့်များက သူတို့ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အခြားသူများစွာလည်း လေ့ကျင့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာသည် အရပ်ရှည်သော သမန်းဝံပုလွေများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မြင်သွားပြီး အာမေဋိပ်သံ ထွက်သွားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယခင်က သမန်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုနှင့် ဆုံဖူးခဲ့ပေသည်။ ထိုမျိုးနွယ်စုသည် တိုက်ခိုက်ရေးပါရမီ အလွန်မြင့်မားပြီး မာနကြီးသော မျိုးနွယ်ဖြစ်သင့်၏။ သူတို့ကို လူသားမျိုးနွယ်၏ စစ်စခန်း၌ လေ့ကျင့်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အမှန်ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းသည် ချဉ်းကပ်လာသော နတ်သူငယ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်နတ်သူငယ်များသာမက အလင်းနတ်သူငယ်များပါ ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အမှောင်နတ်သူငယ် ဦးရေမှာ ခြောက်ရာကျော်ရှိပြီး အလင်းနတ်သူငယ်များမှာမူ တစ်ရာခန့်သာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနတ်သူငယ်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ မာနထောင်လွှားနေကြ၏။ သူတို့သည် မွေးရာပါ တောတွင်းမုဆိုးများဖြစ်ကြပြီး လူသားများအနေဖြင့် သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ဟု ယူဆထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူသားများ၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုကို လက်ခံရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မိမိထက် အားနည်းသူတစ်ယောက်၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုကို မည်သူက လက်ခံလိုမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက သူတို့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ မဟာမိတ်အစောင့်တပ်ထဲကို ဝင်ချင်တယ်ဆိုရင် အစောင့်တပ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်။ မဟုတ်ရင် အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နတ်သူငယ်အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အရမ်းတော်တယ်လို့ ထင်နေပြီး ငါတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ပေးမှုကို လက်မခံချင်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ အဲဒါ ဟုတ်သလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော နတ်သူငယ်များထဲမှ တစ်ယောက်မှ စကားမပြောကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ... စွမ်းအားကြီးတဲ့ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်စုက မင်းတို့ပြောခဲ့တဲ့ စကားကိုတောင် ဝန်မခံရဲဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ မဝန်ခံရဲရမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>အမှောင်နတ်သူငယ်ဟေအာက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ပြောခဲ့တာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း အမှန်တရားပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>အနီးအနားတွင် လေ့ကျင့်နေသော သမန်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟီးဟီး ပြဿနာရှာတဲ့သူတွေ နောက်တစ်သိုက် ရောက်လာပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ အုပ်စုလိုက်ကြီးပဲ။ သူတို့လည်း နည်းပြရဲ့ ဆုံးမတာကို ခံရတော့မယ် ထင်တယ်။ သနားစရာပဲ။ သူတို့က နုနယ်သေးတယ်။”</p> <p> </p> <p>ဘင်နီက နတ်သူငယ်များကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့လည်း အစတုန်းက အဲဒီလိုပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အဲဒီတုန်းက ငါတို့ တော်တော်လေး အထိနာခဲ့တာ။”</p> <p> </p> <p>“နည်းပြက အဲ့ဒီမာနကြီးတဲ့ နတ်သူငယ်အုပ်စုကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ ကြည့်ကြရအောင်။”</p> <p> </p> <p>သမန်းဝံပုလွေလူသားများက တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက ဟေအာကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က မွေးရာပါ တောတွင်းမုဆိုးတွေလို့ ဂုဏ်ယူနေကြတာဆိုတော့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ကြတာပေါ့။ မင်းတို့ဘက်က လူ ၁၀ ယောက် ထုတ်ခဲ့။ ငါ့ဘက်ကတော့ ငါနဲ့ ငါ့မိန်းမပဲ ရှိမယ်။ ငါတို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှာ တောတွင်းမြေမျက်နှာသွင်ပြင်လည်း ရှိတယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့ ရှုံးသွားရင် ငါတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ပေးမှုကို စောဒကမတက်ဘဲ လက်ခံရမယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟွမ့် ၁၀ ယောက်တောင် မလိုဘူး။ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ တင် လုံလောက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ဟေအာက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ ငါတို့ နိုင်ရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ။”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံစရာမလိုဘဲ မဟာမိတ်အစောင့်တပ်ထဲကို ဝင်နိုင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွင်ထျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... တစ်ယောက်တည်းပဲဆိုတာ သေချာလား။”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး ငါတို့ ၁၀ ယောက် သုံးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဆာရာက နောက်ကနေ လှမ်းပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဟေအာမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ဆာရာက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုနဲ့ အမိန့်ကို လက်မခံချင်ဘူးဆိုရင် ပိုပြီး သတိထားတာ ကောင်းလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘုရင်မ။ ကျွန်မ သေချာပေါက် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူပြမယ်။”</p> <p> </p> <div> <p>ဟေအာက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p> </div>


Save